ایکاش می دانستیم که دراین آشفته بازار جز درد الیم بر پیکرمان مطاعی نمی فروشند که هرروز با گذر از آن و شنیدن هیاهوی فروشندگان دشنه و تیغ برعمق زخم این پیکر فرسوده می افزاید. چه ساده اندیشند آنانیکه نان سیاست می خورند و گمان می کنند هنوز هم ایرانی با آنچه که او را به خود فراموشی کشانده است ، می توان فریب داد، تا چند صباحی بیشتر از خوان سیاست لقمه بر گیرند.

فرزانه ای می گفت در سا لهای اول انقلاب که هنوز گرم انقلاب بودیم و جهانیان هم در ناباوری از سقوط نظام به ظاهرپر دوام پهلوی بسر می بردند و کتابهای زیادی در این باره به زبان های مختلف منتشر میکردند ، روزی به یک کتابفروشی مقابل دانشگاه تهران رفته بودم که زنی وارد کتابفروشی شد و به لهجه شیرین شیرازی گفت: آغوی کتابفروش یه کتاب بده بخونوم تا بدونوم چطو شد که ایطو شد؟

امروز پس از گذشت ۲۴ سال از انقلاب گویی هنوزهم گروهی سیاست باز باور ندارند که این ملت می داند که چه کرده است و به کجا رسیده است ، که با تجویز داروهای سنتی ، قصد تحمیق این ملت را دارند.

گروهی بیرون از گود نشسته ملت را با تحسین و تحریک به نادیده گرفتن تهو ع ای که در سال ۵۷ داشته و منجر به براندازی نظام شاهنشاهی گردید ، تشویق میکنند، و گروهی هم در خانه با بی اعتنایی به خواست ملت ، با نصیحت و تهدید ، مردم خسته از انتظار را که با تحمل هزینه های بس گزاف امید به تحقق آرمان های انقلاب خود داشته ،به سکوت و اطاعت وا می دارندغافل از آنکه

نصحیحت گوی را از من بگو ای خواجه ، دم درکش

که سیل از سر گذشت آن را که می ترساندی از باران

و این همه نیست جز باور خیال باطل تشنگان قدرتی ،که تجربه آزادیخواهی مردم این سرزمین را که به قدمت تاریخ این کهنه دیار است ، نادیده گرفته اند و گمان دارند با طفلی تازه به راه افتاده روبرویند ، طرفه آنکه نسل حاضر، که در دانشجوی امروز تجلی می یابد را نادیده انگاشتند ، نسلی که نه به نسخه های از سر قدرت طلبی سیاست بازان چشم دارد و نه نیاز به تحسین و تحریک بیرون نشستگان از گود ،آنچنانکه چشم امید از سیاست بازان بی عمل در داخل هم فرو بسته است .او تجربه سالهای کوکتو ل مولوتف و آتش افروزی نسل گذشته را پیش روی دارد ، او راه به گفتگو نشاندن بی اعتنایان بخود را می داند،که قرن حاضر پایان انقلاب و انقلابی بودن است.و ما..

ایکاش می دانستیم

که به این نسل نورسته از لاله خون

حتی نازکتر از گل هم نباید گفت

و ایکاش می دانستیم

که این نسل مستاصل امروز

بوی دوات گل سرخ می دهد و بوی فصل ۵۷

و ایکاش گواهی می دادیم

بر اقرار تشنگی این نسل لب سوخته

که نه برای سیراب شدن

که فقط در پی جرعه ای آب است

بیژن صف سری