زمانی می رسد که ما از دوران کهن به دوران تازه گام می نهیم. زمانی که عصری به پایان می رسد و روح سرکوب شده یک ملت زبان به سخن گفتن می گشاید. وقتی در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ « نهرو » در مجمع قانونگذاری هند این سخنان را بر زبان می آورد هرگز گمان آن نمی برد روزی خواهد آمد که ملت ها حتی آنهایی که تالمات روح سرکوب شده خود زبان به گفتن گشوده اند قادر بر تعیین سرنوشت خویش نباشند. زیرا آنچنان که « ژان بو دریا » آن فیلسوف فرانسوی تبار می گوید : امروزه ملت ها به طور بالقوه گروگان های قدرت هستند و با ائتلاف قدرت ها بر علیه مردم جهان مواجه اند.

آنچه امروز در زیر نگاهای ناباورانه ما به نام جنگ جاری است دیگر در قالب معنی و مفهوم واژه کهنه ویرانگر جنگ نمی گنجد که می گویند امروز ، جدال بین نظم است و بی نظمی و مقصود برقراری نوعی امنیت تحمیلی بر دنیاست هاست که سدی است بر تلاش بی وقفه ملت ها برای کسب آزادی که حتی با به راه افتادن کارناوال های ضد جنگ هم ویران نمیگردد. این تقدیر محتوم انسان امروزی است تا گردن نهد بر آنچه قدرت ها خواهانند . حال با چنین خرجی که دنیا در حال دگرگونی است ما کجای این جهان تازه خواهیم بود تا در این خیمه شب بازی قدرت مندان زورگو بازنده مطلق نباشیم تا مبادا ذره ای از گوشه خاک وطن از سر غفلت و ناباوری از کف دهیم. این تصور که امروز با سیاست های چند ضعلی پیدا و پنهان می توان همچنان در صحنه باقی ماند بس خیالی باطل است. عصر امروز عصر هوشیاری و بیداری ملت هاست عصر اخلاص با مردم و پرهیز از دادن قول های تکراری است . سعی بیهوده است حتی در کسوت مسیحایی رخنه بر دل های پر آلام انسانها زد که امروز پایان افسانه مردم فریبی است. طرفه آن که جنگ عالم گیر هم نرم نرمک در حال جریان است که بی تردید خط پایان سیاست های پیدا و پنهان است.

بیژن صف سری

اندرزگاه – بند ۵