پائیز دوباره از راه رسید ، تا همچون همیشه ، مدد رسان،بغض در گلو ماندگانی باشد که قرار نیست فریادشان به گوشی رسیده باشدجز با توسل به این فصل زرد جادوئی که حکم ایهام و اشاره را دارد.

سخن از نسل امروز و فردای این گستره تاریخی است که امروزه روز دغدغه ی صاحب قلمانی است که خود از نسل سوخته این کهنه دیارند

بیراه نگفته ایم اگر نسل امروز و نسل فردای این آب و خاک را ، همچون شکل صبور فصل پائیزی بدانیم که باور نداریم حتا اگر هر روز در زیر گوشمان این آوای خوش خوانده باشند که نسل فردا ،نسل بهاران است زیرا پائیز را تنها تعبیر شایسته می بینیم برای نسل سوخته دیروز و امروز و فردایمان .

مبادا پرسیده باشید از سالخوردگان این بلاد شعر و شاعری که بهاران، چه رنگی دارد ؟،که این ظلمی است به نسل سوخته ای که در برگ ریزان عمر خود جز زردی خزان رنگی نمی شناسند.

نگوئید جوانی را که در زیر بار لنج، خود را پنهان می سازد تا سر از جزیره ای تف زده اما پر رونق درآورد، از نسل غیر پائیزی است ، که در جستجوی بهاران عمر خود، جان بر کف نهاده و رمیده

از زنان و دخترکان این حصار گربه ای شکل مپرسید که حکایت شهر زاد قصه گو را می ماند که او هم از نسل پائیزی این آب و خاک است.

و چه خوب گفت آن شاعر پیشه ای که :

نمی دانم کجا خواندم بر آب

که هرچه بنویسی، آب

باران نخواهد بارید

مهم آسمانی است ، که بر بالای گریه هایت

راز دار تکلم تشنگی توست.

نسل ما نسل پائیزی است