بی گمان آنچه دبیر کل جامعه ی روحانیت ( آیت ا…کنی ) در ارتباط با فیلم پر هیاهوی مارمولک ، از حرمت و شان و منزلت روحانیت در نظام شاهنشاهی این چنین یاد می کنند که حتی در زمان شاه هم توهین به روحانیت جرم محسوب می شد ، حرقی است درست و صادقانه ، اما چرایی شکستن این تابوکه اگربه قول گروهی از روحانیون با فیلم مارمولک شکسته باشد ، پرسشی است که نسل امروز در جستچوی پاسخ آن است طرفه آنکه نظام و حکومت امروزاین آب و خاک در دست و اراده ی خدا جویان روحانی کسوتی است که در طی بیست و پنج سال گذشته منادی احکام اسلامی و ایضا به اجرا گذاشتن آن در این کهنه دیار بود ند

اگر همچون دبیر کل جامعه ی روحانیت و دیگر همفکران ایشان باور کنیم که با ساختن قیلمی چون مارمولک به ساحت روحانیت توهین شده است ( که این چنین نیست )، این پرسش مطرح است که براستی چه فرقی بین روحانیت دیروز و امروز وجود دارد که اگر در گذشته کسی را نه از ترس حکومت ، که از ترس خشم مردم ، جرات اساعه ی ادب به ر وحانیت نبود ، امروز نقد روحانیت با اقبال مردم دیندار مواجه میگردد تا بدانجا که فیلمی چون مارمولک از زمره پرفروشترین فیلم های تاریخ سینمای این آب و خاک میگردد ،

براستی چرا جامعه ی خدا جوی روحانیت که هر چه از آن خوانده و شنیده ایم جز دوری از حب دنیا و جاه و مقام و ثروت دنیوی نبوده و همواره سعی درکسب رضایت معبود و خالق هستی ، در پی آخرت طلبی بوده اند ، امروز روز جایگاه تاریخی خود را آنچنان متزلزل می بینند که با پخش یک فیلم سینمایی از ذیل تا صدر جامعه ی روحانیت لب به اعتراض می گشایند و از به نمایش در آمدن فیلمی چون مارمولک ممانعت میکنند؟

به باور این قلم برای پاسخ به این دغدغه باید به گذشته ی روحانیت رجوع کرد تا در یابیم چرا امروز آنچنانکه به گفته ی نزدیکا ن دبیر کل جامعه ی روحانیت ، یک یا چند بینده ی این فیلم ، با گذشتن از کنار یک روحانی ،او را به متلک ، مارمولک خطاب میکنند ، در حالیکه احترام به روحانیت از دیر باز در فرهنگ مردم این آب وخاک ریشه داشته ، خاصه هنوز هم آنانکه موی در آسیاب عمر سپید کرده اند به یاد دارند که وقتی عالمی روحانی با طمانینه از کوچه ای عبور میکرد ، مردم به احترام او می ایستادند و نمی گذشتند زیرا به این باور بودند که روحانی جماعت به مسائل دنیوی وابسته نیست و عاری از زر و زور و تزویر است و از همین رو است که همواره در هر تنگنایی به این خدا جویان روحانی متوسل می شدند چرا که روحانیت راآخرین ملجا و سنگر ضعفا در مقابل زور مندان و ستمگران می دیدند ، اما با چنین سابقه ای از عالمان دینی ، در مدت بیست و پنج سال گذشته ، نوع عملکرد جامعه ی به قدرت رسیده ی روحانی ،باعث گردید که آن آن باوردیرینه کم کم رنک با خته تا بدانجا که با محاکمه هایی از نوع محاکمه ی افرادی چون شهرام جزایری ، جوان ۲۹ ساله ای که با برملا کردن زوایایی از روابط مالی خود با برخی از شخصیت های سیاسی و روحانی، روابط سنتی و مدرنیته ی جامعه با روحانیت را به چالش کشید ، و به مخدوش کردن افکار عمومی دامن زد ، اگر چه وجود سوابق گسترده روابط روحانیت با اقشار مردم و اصناف پاسخگوی برخی از ابهامات ناشی از این نوع ارتباطات مالی است اما در موقعیتی که این گروه از جامعه که هدایت نظام را در دست دارند دیگر جوابگو نبود ونیست….. و یا در واقعه ی دیگری که منجر به کشته شدن یک مامور نیروی انتظامی به دست فرزند روحانی کسوت وزیر سابق وزارت اطلاعات است که عاقبت هم با تبرئه آقازاده ی ششلول بند آن ماجرا فیصله می یابد ……و یا در ماجرای اخیرمرتبط با شرکت نفتی استات اویل و قضیه ی رشوه گرفتن یکی از آقازاده های روحانی کسوت است که رسیدگی به پرونده ی آن رشوه گیری هنوزهم برای مردم لاینحل مانده ……….و همه ی آنچه گفته آمد ، گوشه ای از پاسخ به چرایی فرق بین روحانیت دیروز و امروز است ، روحانیتی که از گذشته هر چه از آن بیاد داریم مناعت طبع است بی نیازی که همواره از دربند کردن شهباز بی نیازی سیمرغ قاف قناعت ، در قفس تمنیات نفس وحشت داشته اند آنچنانکه در منتخب التواریخ نقل است ، روزی نادر شاه را با سید هاشم خارکن ، که از علمای نجف بود و از راه خار کنی و فروش آن امرار معاش میکرد ، ملاقاتی افتاد و نادر به آن عالم ربانی گفته بود ، ” آقا شما واقعا همت کرده اید که از دنیا گذشته اید ، ” و در پاسخ از آن پیر فرزانه این پاسخ را شنید که : ” همت ؟ بر عکس ، شما همت کرده اید که از آخرت گذشته اید “.

و حال در چنین مقطعی از تاریخ این کهنه دیار که روحانیت در بیست و پنج سال گذشته راهبر و اداره کننده ی همه ی امورنظام این گستره ی تاریخی بوده است ، باید دید تا چه حد امکان گفتن این جمله ی تاریخی به روحانیت امروز وجود دارد تا بگوئیم ، آقایان شما هم واقعا همت کرده اید که اگر گفتنش را روا دانستیم اجازه دهید بگوئیم آقایان شما برای از دست دادن آخرت واقعا همت کردید .