قصه مکرر است تاریخ این کهنه دیاری که وطن هر ایرانی است ، گویی تار پود گلیم تقدیرما را از ازل با بلا سرشته اند که این بلا نه از آسمان ، که همواره از خوش باوری خود داشته ایم .

چه ساده دل بودند نیاکا ن ما که سلطه هر قدرت بی سوال را براین مرزو بوم، تقدیرمخدوم خود می دانستند که خوش باورمردمی هستیم که بی وقفه به دنبال قهرمانانی می گردیم تا سامان دهند آرزوهای که در دل انباشته ایم .

چه دل مطمئن بودیم آن زمان که به پشت بام ها می رفتیم و در دل تاریکی به فریادی رهایی می جستیم ، و این همه نیست جز از خوش باوری ما که در هر زمان ،آنانیکه میل قدرت بی سوال را دارند بر آن سرمایه می نهند .

وامروز با نزدیک شدن موسم انتخابات باز هم بازاراین مطاع تاریخی داغ است که یکی وعده عدالت میدهد و یکی ازاصلاح دم میزند وآن یکی به حیله هنرمند وبازیگر به میدان میکشد وگروهی ازبرآوردن آرزوهای لامحالی چون آزادی میگویند که به قدمت تاریخ ، عمر بر سر آن نهاده ایم . و این همه از فروش مطاعی است که در بازار سیاست ، وعده های پوشالی را به بهای خوش باوری می دهند آنچنانکه از پس سال ها خرید وعده های تو خالی در بازار انتخابات گذشته ، هنوز هم :

رنگ سال گذشته را دارد

همه ی لحظه های امسالم

۳۶۵ حسرت را همچنان می کشم به دنبالم

دیده ام در جهانما چشمی ،

که به تکرار میکشد فالم

یک نفر از غبار می آید،

مژده تازه تو تکرایست