باز هم رئیس جمهور خاتمی در روز جوان به جوانان این آب و خاک نوید نوشتن از ناگفتنی هایی را داده است که شاید تا کنون سخن گفتن یا نوشتن از آن نا گفتنی ها را بر مردم این کهنه دیار روا نمی دانست.

براستی او چه خواهد گفت که تا کنون پوشیده مانده است؟ به کدام ریسمان توجیح چنگ خواهد زد که تا کنون طناب دار آرزو های مردم خوش باور این مرز و بوم نبوده است ؟ چرا باز هم به وعده ای تن میدهد که همگان را به آن باوری نیست ؟ ………………..شاید، وقتی آن دختر جوان دانشجو با اعلام سه دقیقه سکوت ، به نمایندگی از دانشجویان ، لب فرو بستن سید اصلاحات را به پرسش می گیرد ،او بار دیگر این چنین شانه به زیر بار تعهدی میدهد که نوش داروی پس ار مرک سهراب را می ماند. کسی چه میداند شاید هم با خود اندیشیده است که وقت پایان دادن به شعبده ای است که خود آن را انفجار امید نامیده است که امروز با نگاه کردن به عمق دیده گان پرسشگری دیگر از نسل جوان ،آن بارقه ی امید را انفجار یاس می بیند.

اگر باور کنیم که در این کهنه دیار همواره تاریخ در حال تکرار است ، دور تسلسل و تکرارحکایات و تمثیل های تاریخی را هم باید باور داشت که حکایت این سیاست باز دیندار خدا هم، نقل حکایت آن حکیمی است که میگویند وقتی از گورستان گذر میکرد عبایش را به سرش میکشید و به تندی میگذشت و وقتی علت را از او پرسیدند جواب داد که از شاهکار های خودم خجالت میکشم زیرا اینهایی که در این گورستان خفته اند هر کدام به نوعی رختخوابشان را من پهن کرده ام ، که اگر مصداق روشنتر خواسته باشید گورستان مطبوعات را نشانی میدهم که بر سنگ مزار همه ی اجساد این گورستان ،تنها یک جمله ی حقوقی تاریخی حک شده است ، توقیف موقت .

بی شک رئیس جمهور نامه ای خواهد نوشت و بی گمان از تلاشهای بی ثمر خود و یارانش بازهم خواهد گفت ودر پاسخ به چرایی سکوت بی امانش ، آنچنان که بار ها گفته است ، باز هم میگوید”نمی‌خواهم دفاع کنم اما چه کسی بیش از من در این مملکت صحبت کرده “.

و از حماسه ی دوم خرداد که در نسل سرگشته ی جوانان این آب و خاک، انفجار امید را باعث گردید ، به تکرار خواهد گفت اما از چرایی مبدل شدن آین تلالوء امید به انفجار یاس ،هرگز به درستی پاسخ نمی دهدکه تاوان می طلبد و او قادر به پرداخت تاوان این همه یاس نیست ، با این همه اگر این وعده تحقق یابد و نوشته ای از ناگفتنی ها به تحریر در آید ، بی گمان یک پاسخ نخواهد داشت ، که خاتمی ، رئیس جمهوری بود با دستی به ستاره و پایی به سنگ .