از مسئله ی عدم امنیت جانی و مالی شهروندان این آب و خاک ، که هر از گاهی با گشته شدن چندین کودک وایضا زنان بی پناه توسط افراد جانی و روانی ، به یکباره رخ می نماید ، بگذریم و همچنین اگردر خراب آباد سیاست امروز این کهنه دیار به مسئله ی نخ نما شده ی ، دست یابی به سلاح های اتمی و جنگ زرگری با دول خارجه و آژانس بین الملی انرژی اتمی به دیده ی شک بنگریم و سحنان اخیر خطیب نماز جمعه را مبنی بر شگوائیه بردن از آژانس انرزی اتمی به دیوان لاهه را با در نظر گرفتن قول همکاری با آژانس انرژی اتمی ، آن هم به فاصله ی چند ساعت از سخنان آن خطیب نماز گذار ، شوخی فرض کنیم ، بگیر و به بند های اخیر رسانه ها و قلم بدستان این مرز و بوم ، نکته ای است قابل تعمق اگر چه حدیث کهنه باشد .

شاید پیش از این روزگار به صد اشاره به اهل قلم پیغام می فرستاد که ساکت وگرنه به بندت کشند ، اما در این ایام که عصر ارتباطات است باز هم می توان افسار سکوت بر گردن قلم انداخت؟

اگردر روزگاری دور ، همانند دوره ی بعد از کودتای اسفند ۱۲۹۹که سید ضیا الدین رئیس الوزرا ، در یک بگیر و به بند همگانی دستور توقیف روزنامه ها و روزنامه نگاران را صادر کرد وگروهی قلم بدست را به اسارت کشید بی آنکه لام تا کام گفته آید و ملتی خبردار شود ،آیا امروزشایسته است که با پیشرفت تکنولوژی ارتباطات به همان سرنوشت اسلاف خویش تن داد ؟ با تعمق بر این پرسش است که اجابت از طرح پیشنهادی یکی از اهالی قلم ، بر همه قلم بدستان دنیای وب لازم می آید که با انگیزه ی مقابله با توقیف یکی از رسانه های خبری در دنیای مجازی اینترنت ، بعنوان راه حل اصولی ارائه گردید .

با شدت یافتن فشار بر رسانه های چاپی وتوقیف آنها وفیلترینگ سایت های خبری، موجی از مقاومت در اهالی قبیله ی قلم و اطلاع رسانی ایجاد گردیده که اگر چه دیر هنگام است اما می تواند گامی موثر در ایجاد وحدت و همبستگی بین اهالی بی یاورقبیله ی قلم باشد. خاصه اگر این وحدت از سر علایق صنفی و نه از شیفتگی به سیاست و از سیاست زدگی باشد چرا که این پند از پیشینیان و پیش کسوتان این حرفه ی بی پیر باقی است که بدترین ننک برای آنانکه قلم را به نیت آگاهی و اطلاع رسانی در دست میگیرند ، سیاست زدگی است .