چندی پیش دوست نادیده ام آقای علی تمدن به مناسبت یکسالگی وبلاگ خوب و خواندنیش ( بر ما چه گذشت) از حقیر هم چون دیگر مخاطبانش خواستند تا مطلبی درباره ی وبلاکشان بنویسم که متن ریر را به رسم معمول سالگرد نویسی طی چند بار ایمیل زدن بلاخره برایشان فرستادم و بد ندیدم شما مخاطبان این وبلاک هم آن را بخوانید.

حضور محترم دوست نادیده ام جناب آقای تمدن
از آنجائیکه نثر شما با طنر آمیخته است اجازه فرمائید این حقیر هم به طنازی مطلبی کوتاه در مورد در خواستتان تقدیم کنم اگر چه چند سالی از عمر روزنامه نگاریم را به نوشتن مطالب طنز در بعضی از هفته نامه ها و روزنامه های توقیف شده و نشده چون پیام آزادی ( توقیف شده ) ،انتخاب ( تعطیل خود خواسته ) ، هفته نامه ندای ساوه ( که بعدا به ندای اصلاحات تغیر نام داد ) ، قومس ، روزنامه صدای عدالت و…….( وچند تای دیگر که نامشان فعلا در خاطرم نمانده ) ، طی شد و صاحب ستون های طنز روزانه و هفتگی در جراید یاد شده بودم ، اما با این و جود هرگز خود را طنز نویس ندانسته و نخواهم دانست الخصوص در مقابل نثر طنزشیوای جنابعالی که با و جود داشتن سر دبیری چون شادی خانوم ( همسر محترمتان )، بسیار شیرین و خواندنی است.

می گویند “سلمانی ها وقتی بی کار می شوند ، سر همدیگر را کوتاه میکنند” ، روایت دیگری هم هست که دلاکها وقت بی کاری ، پشت هم را کیسه میکشند ، حالا اگر کسی بگوید وبلاگنویسها هم از زور بیکاری ، در سالگرد وبلاگ هایشان برای همدیگر مطلب می نویسند ، در جواب باید گفت ، نخیر ، چرا ؟ چون ماشا ءالله هزار ماشا ء الله آنقدر تعداد وبلاگها فراوان شده است که اگر وبلاگنویسان تمام وقتشان را هم صرف سالگرد نویسی برای دوستان وبلاگنویس خود کنند باز هم وقت کم می آورند ، پس نتیجه میگیریم که هیچ وبلاگنویسی از زور بیکاری برای سالگرد وبلاگ دوست هم صنف خود ( صنف وبلاگنویسان ) مطلب نمی نویسد.

خب ، این که از این ، پس از این مقدمه که در واقع مشت محکمی بود بر دهان خودمان ، در ادامه به مسائل جدی تری چون اظهار نظر در باره ی وبلاگ خواندنی “برما چه گذشت” آقای تمدن خواهیم پرداخت . قبل از هر چیز باید جستجو کرد که چرا نام این وبلاک خواندنی ” بر ما چه گذشت ” است ؟ آیا منظور یاد آوری سیر تحول آدمیزاد و واکنشها ی او از بدو خلقت نسبت با همنوعانش بوده است ؟ که اگر این چنین است باید گفت دست مریزاد که بسیار بجا و مناسب است زیرا همانطوریکه ریشه و تحول واکنش انسانها نسبت به همنوعانش را در کتابهای ارزشمندی چون تاریخ تمدن ویل دورانت و یا کتابهای دیگر چون “انسا ن موجود ناشناخته” و یا “هنر آشپزی مستطاب” و یا در کتابهای گرانقدر دیگر آمده است : آدامیزاد دوپا از بدو خلقت ، همیشه در برخورد با همنوعان خود ، دچار ناراحتی ها و مشکلاتی بوده است ، شیوه برخورد با این مشکلات و نوع بیان ناراحتی در اعصار مختلف ، به شکلهای گوناگون بوده است ، انسان اولیه سعی میکرده عامل ناراحتی را حذف کند به همین دلیل با چماق یا نیزه طرف مقابل را ناکار می کرده و این شیوه مرضیه حجری ، همان چیزی است که امروزه از آن با عنوان ” ترور” یاد می شود . بعد ها آدمیزاد فهمید که اگر چماق و نیزه اش را یک خرده آرامتر بزند ، بی آنکه طرف ناکار شود ، می تواند به او حالی کند که از دستش ناراحت است ، این طور شد که کتک و ضرب و شتم اختراع شد .چند سالی که گذشت و بشر با مفاهیمی نظیر آبرو ، شخصیت و شان اجتماعی آشنا شد ، دریافت که دشنام و ناسزا بهتر از چماق و نیزه و کتک و ضرب و شتم است به همین دلیل ، فحش و بد وبیراه را اختراع کرد. با پیشرفت مدنیت و فرهنگ و رویکرد آدمیزاد به منطق ، بشر متوجه شد که بدون چوب و چماق و فحش و بدوبیراه هم می توان گفت که ” آقا جان ( و ایضا خانوم جان ) بنده از دست شما ناراحتم ” گفتمان و مذاکره هم از همین جا شروع شد تا بدانجا رسید که با پیشرفت علم و ایضا تکنولوژی کار به جایی رسید که وبلاک را اختراع کردند تا جای برای گفتمان باشد اگر چه هنوز بعضی ها به همان روش حجری پایبند هستند و ترور و چماق و فحش را بهترین ابزار در رساندن پیام خود به دیگران دارند (البته با کمی تفاوت که سلول های تنگ و تاریک هم بر ابزار آلات عصر حجری اضافه کردند که امروز بحث شیرین سلول های انفرادی هم از همین جا آغاز گردیده ) الغرض با آنچه گفته آمد ، صاحب وبلاک “بر ما چه گذشت ” در واقع با انتخاب این نام پر محتوا ، چند کتاب ارزشمند را که در باره ی سیر تحول انسان از آغاز تا به امروزنوشته اند دریک جمله ی کوتاه در آورده و کتیه وار بر پیشانی وبلاک خود نشانده است تا همگان بدانند چه بودیم و امروز چه هستیم.حالا حکما شما هم با من هم عقید خواهید بود که به صاحب این وبلاگ خواندنی ، برای انتخاب چنین عنوانی برای وبلاکش دست مریزاد باید گفت بنابراین کسی که چنین نام پر معنایی را برای وبلاکش انتخاب میکند آیا جایز است که به نوع انتخاب سوژه های یاد داشتهای این وبلاک و یا شکل و شمایل قالب آن چیزی گفت ؟ نه والله انشاء الله که صد ها سال پاینده و برقرار باقی بماند. بلند بگوئید آمین.”