هفده دیماه ١٣۴۶ بود که ، آخرین عیار از سلسله‌ی عیاران چشم از جهان فروبست ، آری در چنین روزی بود که کبوتر دل پهلوان وطن ، سینه شکافت و به آسمانها پر کشید اما با این همه هنوز هم حکایت دلاوریهای آن تک پهلوان مام وطن شنیدنی است که پهلوانی را نه از کسب مدال ، که فراوان یلان و پهلوانانی بودند و هستند که بیش از او بر گردنشان مدال آویخته اند، اما تنها اوبود که از سرسپردگی به خالق و دفاع از حق و حقیقت ، جهان پهلوان شد که تختی بخوبی دریافته بود ، تسلیم در برابر زور ، تسلیم آزادی است و عیاران را این خود فروشی هرگز نشاید. براستی او که بود که حکایت عمر کوتاهش اینچنین به افسانه‌ها و حماسه‌های تاریخ این کهنه دیار پیوند خورده است؟ او چه کرده بود که وقتی مرگ را در آغوش کشید ، چشمان ملتی از خاک تا به افلاک گریسته است؟ چگونه زیستنی داشت مگر، که تصویرش پهلو به پهلوی تمثال علی (ع) می‌نشیند؟ او به کدام آئین و مسلک دل سپرده بود که ملتی پیروزیش را پیروزی ملی و شکستش را عزای ملی می‌خواندند ؟ … و تا امروز که به هر سالمرگش این چنین به سوگ می‌نشینند؟
او خود در پاسخ به همه این پرسش‌ها میگوید:به نظر من تاریخ تولد و مرگ یک انسان ، همه‌ی زندگی او را تشکیل نمی‌دهند ، آنچه که زندگی یک مرد را از لحظه‌ی آغاز ، از روز تولد تا لحظه‌ی مرگ می‌سازد ، شخصیت ، روحیه ، جوانمردی ، صفا ، انسانیت و اخلاقیات اوست ….و سپس خود را چنین فروتنانه معرفی میکند:اسم من غلامرضا تختی است و در شهریور ١٣٠٩ در خانی آباد تهران متولد شدم ، خانواده‌ی ما از خانواده‌های متوسط خانی آباد بود ، پدرم غیر از من ، دو پسر و دو دختر دیگر هم داشت که همه‌ی آنها از من بزرگتر بودند ، پدر بزرگم “حاج قلی” ، نخود و لوبیا و بنشن می‌فروخت ، پدرم تعریف میکرد که حاج قلی توی دکانش روی تخت بلندی می‌نشست و به همین دلیل مردم خانی آباد اسمش را گذاشته بودند ، “حاج قلی تختی” و همین اسم به ما منتقل شد و نام خانوادگی من نیز همین است. و پدرم روی اعتقادات مذهبیش و ارادت خالصانه‌ای که به امام هشتم داشت نام غلامرضا را بر من نهاد…او از تلخترین خاطره‌ی زندگیش چنین میگوید:نخستین واقعه‌ای که بیاد دارم و ضربه‌ای بزرگ بر روح من زد ، حادثه‌ای بود که در کودکی برای من پیش آمد ، پدرم برای تامین معاش خانواده‌ی پر اولادش ، مجبور شد که خانه‌ی مسکونی خود را به گرو بگذارد ، یک روز طلبکاران به خانه‌ی ما آمدند و اثاثیه خانه و ساکنینش را به کوچه ریختند ، و ما مجبور شدیم که دوشب را توی کوچه بخوابیم…. و تنها خاطره‌ای که از دوران تحصیل به یاد دارم این است که هیچ وقت شاگرد اول نشدم ، اما زندگی در میان مردم و برای مردم ، درسهایی بمن آموخت که فکر می‌کنم هرگز نمی‌توانستم در معتبرترین دانشگاه‌ها کسب کنم….
و این چنین است که این بر خاسته از مردم و قلب محرومیت ، به گاهی که خشم طبیعت ، جان و سرپناه محرومان بوئین زهرا را به زمین لرزه‌ای نابود و یران می‌سازد ، به یاری هم وطنان زلزله زده‌ی خود می‌شتابد که ماجرای آن به نقل از یکی از یارانش چنین است که:در جریان کمک به زلزله زدگان بوئین زهرا حرکت تختی برای جمع آوری کمک حماسه آفرید ، پس از حادثه زلزله‌ی بوئین زهرا ، تختی در قالب و کسوت ورزشکاربه همراه دوستان ورزشگارش شروع به فعالیت کردند ، که البته بحث بود که از کجا شروع کنند ، مرحوم شمشیری اعتقاد داشت از سبره میدان تهران ، حاج اسماعیل رضایی مایل بود از خیابان مولوی و میدان بار فروشها ، و عده‌ای دیگر جاهای دیگر را پیشنهاد کردند ، اما تختی خودش معتقد بود که مردم جنوب شهر خود به خود به کمک می‌آیند ، این مردم شمال شهر هستند که باید حرکتشان داد و لذا از چهار راه پهلوی (ولی عصر فعلی) شروع کرد و آن کاروان عظیم را براه انداخت ، بعد از جمع آوری اعانه نیز شیر و خورشید خیلی پافشاری کرد که اعانات به موسسه تحویل داده شود و از آن طریق توزیع گردد ولی تختی قبول نکرد و با کمک و راهنمایی حاج سید جوادی و ورزشکاران قزوین ، خودش به منطقه رفت و اعانات را به دست مردم رساند…و سرانجام در هفدهم دیماه یکهزارو سیصدو چهل وشش بود که پهلوان خود به آعوش مرگ رفت ولی‌ای کاش در همان زمان که کانون مهر و محبت پهلوان وطن از طپش باز ایستاد ، شکافته می‌شد تا رمز و راز اتصال آن را با قلب میلیونها مردمی که حتی از او فقط نام و نشانی می‌شناختند و می‌شناسند ولی به او و راه و رسم جوانمردیش عشق می‌ورزند بر ملا می‌شد که اگر چنین می‌شد شاید امروز مردم بی پناه و دردمند این کهنه دیار هزاران تختی داشتند.
ای به سوگت ،

هر چه چشم پاک ،

اشک افشان! …

من اینک ،

- در تمام چشم های پاک

- می گریم! …

من اینک ،-

در تمام آه های سرد -

می نالم! …

لب و دندان گزان

با خاطر اندوهبار خویش می گویم :

تو بودی رستم دستان ،

نه با کاووس ،بر کاووس ، چرا اینسان؟! …

چرا؟! …این رستم دوران چرا؟! …
افسوس! …