در روز جهانی آزادی مطبوعات طی مراسمی در انجمن صنفی روزنامه نگاران از پنج تن از روزنامه نگاران برجسته کشورمان تقدیر شد. “محمد بلوری”، “مسعود بهنود”، “لیلا رستگار”، “عمید نائینی” و “اکبر گنجی” که همگی نه تنها به درستی برگزیده شده اند بلکه سزوار بیش از چنین تقدیر دیرهنگامی بودند.
بی شک انتخاب این پنج نفر از قبیله قلم بدستان این آب و خاک از اصلح ترین انتخاب هایی است که در ۲۷ سال گذشته، انجام گرفته و باید آن را به فال نیک گرفت که پس از این در این کهنه دیار می توان دل خوش داشت که از سربازان بی جیره و مواجب ملت هم تقدیر به عمل می آید اگر چه بی نیاز از هر تقدیر و تشویق اند.
به یادم هست وقتی روزنامه آزاد را منتشر می کردم، شنیدم استاد بلوری به دلیل بی مهری ها و به بهانه خود بازنشستگی در خیابان آذربایجان در مغازه کوچکی که سال ها کرکره آن پائین بود، پناه برده است تا از مطبوعات دور باشد به همراه دوستی به دیدارش رفتیم تا برای کمک در انتشار روزنامه “آزاد” دوباره به تحریریه برگردد، آن روز وقتی استاد دلایل کناره گیری اش را از مطبوعات می گفت من بی اختیار اشک می ریختم، چرا که می دیدم این پیر قبیله مطبوعات با همه عشقی که به این حرفه بی پیر دارد بی مهری ها او را به کنج آن مغازه کوچک کشانده است، بلوری دوباره به تحریریه برگشت و با بزرگواری به “آزاد” آمد و باز هم شاگردانی را در عرصه مطبوعات پرورش می دهد، اما “بلوری”هایی هستند که امروز با همه عشق و علاقه به حرفه روزنامه نگاری از بی مهری ها و از ناسپاسی ها، به گوشه ای پناه برده اند و نسل امروز مطبوعات از همه تجارب ارزشمند این فراموش شدگان محروم مانده است.

اما به غیر از محمد بلوری که در بین این ۵ نفر از باسابقه ترین روزنامه نگاران این آب و خاک است و یا میرزای پیر شهر، مسعود بهنود غربت نشین، و همچنین اسطوره مقاومت و آزادگی، اکبر گنجی، و عمید نائینی متفکر امروز قبیله مطبوعات، و یا بانو لیلای رستگار بی ادعا که همواره به دور از هیاهو به کار حرفه ای خود تا به امروز در “دوچرخه” همشهری مشغول است، هستند دیگر کسانی که اگر نگوئیم به دلیل مغضوب بودنشان از سوی حاکمان امروز این آب و خاک، همیشه نامشان از قلم افتاد ه است، از نادیده گرفته شدگانند، آن هایی که اگر چه بر زبان آوردن نامشان جرم محسوب می شود اما الگویی برای نسل امروز قلم به دست مطبوعات این آب و خاکند، مانند دکتر علی رضا نوری زاده و همه ی مغضوبینی که حتی اگر به جبر خانه نشینی اختیار کرده اند اما همچنان چه با نام و چه بی نام و نشان در داخل و خارج از کشور به رسالت آگاهی رسانی خود مشغولند. یادشان گرامی باد.

لینک در گویا