نقل است که در زمان ناصری در خطه آذربایجان ، یاغی نفس گیری بنام “قدر خان ” وجود داشت که راه می بست و جان می ستاند تا بدانجا که آوازه جلادت و صلابت او در همه جا پیچیده و جان بر لب حاکم وقت آذربایجان ،‌ امیر نظام گروسی رسانده بود، اما با این همه روزی که امیر نظام به دلیل پایان ماموریت خود از آذربایجان می رفت ، کس فرستاد و”قدر خان ” را امان داد تا با او در منزلگاه های میان راه ملاقاتی داشته باشد . در آن ملاقات امیر نظام با چند نشانه به “قدر خان ” فهماند که آن همه هیبت و باد وبروت را او برایش ساخته و تصور شجاعت و درایت داشتنش جز خیال خامی بیش نیست ، امیر نظام با تدبیر وقتی آن راز بر ملا کرد به یاغی خوش خیال توصیه کرد که پس از آن از یاغی گری دست بر دارد و خود را به کشتن ندهد ، و این باور از سر بیرون کند که دست نیافتنی خواهد ماند و یقینا بداند که حاکم بعدی اورا خواهد کشت. آن روز قدر خان با دانستن واقعیت چون برج عاج فرو ریخت و سر تعظیم فرود آورد و از امیر نظام خدا حافظی کرد اما قبل از رفتن گفت ، شاهزاده سوالی دارم ، امیر نظام گفت می دانم ، می خواهی بپرسی که چرا این محبت را به تو می کنم در حالی که تو در دوران حکومت من یاغی بودی و زحمت ها برایم آفریدی ، برایت می گویم ، اگر تو نبودی و ماجرای تو نبود ، اداره این منطقه حساس در کنار روس و عثمانی برایم دشوار بود و من می بایست “قدر خان ” ی می ساختم که هر گاه مشگلی داشتم با استعانت از آوازه خشونت و صلابت تو آن را حل می کردم ، آوازه ای که خود ساختم ، پس مرهون توام و اکنون شکر آن را بجا می آورم .
بی شک امروزه بر همگان روشن است که رواج یاغیگیری در این کهنه دیار و کشتن و گروگان گرفتن مردم بی گناه در جاده ها ، بی حمایت و دخالت بیگانگان نمی تواند باشد ، اما چرا چنین حوادثی آن هم در زمانی که این حدیث جز در افسانه ها شنیده نمی شود ، رواج می بابد ، ذهن آدمی را بجز سوء مدیریت ها در اداره کشور، به یاد دسیسه های کهنه استعمار گران می کشاند که برای به زانو در آوردن حکومت ها ، خانه را نا امن می ساختند تا به نیات خود دست یابند آنچنانکه امروز به فاصله اندکی از وقوع ماجرای اخیر تاسوکی در سیستان و بلوچستان ، واقعه تاسف برانگیزدیگری را با کشتن ۱۱ شهروند عادی در محور مواصلاتی بم –کرمان ، قصد آن دارند پیامی را به گوش اداره کنندگان امروز این آب و خاک برسانند که هنوز با طرفند های افسانه ای دوران قرون وسطایی ، می توانند حکومتی را که میل داشتن انرژی هسته ای دارد وآن را حق مسلم خود می داند ، شکنده و ناتوان سازند ، حکومتی که نه تنها داعیه ی تسلط و برقراری امنیت درسراسر حوزه فرمانروایی خود دارد بلکه خود را عامل ثبات در منطقه می داند اما هر روز خبر نفیر انفجارها و کشتن ده ها شهروند در کوشه و کنار کشورش سر تیتر خبر ها ی مهم خبرگزاری های جهان می شود ، و عجبا که گروهی قلیل اما حاکم با استعانت از این آشفتگی ها باز هم داشتن آنچه مردم نمی خواهند ، حق مسلم می خوانند و بر خواسته ی خود پای می فشارند و گمان دارند می توانند با تدابیر غیر ممکن چون نوشتن موعظه نامه ی ۱۸ صفحه ای ، جهان و یا ابر قدرتی را به زانو در آورند بی آنکه گوشه ای از مام وطن آسیب بیند و یا ماتم را به خانه مردم این کهنه دیارتحمیل نمایند .طرفه آنکه درحادثه اخیر جاده بم – کرمان آنچه خاطرمشوش این گروه را آسوده می سازد و بی گمان باید سجده شکر بجا اورند ، همانا بس که این بار در کشتار اخیر جاده بم – کرمان ، چون ماجرای تاسوکی جان مسئولی از استان ، در خطر نبوده است .
گویی آنچه در باور زمامداران امروز این آب و خاک نمی گنجد قبول این واقعیت است که پس از این با تنگ تر شدن حلقه فشار بر ایران ، وقوع چنین حوادثی را در گوشه و کنار این آب و خاک شاهد خواهیم بود بی آنکه بدانند خود “قدر خان ” هایی را برای دست یابی به اهدافی که نه ملت می خواهد و نه دنیا می پسندد ، علم ساخته اند .