نقل است که روزی میرزا رضا صدیق الدوله نوری نزد مظفرالدین شاه رفت و پس از آنکه شاه احوال او را پرسید ، دستور داد تا مبلغ هزارتومان به او کمک کنند ،شاه ضمن دلجویی از صدیق الدوله گفت : حالا این پول را بگیر، انشا الله کارو بار ما که بهتر شد باز هم به تو کمک خواهیم کرد. اما صدیق الدوله به لهجه مازندرانی به شاه می گوید : وقتی در تبریز ولیعهد بودی همین حرف را میزدی حالا که شاه شدی باز هم همان وعده را می دهی ؟مگر قرار است بعد از شاه شدن چه بشوی ؟ نکند قراراست خدا شوی؟.
حال حکایت ماو دولتمردان امروزاین آب و خاک است ،که قبل از انقلاب پای منبر هر یک از آقایان سخنور و روحانیون انقلابی می نشستیم ، وعده هایی را می شنیدیم که گویی قرار است بهشت خدا و مدینه فاضله را به ارمغان بیاورند ،از پول نفت به در خانه هایمان آوردن تا آب و برق و اتوبوس مجانی ، همه وعده ها یی بود که بزرگواران سردمدار انقلاب به ملت نوید می دادند،هر چند نسل انقلابی هرگز به طمع این وعده های سر جالیز ، انقلاب نکرد که در مقیاس با گرسنگی امروز، همه سیر بودند و پروار، اما با این همه قول هایی از این قبیل بود که به وفور شنیده می شد ، آنانکه در طول ۲۷ سال گذشته، موی در آسیاب عمر سپید کردند، بخوبی بیاد دارند که سخنوران انقلابی حتی معضلاتی چون ترافیک تهران را هم ، حل شدنی می دانستند وآن را ساخته و پرداخته دولت وقت می خواندند که مبادا مردم بی خبر از همه جا ، بغیر از معضل ترافیک به مسائل مهمتری بیاندیشند . بقول مش قاسم دایی جان ناپلئون،ایرج پزشگزاد ، تا قبر آ. آ . آ ، ما خودمان در آن سا ل ها که جوان بودیم و سر پرشور انقلابی داشتیم ، با گوش های خودمان این وعده وعید ها را از بزرگواران انقلابی آن زمان شنیدیم .

ادامه مطلب را در ایران ما و یا گویا بخوانید