کدام کارگر انقلابی است که بیادش نمانده باشد آنکه در عمر کوتاه تصدی وزارت کار ،در تنظیم روابط کار و استیفاى حقوق کارگران گام هاى ارزنده اى بر داشت ، که راه انداختن دوباره بسیارى از کارگاه ها و کارخانه ها، ایجاد صندوق وام کارگرى، تهیه طرح بیمه بیکارى، برابر ساختن تعطیلات رسمى کارگران با کارمندان و تعیین حداقل دستمزد عادلانه براى کارگران و…، داریوش فروهر بود .
کدام دلسوز وطن را می شناسید که کوشش های بی دریغ فروهر در کردستان را نداند و حکایت ها نگوید آن هم به وقتی که کودک انقلاب چند روزه بود . در آن سال ها مرحوم فروهر همراه با دو تن از یاران انقلاب براى یافتن راه حل هایى جهت رفع ستم هاى سیاسى، اجتماعى و اقتصادى، فرهنگى و ظلمى که دستگاه استبداد ، به مردم آن سامان تحمیل کرده بود،به کردستان می رود اما وقتی بد خواهان وطن همه کوشش ها ی او و یارانش را نقش بر آب می سازند سر خوده از مقام خود استعفا مى دهد و با این استعفا دیگر از تمامى مشاغل دولتى کناره گیرى مى کند.
بی کمان نسل فردای این کهنه دیار با خواندن تاریخ زادگاهش و سرگذشت قهر مانانش چون داریوش فروهر که مفهوم وطن پرستی را معنا می دهد خواهد پرسید ، چرا سرانجام پرونده زندگى چنین وطن پرستی در یکشنبه شب اول آذرماه سال ،۱۳۷۷ به شکلی بسته می شود که هیچ ملتی از مرگ قهر مانان خود بیاد ندارد . طرفه آنکه در سالمرکش باید از هر بزرگ داشتی منع باشد و .. ، براستی چه کسی به نسل فردای این آب و خاک که دیگر با تحریف واقعیت ها فریب نخواهد خورد پاسخ می دهد ، چه کسی ؟