آخر فصل پائیز , شب اول زمستان , شب چله , شب یلداست , شب زایش مهر , شب تولد خورشید است . چه خوب که این شب بلند را هنوز با نور قرنها قدمت جاری , روشن نگه میداریم .
حدیث “یلدا ” حدیث میلاد عشق است که هرساله در ” خرم روز” مکرر می شود .می گویند ریشه نام ” یلدا” از واژه “سریانی” و به معنای ” میلاد ” است , شب تولد ” مهر, میلاد الهه ی ” میترا” و ” مسیح ” است .

چه افسانه ی دل آرامی دارد این شب که بی شباهت به باور مسیحیان از شب کریسمس و “بابا نوئل ” نیست , نقل است که در شب “یلدا ” قارون ( ثروتمند افسانه ای) ، در جامه کهنه هیزم شکنان به در خانه ها می آید و به مردم هیزم می دهد، و این هیزم ها در صبح روز بعد از شب یلدا، به شمش زر تبدیل می شود، و از همین رو در این شب , شب زنده داری معنا می گیرد و چشم انتظاران تا صبح به انتظار از راه رسیدن هیزم شکن زربخش و هدیه هیزمین او بیدار می مانند و مراسم جشن و سرور و شادمانی بر پا می کنند.
اما با این همه گویی امروز” یلدا ” هم , چون همه ی باور های رنگ باخته ما , دیگر آن ” یلدا” ی ما نیست که با نقشی خوش , جای در خاطر ما دارد , “یلدا” با سپیدی برف می آمد و قصه های ” بی بی” که در زیر کرسی , خواب به چشمانمان می کرد . کجاست زلف گره خورده ی “یلدا ” و ننه سرما , که می ریخت بی دریغ , پنبه های لحاف مندرسش را بر سرمردم شهر , آنگاه که خانه ها از بوی عطر انار کلپر زده پر بودند , شب “یلدا ” ی ما شب “یلدا” یی بود . حیف که امروز دل ما مثل انار رسیده , از غصه ترک برداشته و … , کاش باز هم شب ” یلدا” شب” یلدا” یی می شد .
شب است و جهان غرق تاریکی
شب بلند و پایداری سیاهی
اما , باور به نور و روشنایی
شب تیره ی ما را ,
می رهاند از تاریکی
تیر گی هایتان خاموش باد در روشنایی