۲۰ روز گذشت و درب این خانه را باز نکردم که فرخنده ایام نوروز بود و باید سنت دیرینه دید و بازدید این ایام را بجا می آوردم اگر چه لحظه ای غافل از اخبار نگران کننده ای که همه نشان از تهدید مام وطن دارد ،نبودم
ای چرخ فلک ببین چهاکردی تو
ما را به اسیری مبتلا کردی تو
ما جمله بار خدایا ، بی کس و کوی شدیم
روی تو سپید ، عجب دوا کردی تو

بی مقدمه بگویم که آتش به جان شمع افتاد ، تحریم دوم را بر ما روا دانستند خاصه بعد از همه مناقشات اتمی که جهانی را بر علیه ایران برانگیخته است ماجرای گروگانگیری ۱۵ انگلیسی هم قوزی بالای قوز تصمیم سازان امروز این آب و خاک شد اگر چه این عمل نوعی حس خوشایند را در ایرانیان بر می انگیزد که مقابله ایست با متجاوزان به این آب و خاک . اما این حس خوشایند کجا و واقعیت امر کجا که آتشی است به خرمن هستی مردم این کهنه دیار.
از اخبار برون مرزی که اهم آن در ارتباط با این آب و خاک است ، بگذریم اخبار درون مرزی هم چنگی به دل نمی زند طرفه آنکه خبر بازداشت چند هم قبیله آن هم در این ایام فرخنده را بشنوی که سخت و جانگذاز است خاصه که باز هم به جرم افترا جاسوسی برای بیگانگان دو تن از یاران هم قبیله را به بند می کشند
مرا به صحبت بیگانگان مده نسبت
که من عقابم و مردار کی شکار من است
با این همه نوروز آمد و با همه این اخبار ناگوار سپری شد اما
دوستی می گفت با این همه اخبار ناگواری که در این ایام فرخنده شنیده ایم از ایرانی بودنم در خجلم که نه تنها دنیایی را به آشوب کشانده ایم ، خود را هم به بلا گرفتار ساخته ایم ، هیچ پاسخی نیافتم جز آنکه از قول حافظ بگویمش :
از ننگ چه گویی که مرا ننگ ز نام است

از اخبار ناگوار که بگذریم بهار است و فصل شکوفایی و قلیان احساس لطیف آدمی که در عشق تجلی می یابد ، نمی دانم کجا خواندم و یا شنیدم که عشق جوهر زندگی است ، و حال در این ایام که همه ی تیر خشم بیگانگانگان از نا بلدی سردمداران امروز این کهنه دیار به سوی ما نشانه رفته است ، چه عشقی والاتر از عشق وطن که چاره قلب پر از آه ما می شود تا به مدد ی مانع از تعرض هر بد خواه وطن باشیم که دشمن در خانه را چاره باید
چه سخت است خانه ای از عشق ساختن
به امیدی که در آن ماوا بگیری
ولی ناگه بدانی ، ای دل غافل
آنچه ساختی ،
گوریست که باید در آن تنها بمیری