مرز خرد تا لال بودن

جمله ای از سهراب سپهری خواندم که خرد چند قدم بالاتر از لال شدن است. تنها مصادق این جمله پر معنا را در رسالت روزنامه نگاری یافتم ، سربازان بی جیر و مواجبی که به وقت بزنگاه باید با سلاح حروف و وا‍ژه به رسالت خود بپردازند وگرنه لال و بی خرد بیش نیستند . در پی یافتن مصادق عینی این جمله از سهراب سپهری می گشتم که این نامه را خواندم و در دم بیاد جمله زیبای رضا ولی زاده افتادم که روزنامه نگار پویارا با لقب “زنده “توصیف کرده است .
براستی در روزگاری که رگه های ترس از حاکمیت در همه جای فرهنگ این کشور به وضوح به چشم میخورد تا بدانجا که حتی نوشتن از هوای مه آلود شهر گناه کبیره محسوب می شود مرز خرد تا لال بودن چه اندازه است ؟

پاسخها بسته شداند .