.روزمرگی هایمان یکی پس از دیگری می گذرد تا همچنان زنده بمانیم ، دست و پا زدن در تلاطم موج های زندگی به مثابه یک هدف مقدس در آمده است هر چند خوب می دانیم زندگی کردن ما مردن تدریجی است .با این همه گیجی و منگی هم عادتی بر روی همه عادت ها ی ما اضافه شده است فلسفه بافی نمی کنم ، این فلسفه زندگی است که دست و پای ما را بسته است ، جنگیدن برای بقا ، اما هریک به شکلی. یکی نان را به نرخ روز می خورد دیگری به راه بادیه می رود و بی آب و نان در پی مراد است چون گمان دارد که رفتن و جستجو کردن به از نشستن باطل است .
الغرض در وب گردی هایم به وبلاگی بر خوردم که گروهی همکار مطبوعاتی لفت و لیس های مدیران روزنامه همشهری را منتشر می کنند ، اگر چه همه اهالی مطبوعات از این لفت و لیس های مدیران نشریات دولتی با خبر هستند اما خبری در مورد پاداش نجومی گرفتن بعضی از اصحاب موجه مطبوعات در این وبلاگ برایم غیر منتظره بود اگر چه این اساتید هم نیاز به معاش دارند و نمی توان خرده ای بر آنها گرفت چه بسا که مستحق پاداش هم هستند اما با این همه باز هم نتوانستم با دیدن نام این بزرگان مطبوعات در لیست پاداش بگیران (پاداش که چه عرض کنم بیشتر به حق السکوت شبیه است ) متعجب نباشم .

بیادم هست یکی از همین بزرگان در بزرگداشتی که برای پدر علوم ارتباطات ایران دکتر معتمد نژاد بر گذار شده بود چنان تحت تاثیر روش زندگی و رسالتی که این استاد علوم ارتباطات بر عهده داشتند ، قرار گرفته بود و سخن می گفت و اشک می زیخت که دل هر بچه مطبوعاتی را کباب می کرد …بگذریم خواندن این وبلاگ که به بنام با خبر نگاران و کارکنان مشهری است خالی از لطف نیست من که هنوز گیجم و منگ ودر حیرتم و ناباوری چرا که این خبر حداقل برای من از نوع واقعیت های غیر قابل قبول است ، شما را نمی دانم .