بیادم هست سال ها قبل ، پیش از آنکه به تب انقلاب گرفتار شویم ، روی جلد یکی از شمارگان مجله “توفیق ” که از نشریات پر فروش طنز و فکاهی آن دوران بود ، کاریکاتوری از” کاکا توفیق ” سمبل طنز آن روزگاران ، منتشر شده بود که با زدن چوب حراج به ظرف گرانقیمتی فریاد می کشید ، حراج … جراج ، همه چیز حراج است ، شرف …ناموس … وطن …و…
آن روز ها که هنوز جوان بودم و غافل از سرد و گرم روزگار، آن تصویر فکاهی جز از منظر طنز برایم مفهومی نداشت ، اما امروز در شرایطی که جز غم نان نیست ، گویی بی تفاوتی در میان مردم این کهنه دیارهم همچون عارضه لا علاج ، اپیدمی شده است ،تا بدانجا که حتی با افزایش روزافزون تورم و گرانی ها و ایضا تحریم های ریز درشت و خطر حمله بیگانگان به مام وطن ، که هر روز از گوشه و کنار جهان و یا از زبان برخی از مسئولین کشور هم شنیده می شود ، ذره ای از این بی تفاوتی ملت کم نمی گردد ، و در چنین حال و روزی است که با بیاد آوردن تصویر روی جلد آن مجله فکاهی پیام “کا کا توفیق ” ، برایم معنا و مفهوم دیگری می یابد .
شاید چرایی این بی تفاوت شدن را باید در نکته عارفانی جستجو کرد که آن شاعر تازه از دست رفته “قیصر امین پور” گفته است :
وقتی جهان از ریشه حهنم
و آدم
از عدم
و سعی ،
از ریشه های یاس می اید
وقتی که یک تفاوت ساده
در حرف ،
کفتار را ، به کفتر ،
تبدیل می کند
باید به بی تفاوتی واژه ها
و واژه های بی طرفی
مثل نان ، دل بست
نان را
از هر طرف که بخوانی
نان است