گاهی وقتها تنها شدن با خود، گم شدن در خود ، نعمتی است که به کمانم این روز ها به هر کسی پا نمی دهد ، آنچه در پی می خوانید سوغات ره آورد یک روز سفر با تنها ئی است ، پیش کش به شما .

باب اول :

قله تنهایی

بوی نای ، بوی شبنم های تازه ، بوی خیس علف سبز،
دانه دانه در حفره های شش های مه آلود بیمارم می نشینند ،
سینه ام پر شده از بوی بهار ،
من در سرزمینی دیگر از زمین خدا جا گرفته ام
زیر پا هایم ، مخمل سبز رویا هاست ،
مثل خواب های بی تعبیر عاشقی ،
هرچه نظاره می کنم ،
پهنه آسمان است و سپیدی ابرهای باران زا ،
دیگر نه سکوت خانه است و نه دلشوره های آشنا

با نگاهی طویل تا دور دست ها ،
می پیچم به تن سپید ابر ها
همه آبستن باران و منتظر زایش احساس
میل بارش دارند
ناگهان ، ریز ریز و آهسته
من هم چون باران می بارم ،
بر تن سبز چمن ،
برشکوفه های نورس یاس ،
بر پوست درخت ،
بر سقف زمین ،
بر تن جاده چالوس ،

آها…ی دغدغه های دیرین من ،
کجائید ؟
من اینجا برروی قله تنهایی خود ایستاد ه ام …

باب دوم :

گلایه

به حرف می آیم و از دلم گلایه می ریزد
از سلاله مجنونم که بی لیلی خود میمیرد

از آن همه ترانه ناگفته عشق، چرا فقط یکی ،
آواز من ، لکنتی است ، برزبان شبنم عشق می گیرد؟

حدیث حضور ما در صحنه عشق ، اندکی بیش نبود
سهم ما ، از این کم و بیش ، یارب این دل ریش نبود

همه بیقراری ما ، مرگ در خلوت تنهایی بود
گرچه عاشقی ما ، حکایت صنوبر و سایه نبود

باب سوم :

شب چره با خمیازه الفبا

من زاده فعل ماضی مطلقم
از سر زمین عشق ،از قبیله عاطفه ام
همه ی واژها راه خانه دلم را می دانند
از طپش قلبم ،حرف ناگفته را می خوانند
شب چره با قلم و کاغذ و خمیازه الفبا دارم
سینه سوخته ی عشقم و، دلی شکیبا دارم
هر که از خم کوچه دل نوشته هایم می گذرد
با مرام است و صبور، ورنه دل ما می شکند