این مطلب در گویا منتشر شد برای خواندنش اینجا را کلیک کنید و یا در ادامه همین پست بخوانید

چندی پیش با دوست و همکار مطبوعاتی که از عکاسان نشریات کشور است در باب میزان محبوبیت رئیس جمهور در شهر ستان ها بحث و گفتگو به میان آمد، او می گفت در سفرهایی که به اقتضای حرفه ام گاه و بیگاه به شهرستان ها دارم، در اکثر شهرها در کمال ناباوری مردم را طرفدار رئیس جمهور دیدم، خاصه مردمان شهرهای کوچکی که از طبقه محروم جامعه کشوری هستند و دلیلش هم رسیدگی به نامه ها و عرضه حال هایی است که این دسته از مردم کشور در سفر های استانی رئیس جمهور، بدستش می رسانند که به فوریت رسیدگی می شود و همین باعث می گردد که دهان به دهان پخش شود و حتی بصورت یک کلاغ و چهل کلاغ در می آید و باعث محبوبیت رئیس جمهور گردد اگر چه بقول عوام این کمک ها از بیت المال است و حکم آن ضرب والمثل معروف را دارد که می گویند خرج که از کیسه مهمان بود حاتم طایی شدن آسان بود.

می گویند اگر در جامعه ای حماقت همه گیر شود نامریی می شود خاصه در جوامعی که تکیه بر فرهنگ تک پهلوانی و تک تولیدی (نفت) دارد و قهرمان پرور است و از همین رو است که در کشوری چون این کهنه دیار ، همواره پایه های ظلم با تکیه بر بسط و رواج حماقت در جامعه دوام و بقایی داشته است، طرفه آنکه با همه قدمت تحمیق مردم این آب و خاک، هنوز در خواب بسر می بریم، می گویند کسی که خواب باشد با ضربه اول یا ضربه دوم، یا سوم بیدار می شود و از خواب می پرد، اما گویی ما مردمان این گستره تاریخی که ضربه های پتک را یکی پس از دیگری تحمل کرده ایم در خواب مرگ فرو رفته ایم و جنبشی هم اگر وجود دارد، جنبش زندگی نیست، تشنجات احتضار است.
بحثی در بین علمای روانشناسی رایج است به نام “رفتار” که بر دو نوع تقسیم بندی می شود، رفتار سازگاری و رفتار ستیز و گریز که راز ماندگاری ما ایرانی ها را از نوع اول آن می دانند یعنی رفتار سازگاری، تا نگوئید بی مصداق می گویم نگاه کنید به جامعه امروز ما که در این سه دهه بعد از انقلاب به چه چیزهایی روی آورده است، به صداقت و با ریا کاری و تظاهر؟
با این مقدمه می خواهم نوع دیگر از تازه ترین تحمیقی که بر ما “ملت” روا می دارند به پردازم ، و آن اینکه اخیرا با سقوط قیمت نفت و وخامت اوضاع اقتصادی جهان ، رئیس جمهور بیاناتی را در بین مردم اهواز اظهار داشته اند که چیزی جزتحمیق ملت از آن استنباط نمی شود او گفته است : اگر به فرض به جایی برسیم که هیچ کشوری نفتی از ما نخرد، در این صورت ،ملت ایران با توجه به توانمندی‌های موجود می‌تواند خود را اداره کند ” و این بیان در حالی گفته می شود که دولت ایشان در سال‌های اخیر با داشتن درآمد میانگین روزانه ۳۰۰ میلیون دلار نتوانسته بر گرانی‌ها و نرخ فزاینده تورم در کشور غلبه کند و جالب اینکه حرف از توانمندی هایی زده می شود که هرگز وجود خارجی نداشته است که اگر وجودداشت همان سال های اول انقلاب که مثلا تازه از خواب غفلت بر خاسته بودیم تجلی می یافت که گروهی با شور انقلابی به چاره جویی افتاده بودند تا ملتی را از منجلاب فریب های استعمار نو رهایی دهند تا عشق جامعه به طلای سیاه را کاهش دهند، شعاری که سال ها قبل توسط دولتی ملی و مردمی برای یکسال تجربه شده بود اما نتیجه کار چیزی جز وابستگی هر چه بیشتر به تک پهلوان (نفت) اقتصاد فشل ما، حاصلی نداشت چرا که هر گاه سخن از رهایی اقتصاد تک محصولی به میان آمد آن دسته از کسانی که هیچگاه نمی توانند چشم طمع از ثروت این ملت بردارند مانع از تجلی توانمندی های این ملت شدند تا اینکه امروز گویی مردمی که روزگاری نفت، این طلای سیاه را مایه سر بلندی و آقا منشی خود در جهان میدانستند از داشتن چنین گنجی پشیمان گشتند چرا که بلای جان خود می بینند که ریشه چنین توهمی را باید در روند یکصد و اندی ساله تاریخ نفت این آب و خاک جسجو کرد، ثروتی که هیچگاه مردم مالک واقعی آن نبودند، آنچنانکه امروز با گذشت سی سال از انقلاب هنوز هم مردم محرم اسرار قرارداد های نفتی نیستند که در پشت در های بسته قراردادهای میلیارد دلاری منعقد می شود و تنها زمانی همگان با خبر می شوند که ماجرایی چون ” استات اویل ” و رشوه های رد وبدل شده در آن قرار داد بر ملا می گردد.
ایضا جناب رئیس جمهور در عین حال در قسمتی از اظهارات خود از تحریم‌ها و قطعنامه‌هایی که علیه ایران صادر می شود استقبال می‌کند چرا که آنها را باعث پیشرفت و توسعه بومی کشور می دانند . حال باید جستجو کرد که منظور از توسعه بومی چیست و کدام است ، آیا بستن تدریجی کارخانجات بزرگ و کوچک همراه با خبر اعتصاب کارکنان و کارگران آنها که هر روز در صدر خبر های روز رسانه های خارجی است ، توسعه بومی است ؟ویا ورود بی رویه کالا های خارجی ناشی از عدم مدیریت صنعتی و تجاری کشور توسعه بومی می نامند ؟ یا شاید هم هشدار های پیاپی اقتصادانان کشور نسبت به عملکرد های ناصواب دولت در امر اقتصاد را باید تجلی رشد توسعه بومی دانست ؟ و عجبا که جناب احمدی نژاد در پایان همین سخنرانی اخیر خود که موضوع قابل توجه بسیاری از رسانه های داخل و خارج از کشور شده است ، خطاب به رهبران کشور‌های غربی و شورای امنیت سازمان ملل گفته است : «آن‌قدر قطعنامه بدهید تا قطعنامه‌دانتان متلاشی شود؛ … ” غافل آنکه این ملت نگون بخت ایران است که در زیر فشار های ناشی از تحریم ها و سوء مدیریت دولت وقت، آنچنان کمر خم کرده است که تا سال ها حتی با برگشت دوران طلایی فروش نفت (به فرض محال قیمت بشکه ای هزار دلار)هم نمی تواند کمر راست کند ، و در چنین حالتی است که در پاسخ به تمامی چنین اظهارات بر گرفته از حس تعمیق ملت باید گفت : آقای رئیس جمهور قطعنامه دان ملت را دریابید که در حال پارگی است.
حال با چنین اوصافی وقتی به گفته های صادقانه دوست و همکار عکاس مطبوعاتیم فکر می کنم با خود می گویم ، آیا براستی به صرف بر آورده شدن نیاز های مالی چند هم وطن از سوی دولت ، که بیشتر به نظر می آید به نیت تبلیغ و آینده نگری برای انتخابات دور بعدی ریاست جمهوری باشد، می توان واقعیت های ملموس عدم مدیریت کلان کشور و تمامی مصیبت هایی که از این سوء مدیریت ها بر جامعه تحمیل شده است، نادیده گرفت؟ به فرض محال آنکه هزاران نفر از نوشتن عریضه و عرض حال به نان شبی رسیده باشند که آن هم نشان از اقتصاد گداپروری دارد، آیا در این معادله چند مجهولی می توان صورت مسئله را پاک کرد؟ من بیشتر از آنکه باور به چنین حکایت های تاسف آور داشته باشم، آن روایت از هم وطن گله بانم را باور دارم که حکایت چوپان دورغگو در کتاب های درسی فرزندان این آب و خاک را توهین به خود می داند و بر آشفته می گوید، ما نه به بزغاله و یا به بره دورغ می گویم، و نه به دشت و بیابان، اما یک نفر آمد و گفت پول نفت را در سفره ات می گذارم، برایت جاده می سازم، بهداشت می آورم و چه و چه…، ولی انجام نداد، حالا عریضه ما را هم جواب نمی دهد، اسم ما را از کتاب ها پاک کنید، اسم آن که وعده های پوچ می دهد را بگذارید.