این مطلب در گویا منتشر شد

بالاخره آقای خاتمی روز گذشته رسما در مراسم افتتاح سایت اینترنتی مجمع روحانیون مبارز کاندیداتوری خود را برای انتخابات ریاست جمهوری پیش رو اعلام کرد .
یکی از دغدغه های مهم موافقان سابق آقای خاتمی که امروز به دلیل عملکرد ۸ ساله او در مقام ریاست جمهوری در گروه مخالفین کاندیدا شدن او قرار گرفته اند، عدم شجاعت این سید فرهیخته در تصمیم گیری های بزنگاه است خاصه در همه سخنرانی ها ی قبل از اعلام کاندیدا شدنش هیچ برنامه و راه کاری را مشخصا برای برون رفت از مشکلات عدیده ای که امروز کشورمان با آن دست به گریبان است ارائه نداده است .
اگرچه برخی شجاعت در دایره سیاست را باور ندارند و یا حداقل آن را به تنهایی جایگزین مناسبات واقعی اجتماعی نمی دانند اما بهر روی آنچه از پیشینه و سوابق هشت سال زمامداری آقای خاتمی بیش از هر عمل صواب و یا ناصواب ایشان به چشم آمده است همین عدم شجاعت او در انجام کار هایی بوده است که حتا به شهادت گفته هایش بعنوان یک اصل بوده اند مانند آزادی و یا مردم سالاری اما با این همه بقول طنز پرداز غربت نشینمان خاتمی از نظر اعتقاد به دموکراسی و آزادی از معدل متوسط سیاستمداران و مردم ایران، بهتر است .

بر خلاف همه کسانیکه معتقدند در صحنه رقابت انتخابات ریاست جمهوری پیش رو این بار خاتمی کارزار سخت تری از دور قبل خواهد داشت ، به نظر نگارنده نه تنها این دوره از رقابت ها برای خاتمی در صورت رد صلاحیت نشدن سخت تر نیست بلکه آسان تر هم خواهد بود چرا که مصائب عملکرد دولت احمدی‌نژاد آنقدر هست که‌ ملت برای رهایی از چنین مصائبی قطعا دست به دامان هر کسی خواهند شد وتا این زمان در میان نامزد های اعلام شده چه کسی بهتر از خاتمی که می تواند با مانورهای محدود نظرها را جلب کند اما آنچه در صورت انتخاب شدن این سید بزرگوار زمامداری را بر او سخت می نماید در زیر ذره بین بودن عملکرد ایشان و یاران و وزیران منتخب دولت او خواهد بود خاصه از سوی قبیله قلم به دستانی که یک بار شانه های ضعیف خود را که با پای بست حمایت مردمی چون نردبان برای سعود اصلاح طلبان برای دست یابی قدرت در اختیارشان قرار داده بودند و هزینه های گزافی را اعم از توقیف جراید و زندانی شدن پرداختند، منتقد جدی و دقیق دولت آینده خاتمی خواهند بود چرا که آزموده را آزمودن خطاست
اگر چه این بار هم چون گذشته مردم این کهنه دیار در دو راهی انتخاب بین بد و بدتر قرار گرفته اند اما با این همه این بار از همان روز آغاز زمامداری دور سوم این سید فرهیخته سیل تقاضا ها و خواسته ها ی بر حق رای دهندگان او را در محاصره خواهد گرفت ، خواسته هایی که امروز در مقام کاندیدایی تا کنون پاسخ و یا راهکار هایی را مشخصا اعلام نداشته ، پاسخ های برای چگونگی چرخه سرمایه گذاری در نفت و گازو پتروشیمی؟ ، ویا چگونگی قیمت گذاری ها بر قیمت نفت و بنزین و نان ؟ عاقبت بیکاری ها و مضیقه های معاش مردم چه خواهد شد ؟ سرانجام تهدید ها و گروگانگیری کشتی های حمل مایحتاج ملت و صادرات تجار به کجا ختم به خیر خواهد شد ؟ کسری بودجه آموزش و تربیت نسل امروز از کجا و چگونه تامین خواهد گردید ؟ تکلیف پیوستن به سازمان تجارت جهانی چه خواهد شد ؟ و هزاران پرسش و تقاضایی که در دور قبل ریاست جمهوری خاتمی پاسخی یافت نشد .
جان کلام این است که آیا باز هم این بار با سوابقی که از این سید فرهیخته وجود دارد می توان به انتخاب از بین بد و بدتر تن داد؟و یا باید از از او این انتظار را داشت که اگر واقعا اعتقاد خدمت به انقلاب و مردم این کهنه دیار را دارد باید آن خاتمی ای باشد که مردم در سال ۷۵ او را ناجی خود می دانستند و نه فریب خورده ی به به و چه چه های اطرفیان تشنه قدرت که او را در محاصره داشتند تا مجبوربه بالا رفتن از خطابه های گنگ و دو پهلو گردد.
ایکاش آقای خاتمی می دانست که خواسته ملت از او همانی است که کاسترو رهبر کوبا بعد از برچیدن بساط دیکتاتوری در کوبا در یک سخنرانی خطاب به ملت خود گفت : اکنون نه نان بدون آزادی می خواهیم و نه آزادی بدون نان ، و نه دیکتاتوری فردی و نه دیکتاتوری طبقه خاص ، آزادی و نان وبدون وحشت زیستن ، این است هدف انقلاب ما .