این مطلب در گویا منتشر شد برای  خواندن آن اینجا را کلیک کنید و یا در ادامه همین پست بخوانید

اگر در سال های گذشته  به  وقت موسم انتخابات   با دو گزینه  ، یکی   انتخاب از بین بد و بدتر و دیگری تحریم  انتخابات ، روبرو بودیم ، این بار  گویی حکایت  انتخابات  حکایت دیگری است .چرا که  مطالبه محوری  که  همواره  رکن و پایه انتخابات  در این کهنه دیاربوده  است  ،  در  دوتن از کاندیدا ها ی  این دوره  نیز که از طیف موسوم به  اصلاح طلبان  ( کروبی و میر حسین موسوی ) هستند  به وضوح نمایان است  که انتخاب  یکی از این دو تن را  سخت می کند.

بی شک  مهمترین دغدغه ای که امروز در میان دلسوختگان این آب و خاک و جود دارد این است که مبادا  بازهم گروه  محافظه کاران تند رو در عدم حضور جمع کثیری از واجدان شرایط رای دادن ، برای چهارسال دیگر زمام امور این کشتی در کل  نشسته را در دست گیرند و از این رو از میان سه کاندیدای دیگر  دل به آن دو کاندیدای پیوند زده اند که در طیف مقابل محافظه کاران تند رو قرار دارند  اما  انتخاب کدامیک از  این دو کاندیدا می تواند انتخاب اصلح باشد ، مسئله مهمی برای طرفداران اصلاحات است که  طبعا جز با تحقیق و تعمق در سوابق و یا  شعار ها و برنامه ها و عملگرا بودن این دو کاندیدای اصلاح طلب ،  نمی توان  به انتخاب  اصلح  رسید  اما گویی  طیفی از مردم  بجای تکیه بر  خرد و  دانایی  ویا تجارب   حاصل از انتخابات گذشته ، تابع احساس  و عوامل  ظاهری قرار  دارند که  حداکثرا  تضمین  انتخاب خود را منوط به حمایت یک شخصیت  موجه  قرار می دهند مانند برخی از طرفداران میر حسین موسوی که در پاسخ به چرایی انتخاب نخست وزیر سال های اول انقلاب ، به حمایت سید محمد خاتمی  اشاره می کنند حال آنکه  این شخصیت  موجه  روحانی  ضمن آنکه  به منظور فرار از فشارهای ناشی از تقاضای حضور بخشی از طرفدارنش تن به حمایت  از میر حسین موسوی داده تا از این طریق وجدان خود را آرام نماید ، در زمان تصدی  مقام ریاست جمهوری ،  قادر به تحقق بخش مهمی از مطالبات رای دهندگانش نبوده است .

از سوی دیگر  هستد جمع  کثیری از مردم که تنها ملاک انتخاب خود را ، روحانی نبودن نامزد  مقام ریاست جمهوری  می دانند هر چند اگر  با پشتوانه برنامه های  قابل اجرا در همه امور کشور ، پا  در صحنه انتخابات نهاده باشد مانند شیخ مهدی کروبی.

در آنالیز طرفداران  دو کاندیدای اصلاح طلب انتخابات ریاست جمهوری پیش رو  آنچه بدست می اید نشان از این واقعیت است که  طرفداران میر حسین موسوی بیش از هر چیز  حاصل  ایجاد  یک موج اجتماعی از قشر متوسط جامعه   بوجود آمده اند درست مانند پدیده موسوم به  دوم خرداد که حاصل امواج اجتماعی ای از سوی  طبقه ی متوسط غیر یک دست ، شهری ایجادگردید ،

اما طرفداران شیخ مهدی کروبی به فراخور برنامه های ارائه شده از سوی این کاندیدا آن هم  توسط نخبگان و کارشناسان حامی او،  کم کم بوجود آمدند به عبارت  بهتر  طرفداران  مهدی کروبی با جایگزین کردن شعور به جای احساسات کور کورانه از   سنجش و صحت و سقم  شعار ها و برنامه های ارائه شده  از سوی این  کاندیدا  مانندحمایت از دانشجویان بازداشتی و محروم از ادامه تحصیل، ارائه طرح مردمی شدن صنعت نفت، طرح اقتصادی و حمایت از جامعه مدنی بوجود امدند و  با سبک سنگین کردن گفته ها و عملکرد های حال و گذشته ی  این کاندیدا هر روز رو به افزایش  خواهند بود  و از همین رو است که افرادی چون عباس عبدی و یا احمد زید آبادی در ارتباط با  پیش بینی تعداد  رای دهندگان به مهدی کروبی  صراحتا اعلام  می کنند که هرچه به روز  رای گیری انتخابات نزدیک شویم  تعداد حامیان این کاندیدای روحانی بیشتر خواهند شد.

در نهایت از جمع بندی این  آنالیز می توان  نتیجه گرفت که ، در انتخابات پیش رو میر حسین موسوی  نماینده ی بعد سلبی اصلاحات و کروبی  نماینده ی بعد عقلانی وایجابی آن است .

یکی از خصلت های ما ایرانیان برای انتخاب  یک فرد  بعنوان لیدر  در هر زمینه ای علاوه بر  در نظر داشتن مهارت و تخصص های لازم ،   ملاک های دیگری از جمله  مرام و  معرفت و کلا خصایص  پسندیده ای که ریشه درآداب و  فرهنگ ما ایرانیان دارد ، در نظر گرفته خواهد شد  از همین رو در فیلم های تبلیغاتی که  کاندیدا های  ریاست جمهوری  از صدا و سیما به نمایش می گذارند ،  مورد توجه  کار گردانان قرار  می گیرد برای مثال  در فیلم تبلیغاتی که  اخیرا از میر حسین موسوی در صدا و سیما جمهوری اسلامی پخش  شد ، وجه غالب آن  مربوط به چنین خصلت هایی از این کاندیدا که پوپولیسم را تداعی می کرد خاصه آن  صحنه از سخنرانی آقای  موسوی که ناگهان یک جانباز بدون  مقدمه  در  صحنه  حاضر می گردد و رو به  مستمعین حاضر در آن جلسه  می گوید در زمان جنگ  ، مهندس  موسوی کفش خود را به او می دهد و خود  در جبهه پا برهنه می گشت . که متاسفانه  پخش این گونه  نمایش ها جزیی از تبلیغات  انتخاباتی  است که با نیت القا  مردمی بودن و ساده زیستی  کاندیدا  ی مورد نظر ساخته می شود که بالطبع  در جوامع  امروزی  که متکی بر تخصص و لیاقت اداره می شود ، اساسا داشتن و یا نداشتن چنین خصلت هایی  هرگز ملاک انتخاب  حداقل  رئیس جمهور نیست ،  اما با این همه داشتن چنین خصلت هایی در انتخاب ما ایرانیان  بی تاثیر نبوده  و نخواهد بود الغرض چنین خصلتی هم می توان در کاندیدای دیگر مهدی کروبی  یافت که از قضا  حکایت های آن  شهره  عام و خاص است مانند  ماجرای دستگیری  لقمانیان نماینده همدان در مجلس ششم  که می خواستند زهر چشمی از مجلس و جبهه اصلاحات بگیرند؛  اما کروبی صندلی ریاست مجلس را ترک کرد و گفت : چنین مجلسی را نمی تواند اداره کند و ساعتی بعد لقمانیان آزاد می شود و از این قبیل حکایت ها که فارغ از القا حس پوپولیسمی است  که برخی از این حکایت ها  اخیرا  از سوی محسن مخملباف و یا  محسن کدیور و دیگران منتشر شد اما  نگارنده یک حکایت که نشان از  خصلت بخشش و  معرفت شیخ مهدی کروبی دارد را واقف و آگاه هستم  که  شاید کمتر  کسی از آن با خبر هست و آن هم مربوط به صفر قهرمانی است  که نام او  با ۳۲ سال زندان  در تاریخ سیاسی این آب و خاک بعنوان با سابقه ترین زندانی سیاسی کشورمان ثبت است .

صفر قهر مانی از آغاز آزادی در پائیز ۵۷ تا آخر عمر تنها زندگی کرد ، تنها فرزند و غمخوار او ، دخترش  بود ، دوستان  هم دوره زندانش اکثرا او را فراموش کرده بودند  و تنها تعداد اندکی با او در تماس بودند  شاید علت آن هم اتهام  واهی ، توده ای بودن او بود ،  یکی از دوستانی که در روز های آخر عمر این آزاد مرد با او برای معالجه بیماری  لاعلاجش همراه بود  می گوید یک روز او را برای  معالجه بیماری ریه اش به بیمارستان می بردم ، در راه از او پرسیدم ، بدترین  زندان برای  تو کدام بود ،

بیدرنگ گفت ، برازجان .

با خودم گفتم حتما به خاطر سختی  گرما ی برازجان بود ، اما او گویی فکرم را خوانده باشد

گفت ، نه ، نه ، بخاطر سختی نبود ، بلکه به علت  کار های  توده ایها بود که تحمل زندان را برایم سخت تر کرده بود

شاید  به دلیل همین اتهام بود که مذهبی ها  خیلی کم به دیدنش می رفتند و همین شیوه را  در تشیع جنازه  و مراسم  سوم و هفت و چهلم و سالگرد او داشتند.

صفر خان  هیچ وقت  عادت به گله و شکایت نداشت و مدتها  در یک سوئیت  بسیار کوچک زندگی می کرد  اما یک روز در نهایت  وقار و متانت گفت  به حاج آقا کروبی بگوئید خانه ام را عوض کند ، اینجا  پنجره ها یش مرا یاد زندان می اندازد ، وقتی این خواسته را به  آقای کروبی  رساندند  او بی درنگ خانه ای  با پنجره های بزرگ و افتابگیر در اختیارش گذاشت و این خاطره ای است که تنها فرزند او گواهی  می دهد .