وقت سخن مترس بگو آنچه گفتنی است
شمشیر روز معرکه زشت است در نیام

اگر باور کنیم  در جهان امروز افکار عمومی نقش بسزایی دارد وبنا بر نظر بسیاری از عالمان جامعه شناسی  دومین ابر قدرت جهان محسوب میشود .این پرسش مطرح است که  آیا براستی تاثیر قدرت افکار عمومی ، در هر نقطه از جهان ، برای بهبود شرایط عدالت اجتماعی به یک میزان است ؟

ماجرای دو انتخابات  ریاست جمهوری در کشور های  اکراین و گرجستان در  سال های گذشته از مصداق های قابل تعمقی است که قدرت تاثیر گذاری افکار عمومی برروند بی عدالتی در یک جامعه را به نمایش گذاشت و ازآنجا آغاز گردید که وقتی ویکتور یوشچنکو یکی از کاندیدا ها ی ریاست جمهوری اکراین ، به دلیل تقلب در انتخابات ، محروم شد، در یک فراخوان ، افکار عمومی را به مقابله با بی عدالتی موجود در جامعه فرا خواند و مردم را با دعوت به تحصن , نسبت به باطل کردن انتخابات تهیج کرد ، و جهان شاهد بود که چگونه هزاران تظاهر کننده در چادرهایی در خیابان های اصلی شهر کیف , تجمع کرده‌اند و با یک دلی و همبستگی ، در ده شبانه روز عاقبت به آنچه عدالت بود دست یافتند ، و یا ماجرای دیگر از همین دست در کشور گرجستان که اتفاق افتاد وناگهان همگان در جهان، خبر ناباورانه ی استعفای شوارد نادزه ، رئیس جمهورسابق گرجستان را شنیدند که در اثر قدرت مخالفت افکار عمومی ، تسلیم شد و تن به استعفا داد، الغرض همه ی آنچه گفته آمد دلیلی بر تاثیر گذاری قدرت افکار عمومی بر روند تحولات اجتماعی است که آن را دومین ابر قدرت جهان پنداشته اند اما با این همه در بسیاری از جهان هستی چون ایران ، این پهنه تاریخی ، قدرت افکار عمومی جز در چند مورد مثال زدنی و بیاد ماندنی، همچون انقلاب مشروطیت ویا انقلاب ۵۷ ، در اکثر موارد تاریخی ،  آنقدر بی تاثیر و ایضا بی رنگ و بو و خاصیت بود که هم تو دانی و هم من  اما در این برهه از تاریخ کشور مان  این قدرت ( افکار عمومی ) به گونه ای غیر قابل تصور تجلی یافته و جهانی را به حیرت  وا داشته است

بروز قدرت افکار عمومی  و نقش  آن در تحولات مدنی  اخیر  کشورمان  ، گروهی  از اصحاب قدرت را بر این باور غلط رسانده   است که با در بند کشاندن رکن چهارم  یعنی مطبوعات و اصحابش ،  می تواند  مانع از بسط این  قدرت  شود  و  از همین رو ، تا کنون عده ای از اهالی قبیله بی  یاور مطبوعات  بازداشت و در بند شدند .

می گویند    باز داشت روزنامه نگاران  و خبر نگاران  و یا با خیمه زدن در تحریریه  روزنامه ها برای  سانسور مطا لب  ،‌ در پی  آنند که ضمن  مانع شدن  از  انتشار  اخبار رویداد های جاری کشور، قدرت افکار عمومی را به انفعال کشانند  تا ملت را در نا آگاهی کامل کنترل نمایند اما در مقابل  این پرسش مطرح است  براستی  در این عصر که به عصر ارتباطات  مشهور است با خیل جماعتی که هر کدام  در  چنین شرایط بغرنجی  می توانند به مثابه  یک خبرنگار  باشند و توانا یی  ضبط و پخش  رویداد ها با کمترین امکانات اطلاع رسانی چون  دوربین موبایل را دارند ، می توان مقابله کرد ؟ آن هم در شرایطی که همین خبر  رسانی های موبایلی و یا اینترنتی منبع موثق بسیاری از بنگاه های  خبر پراکنی جهان محسوب می شود ؟

، آیا سیل اخباری که این روز ها در اینترنت توسط مردم عادی دست به دست می شود و حتی منبع  خبر  بسیاری از مهمترین و بزرگترین خبر گزاری های جهان  شده است ،  توسط خبرنگاران حرفه ای صورت گرفته ؟ ، یا از طریق   همین مردم  مورد ضرب و شتم قرار گرفته ی این آب و خاک که فریادش را به هر صورتی به گوش جهان می رساند  ، اطلاع رسانی می شود؟ . آیا فیلم به شهادت رساندن دخترک بیگناهی که صحنه قتل مظلومانه اش را جهان به نظاره نشست و گریست ، توسط خبرنگار ان حرفه ای منتشر شده است ؟. آیا ضر ب و شتم  فرزندان این ملت را در کوی دانشگاه ، توسط خبر نویسان حرفه ای ، به جهان مخابره شد ، یا توسط همکلاسی های همان کشته شدگان و یا خانواده  های داغ دیده ی آنها به آگاهی مردم دنیا رسید؟

یکی  از احادیتی که همواره توسط روحانیون  در گوش  ما مسلمانان خوانده می شود   این روایت است که می گویند  خداوند همواره دشمنان  مسلمین  را  از بین نادانان  انتخاب می کند ( نقل به مضمون )  که اگر چنین روایتی  صحت داشته باشد مصداق آن می تواند همین  رفتار و عملکرد  دشمنان  امروز مردم این آب و خاک  باشد که  با تکیه بر جهل و نا آگاهی ،  قصد سر کوب و اختناق در جامعه را دارند  و  از روش هایی بهره می جویند که مربوط به عهد عتیق است برای نمونه  خیمه زدن  عمله سانسور در تحریریه های روزنامه ها   آن هم به سبک  سیاق محرم علی خانی  است  تا مبادا خبری  به بیرون درز کند و یا کنترل چاپخانه ها  به همین منظور و در راستای  همین تصمیم های عهد عتیقی  است  که  چندین تن  از روزنامه نگاران و خبرنگاران حرفه ای بی گناه  را هم بازداشت می کنند گویی علاج درد را یافتند  غافل که این طرفند ها در سی سال پیش هم  که نه اینترنت بود و نه موبایل  ( که  جز  حداقل  وسایل  ارتباطات  امروز است ) کار ساز نبود  ،  که اگر کار ساز بود در ، سی سال پیش  از این ، هرگز انقلابی صورت نمی گرفت و بد خواهان تا بدانجا پیش نمی رفتند  که آن را  انقلاب” بی بی سی ” بنماند، الغرض :
محتسب فتنه در این شهر زمن میداند
لیک من این همه از چشم شما می بینم

این مطلب در گویا منتشر شد