این روز ها نوشتن  سخت شده است  ، نه تنها از ترس گرفتار شدن ، از هجوم اخبار هول انگیزی که  مثل سیل ویرانگر تمام ذهنت را بهم می ریزد ، دست و دلی برای نوشتن نمی گذارد .

این روز ها   مردمانی از نسل من در این کهنه دیار ، کاری  جزپیوند زدن خاطرات  گذشته  به حال ندارند  و شاید هم  به دنبال چرایی داشتن  چنین روزگار سختی  باشند تا  ذهن آشفته  خود را سامانی دهند و پاسخی یابند برای این همه بی عدالتی که  هر روز  با خبر هایی  چون کشته شدن  جوانان   این آب و خاک  از شدت شکنجه و تجاوز می شنوند .

براستی     چه کسی باور داشت در نظام ولایی چنین اخباری  هول انگیزی منتشر یابد حتا به دروغ ، که  برای دروغ و یا راست بودنش هم   دیگرنه مرجع ای است و نه ملجایی ،  جز  درگاه خدا.، کدام ایرانی مسلمان  تصور می کرد،  در سی سال پیش ، وقتی  به قیام بر می خیزد  و جهانیان را به تحسین  وا می دارد  تا قیامش را  انقلاب   بخوانند  ،  امروز چنان  گرفتار  عذاب وجدانی گردد  که در مقابل نسل امروزخود ،  جز به بی راهه  کشانده شدن  انقلاب  هیچ توجیحی نیابد  و یا در برابر   قدرت طلبانی که امروز میل تبدیل جمهوری به حکومت اسلامی  را دارند چنین بی سلاح گردد که با کوچکترین  اعتراضی  خود و فرزندانش به اسارت  کشیده شوند ؟  کدام یک  از نسل انقلاب تا  عالمان خدای جویی  که حکومت عدل الهی را نوید می دادند، تصور چنین روزی را می کردند که  اکنون  بعد  از استقرارآن  مد ینه فاضله   ،  چنین گرفتار شوند  که در برابر  آنچه بر نسل امروز این آب و خاک روا داشته شده است ، جز سکوت  و اعتراضات مردم دردمند ،تفسیری  نیابند . به تاراج  کشاندن ثروت  ملی  ، فقر و تهید دستی  ،  انتخابات مسئله دار ، به خیابان ها آمدن  مردم ازسر خشم ناشی  از تحمیل  نتیجه انتخابات  ، زندان های غیر قانونی چون  کهریزک ، شکنجه ، تجاوز و همه وقایع  گذشته وپیش رو،  براستی  توجیحی جز  به بی راهه رفتن انقلاب هم می تواند داشته  باشد  ؟

این روز ها نوشتن  سخت شده است  ،  و  سکوت وبه انتظارنشستن  آنچه پیش بینی اش دشوار نیست ، فرصتی است برای  تعمق نسل انقلاب تا با خود  بیاندیشد و بداند که  ”خود کرده را تدبیری نیست”  .