ساقی  امشب  باده  از بالا  بریز

باده  از  خونخواهی  مولا  بریز

باده ای  بی رنگ و آتشگون بده

ز آنکه دوشم داده ای  افزون بده

ای   انیس    خلوت   شبهای من

می چکد     نام تو از لبهای  من

پر کن    از    باده ات  جام  مرا

کربلایی   کن    سرانجام     مرا

یا علی درویش و صوفی نیستم

فاش  میگویم که  صوفی نیستم

لیک   میدانم  که جز  دندان  تو

هیچ   دندان  لب  نزد بر نان جو

یا علی  لعل حقیقی  جز تو نیست

هیچ درویشی حقیقی جزتو نیست

لنک   لنکان   طریقت   را   ببین

مردم    دور  از حقیقت  را  ببین

مست  و  مینای   ولایت   نیستند

سر خوش  از شهد ولایت  نیستند

خیل   درویشان ،  دکان   آراستن

کام  خود  را تحت  نامت خواستن

خلق  را  در   اشتباه    انداخته اند

یوسف   ما  را  به چاه  انداخته اند

کیستند   اینان    رفیق    نیمه  راه

وقت   جانبازی   به  کنج    خانقاه

فصل   جنگ  آمد  تماشا گر شدند

صلح      آمد    لاله    پرپر  شدند

دل به کشکول هاوتبرزین بسته اند

بهر    قتلت   تیغ   زرین  بسته اند

مو ج  ها  از بس   تلاطم  کرده اند

راه   اقیانوس   را    گم    کرده اند

موج  ها   می شناسم   مو   به   مو

شرحی   از  زلف   پریشانت   بگو

باز    کن     دیباچه     توحید    را

تا   بجویید   ذره ای   خورشی  را

یا علی    بار   دگر    اعجاز   کن

مشتهای     کوفیان    را    بازکن

باز کن   چشم   های   ناز آلوده را

بنگر   این   چشم    نیاز   آلوده را

باز گو  شعیب ابی طالب کجاست؟

آن  بیابان  آتش  غالب    کجاست؟

تا   ز   جور   پیروان    بوالحکم

سنگ  طاقت  زا  ببندیم  بر شکم

تشنگی   در   ساغرم   لبریز شد

زخم   تنهایی   فساد   انگیز  شد

آتشی   از  چند   بر  جان  و تنم

کاین  چنین بر آب  و آتش میزنم

نو گل  ناسور را مرحم  کجاست

مرحم   زخم   بنی آدم   کجاست

مرحم  ما  جز  تولای  تو نیست

یوسفی  اما  زلیخای   تو کیست ؟

شاهد   اقبال  در   آغوش    کیست ؟

کیسه نان و رطب  بر دوش کیست؟

کیست   آنکس  از  علی   یادی کند؟

بر    یتیمان    من     امدادی    کند؟

دست  گیرد  کودکان  درد  را ؟

گرم  سازد  خانه  های  سرد را؟

ای جوانمردان  جوانمردی چه شد ؟

شیوه   رندی  و  شبگردی  چه شد ؟

شیعگی تنها نماز و روزه نیست

آب  تنها  در  میان  کوزه نیست

کوزه ر ا پر کن  ز آب  معرفت

تا در آن جوشد  شراب  معرفت

حرف خق را از محقق گوش کن

وز لب   قرآن   ناطق  گوش کن

گوش   کن   آواز   راه   شاه  را

صورت   اوصی کم به تقوالله را

هر چه هستی  جان مولا مرد باش

گر  قلندر  نیستی ،  شبگرد   باش

ای خروس بی محل

سیر کن در کوچه های بی کسی

دور  کن  از  بی  کسان  دلواپسی

ای خروس  بی محل  آواز کن

چشم خود بربند و بالی باز کن

شد زمین لبریز مسکین و یتیم

ما   گرفتار  کدامین   هیئتیم ؟

دست بردار از تکبر وز  خطا

شیعه علی جود و انفاق و عطا

باده  منما  و رزقنا هم   بنوش

ینفقون بنوش ودر انفاق  کوش

یا علی  امروز  تنها  مانده ایم

در هجوم اهریمن ها مانده ایم

یا علی  شام  غریبان ر  ببین

مردم سر در  گریبان را ببین

گردش گردونه را  بر هم بزن

زخم های  کهنه را مرحم بزن

مشک ها در راه سنگین می روند

اشکها   از دیده  رنگین  می روند

مشکهای   خسته   را   بر  دو گیر

اشکها   را    گرم  در آغوش  گیر

حیدرا  یک جلوه محتاج  تو ایم

دار بر  پا کن  که  حلاج  توایم

جلوه ای کن تا که مومیایی کنم

یا به رقصم   آیم  مسیحایی کنم

یک دو گام ازخویش بیرون  زنم

گام  دیگر  بر  سر  گردون  زنم

گام   بردارم   ولی   با   یاد   تو

سر  نهم    بر   دامن   اولاد   تو

شیعه علی  شرح  منظوم  طلب

از حجاز و کوفه تا شام  و حلب

شیعه علی  یک  بیابان بی کسی

قربت  صد  ساله  بی   دلواپسی

شیعه  علی  صد  بیابان  جستجو

شیعه یعنی هجرت از من تا به او

شیعه علی   دست  بیعت  با غدیر

بارش    ابر   کرامت   در  کویر

شیعه علی  عدل و احسان و وقار

شیعه علی     انحنای      ذوالفقار

از   عدالت   گر تو خواهی  دلیل

یاد   کن  از   آتش و دست  عقیل

جان مولا حرف حق را گوش کن

شمع   بیت المال  را  خاموش کن

این تجمل ها که بر خوان شماست

زنگ  مرگ و قاتل  جان شماست

می سزد که از خشم حق پروا کنی

در  مسیر  چشم   حق  پرواز  کنی

این  دو  روز  عمر  مولایی  شویم

مرغ   اما    مرغ   دریایی   شویم

لیک  مرغ خانگی  در خانه  است

روز و شب در بند آب و دانه است

تا به  کی  در بند  آب و  دانه ای؟

غافل از تصاحب صاحبخانه ای ؟

شیعه  علی  وعده ای   با   نان جو

کشت  صد   آینه   تا   فصل   درو

شیعه  علی  قسمت  یک کاسه شیر

بین  نان  خشک خود با  یک  اسیر

چیست حاصل زین همه سیر و سلوک

پا تاول  ،  چهره   چین  و     چروک

سالها   صورت   ز   صورت   یافتی

تا  ز  صورت   ها   کدورت    یافتی

یک    نظر    بر    قامتی   رعنا نبود

یک    رسوخ   از   لب  پر معنا  نبود

گر  چه   قرآن  را  مرتب  خوانده ای

از  قلم     نقش   مرکب    خواند ه ای

سوره  ها   خواندیم  بی وقف وسکون

کس   نشد   واقف   به   سر  یسترون

سر   حق    مستور   ماند   در  کتاب

عالمان  بی   عمل صورت  درحجاب

ای      برادر     عالمان     بی   عمل

همچو    زنبورند    لاکن    بی   عسل

علم  ها  مصروف   هیچ   و  پوچ شد

جان  من   بر   خیز   وقت   کوچ شد

از   نفوذ    نفس    خود    امداد   گیر

سیر    معنا   را  زمجنون   یاد    گیر

ای خوشا آن جهلی که  لیلایی شوی

هر   نفس    لا  گوی   اللهی  شوی

تا به  کی  در  لفظ  مایی  همچو من

سیر  معنا کن ،  همچو  هفتاد  و تن

مادر موسی که خو د اهل ولا است

جرعه  نوش  از باده  جام بلا است

در      تب        پژواک      الرحیل

می نهد    فرزند    بر   دامان    نیل

نیل هم  خود شیعه  مولای ما است

اکبر  اوئیم   و  او  لیلای  ما است

این  سخن   کوتاه    کردم  والسلام

شیعه   یعنی    تیغ  بیرون  از نیام

شعر از محمد آغاسی