چند سال  پیش  ، آن زمان که هنوز گفتن  و نوشتن چون امروز  دشوار نبود ، متن زیر را که  شعر نمی توان گفت ، با عنوان بی بی در همین خانه نوشتم که بعد ها  آن را به همراه چند دل نوشته ی دیگر به قصد انتشار کتابی با  همین عنوان ” دل نوشته ” جمع آوری کردم و به ناشر سپردم که از قضا پس از یکسال خاک خوردن در وزارت ارشاد عاقبت مجوز انتشار آن مجموعه صادر شد اما ناشرم اصرار داشت که  همه آن دل نوشته ها را  از جمله همین متن بی بی را با صدای خودم دکلمه کنم تا کتاب  همراه با  سی دی دکلمه پخش شود که همین کار را انجام دادیم و چند  روزی  در  استودیو بل  در رفت و آمد بودیم تا سی دی دکلمه آن کتاب هم حاضر شد اما درست  وقتی همه چیز برای  پخش کتاب  به همراه سی دی آماده  بود ناشرم  خبر داد  که  علاوه بر  داشتن مجوز انتشار کتاب ، برای  پخش  سی دی آن هم باید  مجوز  جدا گانه ای گرفته شود و این شد که از آن سال تا به امروز  برای  مجوز سی دی  کتابم  چشم انتظار ماند ه ام  الغرض امروز  وفتی در وب گردی هایم  به  این عکس که  دستان  پیر زن سالخورده ای است ، بر خوردم ، نمی دانم چرا بی هوا  زیر لب متن بی بی را با خودم زمزمه  کردم  و بد ندانستم که شما هم آن را بشنوید  البته برای شنیدن  دکلمه این متن با صدای حقیر  ابتدا باید به این آدرس بروید و بعد از  دانلود فایل صوتی که بسیار هم  کم حجم  هست آن را بشنویدو یا  برای دانلود مستقیم از اینجا دانلود کنید

بی بی سلام

اگر از احوال ما می پرسی

ملالی نیست جز حسرت یک خنده ی از دل

بی بی

از آن زمان که رفته ای

دیگر چشم به آسمان ندوخته ایم

تا بیابیم ستاره ای که نشانمان  می دادی

بی بی

بعد تو

دیگرکسی سراغ آسمان را هم نمی گیرد

که بغض آلود است و ابری

اما ، نه بارانی و نه اشکی

بی بی

همه سر به لاک غم دارند

شاعران از فراق می گویند

شهراز ترانه غم آذین است

و تو باور نمی کنی

که همه خاموشند

همگان لب دوختند

تنها گروهی مدهوشند

بی بی

ما هستیم و اندوهی مداوم

که گاه باور وعده های پوشالی

از یادمان می برد که غمگینیم

بی بی

خانه ها سوت و کورند و کوچه ها پائیزیست

شهر در دست بی تدبیری است

و عشق ،‌واژه جان گیریست

که حقیقت بی پروایی ست

بی بی باور کن

هرکه خدا جوی است ، دردمند است

و هر که از خدا دور است ، فرهمند است

بی بی ،

به که باید گفت سر در گریبانیم

که جز تحمل تکلم خاموش چاره ایی نیست