میدانید گاهی آدم دلش میخواهد نباشد دیگر . بعد گاهی این «گاهی»ها هی زیاد میشوند . آنقدر زیاد میشوند که دیگر گندش را در میاورند . به خودت میایی ، میبینی زل زده ای به سقف ، یا نگاهت روی دیوار است . آن هم دیوار چسبناک . فکرت که میخورد بهش میچسبد . بعد باید با کاردک جدایش کنی .. لباب کلام اینکه اصولن خیره شدن به هر چیز از نشانه های همین زیاد شدن «گاهی»هاست .
حالا یک چیز دیگر ! ببینید . ساده است . من گیر کرده ام . آن لالوها {وسط مسط ها} گیر کرده ام . بیشتر هم صلاح نیست که بگویم و بدانید . همین قدر بدانید که من گیر کرده ام . میخواهم یک چیزی را بپرسم . ببینم ، اگر آدم یک دستنوشته ای باشد که روزی سی بار و چهل بار بخواندش ، این معنیش چیست ؟ یعنی نه اینکه بردارد و بخواند و وسطهاش یک خمیازه ای هم بکشد ها ، نه ، اینکه میگویم بخواند ، یعنی قشنگ بنشیند کار تدقیقی بکند روی نوشته . بعد به یک جایی که میرسد هم یکهو اشک جمع شود در چشمهایش انگار نه انگار که این بار سی ام است یا چهلم . این را من معنیش را که بفهمم حل است دیگر . یعنی دیگر از این نوشته ها این جا نمیبینید .

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود
گاهی نمی شود نمی شود که نمی شود
گاهی هزار دوره دعا ، بی اجابت است
گاهی نگفته ، قرعه به نام تو می شود
گاهی گدای گدایی بخت نیست
گاهی تمام شهر گدای تو می شود