مشترگ گرامی  ساگرد تولدتان مبارک
با این  پیام  تلفن  همراه اولم بود که  بیادم آمد دیروز(۲۰ مرداد ) روز تولدم است  ، سالگرد تولدی که با  بیاد آوردنش  نیشتری  به روح جان خود زدم و نا خواسته  زیرلب با خود خواندم :
آنچه بر آن عمر نام نهادم  / مردن تدریجی بود

در نیمه شب تف زده ای از مرداد ماه بود که چشم به دنیایی گشودم که جز حسرت از آن نصیبم نبود ، حسرت عشق ، حسرت گفتن ، حسرت یک لبخند از ته دل دیدن و هزاران حسرتی دیگرکه در خورجین آرزوهای دست نیافتنی مردم این کهنه دیار هم بسیار است.

مادرم میگفت در آن نیمه شبی که دیده به دنیا ی پر حسرتم گشودم، آسمان شهرمان، ستاره باران بود ،و در آن شب ستاره ای بنامم نشان کردند که بعد ها هرگاه از سر باور کودکانه می پرسیدم ستاره بخت من کدام است ، آن را نشانم میدادند و چه زود به باطل این باور رسیدم که ستاره بخت من آنچنان بی فروغ است که در چلچراغ آسمان نا پیداست و به چشم نمیا ید آنچنانکه گویی از ازل آنکه جان می آفریند و برای هر مخلوق خود ستاره ای بر سینه آسمان می نشاند ، مرا بی ستاره آفریده است هر آنچه بی فروغ .

اما آنچه در این عمر بی حاصل مرا لذت بی واسطه بود ، نوشتن و گفتن از عشق و ناگفتنی های انسان جستجو گر عشق بود ، عشق به خدا ، به وطن ، و به نگاهی که اسارت دلنشینی را به  ارمغان  داشت اما  به مسلخ  گاهم کشاند .

تصویر چهره ام
پرچروک شد
در آب ، با سنگریزه ها
در چین های چهره ام
وحشت ماهی ها پیداست