این مطلب در گویا منتشر شد برای خواندن آن اینجا را کلیک کنید و یا در ادامه همین پست بخوانید

با اغاز سال نو ، چون سال های پیشین از سوی رهبری ایران شعاری بعنوان سرمشق تکالیف مسئولین اداره کشور تعین گردیده و سال جدید ، سال جهاد اقتصادی نام گذاری شد ،که معنا و مفهوم این شعار بی محتوا ، یعنی دولت و مسئولین برای بهبود وضع اقتصادی کشور کمر همت بسته و با توجه به همه تحریم های جهانی که از عدم تعامل نظام جمهوری اسلامی با جهانیان بر ملت ایران تحمیل شده است ،اوضاع اقتصادی بهبود و ایضا شکوفا گردد تا معاش مردم جان به لب رسیده از فقر گرانی سامان گیرد و در راستا و همسو با این فرمان نیز مسئولین هم به تناسب حال روز خود هریک افاضاتی داشتند از آن جمله سردار محسن رضایی است که در این باره در سایت تابناک خود در یک وجیزه کوتاه اظهارات بحث بر انگیزی داشته اند و در نوشتار خود بعد از بر شمردن سه مرحله از بیداری ملت در مقاطع مختلف تاریخی ، چهار عامل بازدارنده که مانع از تحقق این شعارمی شود را بر شمرده و دست اخر به این نتیجه می رسد که تنها راه حل تحقق این شعار یعنی جهاد اقتصادی ، بر پایی یک انقلاب اقتصادی است ، بی آنکه راه عمل علمی مبتنی بر علم اقتصاد ارائه نمایند و برای برداشتن عواملی که خود از آنها بعنوان عوامل بازدارنده یاد کرده اند ، نشان دهند ، در واقع حتی تائید این فرمان شعار گونه را متقابلا با شعاری بی محتوا تر از اصل فرمان تائید کرده اند وجالب اینکه وخامت اقتصاد جهانی را ناشی از درایت و ذکاوت سردمداران نظام مطبوع خود دانسته و ادعای شکست دادن اقتصاد غرب را می نماید ، و این روشی است که در تمام این سا ل ها آنهائیکه در چرخه قدرت امروز کشور ما قرار دارند، برای حفظ موقعیت و سر سپردگی خود به بالا سری هایشان انجام می دهند غافل که با ملتی آگاه و فهیمی چون ملت ایران روبرو هستند که بخوبی فرق مجیز گویی این بله قربان گو ها را از خدمتگزاران واقعی مردم بخوبی تشخیص می دهند
امروزه یکی از بارزترین خصیصه های دولت مردان امروز کشورمان ، به کوچه علی چپ زدن این رجال بی کفایت است که با وجود بن بست بودن کوچه علی چپ، کما کان در تلاش برای عبور از آن هستند تا راه گریزی پیدا نمایند در واقع به کلام دیگر رجال امروز ایران ، کمان می برند می توان با روش تجاهل العارفین کشوری چون ایران را اداره نمایند بر مشکلات اقتصادی آن فائق ایند اگر چه اتخاذ چنین روشی در اداره امور این کهنه دیار مسبوق به سابقه است و امثال سردار رضایی ها و خاصه رئیس دولت وقت امروز کشورمان کم نداشته ایم که در نظام شاهنشاهی ، دولت ساعد مراغه ای یکی از معروفترین آنها بود که به دولت تجاهل العارفین شهرت داشت تا بدانجا که رجال سیاسی قدیم او را استاد بی رقیب ” تجاهل العارفین ” می خوانند چرا که چنان خود را به بلاهت می زد که باور کردنی نبود و حتا خیلی هم خنده آور بود که در اینجا به نقل یکی از شگرد های تجاهل العارفین دولت ساعد مراغه ای که امروزه روش اتخاذه شده از سوی رجال نظام جمهوری اسلامی است ، برای درک بهتر موضوع ، خالی از لطف نمی دانم .
نقل است که وقتی شاد روان محمود نامجو وزنه بردار بزرگ ایرانی ، مدال طلای این رشته ورزشی را در یکی از میادین بین المللی ( گویا لندن بود ) از آن خود کرد ،عد ه ای از دست اندر کاران ورزش آن روز ، او را نزد ساعد بردند تا به عنوان تشویق جوانان به ورزش ، جایزه مناسبی به مرحوم نامجو داده شود ، در آن زمان وضع مالی کشور خوب نبود ، وقتی برای ساعد تعریف کردند که قهر مان ایرانی ( نامجو ) چه امتیاز ارزش مندی کسب کرده و رکورد های هالتر ( آن زمان نمی گفتند وزنه برداری ) جهان را در لندن شکسته ، و حالا برای تشویق او و سایر جوانان شایسته است جایز ه ای به او داده شود ، مدتی به فکر فرو رفت و آن گاه سر برداشت و گفت : “ ما با آن کشور ( لندن ) رابطه دوستا نه داریم ، البته باید خسارت آن ” چیزی ” را که آقای نامجو در آنجا شکسته است بپردازیم !،ولی متاسفانه اکنون وضع مالی کشور خوب نیست ، اما چشم ، من آن را در ردیف بودجه سال آینده می گذارم و اگر مجلس تصویب کرد ، ان شا الله به آن کشور پرداخت می کنیم .! .
حال حکایت سردار رضایی و دیگر رجال امروزکشور ما ایران است که در پی فرمان شعار گونه رهبری با روش تجاهل افرین به ، تائید کور کورانه و به ، به به گویی افتاد ه اند و گویی از به بن بست رسیدن اقتصاد کشور هیچ نشنید ه اند و نمی دانند که حتی برای خرید کوچکترین اقلام مورد نیاز کشوربه دلیل تحریم های شدید بین الملی، باید دست به دامان صد ها واسطه ی دست چندمی شد و یا با ترفند گرو گان گیری از دیگر کشور ها ، آنها را مجبور به تبادلات بانکی و یا کالا گردانند مانند مورد اخیربا کشور المان که مجبور به زیر پا گذاشتن تحریم ایران در مبادلات مالی گردید ، حال از جناب سرداررضایی که گویا از علم اقتصاد هم سر رشته دارند این پرسش مطرح است که منظور ایشان از پرپایی انقلاب اقتصادی که در مقاله اخیرشان برای شکوفایی اقتصاد در راستای فرمان رهبری مبنی بر جهاد اقتصادی از آن نام بردند، همین روش مرضیه گروگانگیری از دیگر دولت های جهان است یا نه ؟