این مطلب در گویا منتشر شد برای  خواندن آن اینجا را کلیک کنید و یا در ادامه همین پست بخوانید

اخیرا باز از سوی وزارت ارشاد خواب جدیدی برای قبیله مطبوعات دیده شده است که بنا دارند به اسم آئین نامه کار حرفه ای روزنامه نگاری، قفل و زنجیری تازه بر دست و پای اصحاب مطبوعات زنند ، و بر همین اساس طرحی که سال ها در وزارت ارشاد بعنوان طرح پذیرفته نشده از سوی اساتید حرفه روز نامه نگاری و جامعه مطبوعاتی وهمچنین حقوق دانان ، مطرود شناخته شده بود بار دیگر با رنگ و لعابی تازه از پستوی وزارت ارشاد بیرون آورده و تحویل دولت مستعجل می دهند تا بصورت لایجه جدید به مجلس برده شود و به قانون مطبوعات فعلی اضافه گردد حال آنکه این لایحه در زمان مجلس پنجم ، وقتی به اصلاح قانون مطبوعات مشغول بودند ، این بند در آن زمان هم ، رای نیاورده بودو مسکوت باقی ماند.

از آنجایی که در سی سال گذشته همواره برای تصویب هر قانونی ، زمامداران آن را در جهت رفاه حال مردم جلوه داده اند این لایحه هم بقول معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد ،”کمک به استقلال حرفه روزنامه نگاری و تامین شغلی، تقویت جایگاه و منزلت حرفه ای و اجتماعی روزنامه نگاران و همچنین پیشبرد خدمات عمومی آنان در جهت گسترش حق دسترسی همگانی به اطلاعات در راستای بهبود شرایط زندگی جمعی و پیشرفت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی کشور” عنوان می شود، غافل که این حنا دیگر رنگی ندارد .و بخوبی روشن است که با این لایحه نه تنها قصد محدویت بیشتر اصحاب مطبوعات را دارند ، بطوریکه با تصویب این لایحه در مجلس من بعد هر فردی با هر نیت و غرضی می تواند از خبرنگار جماعت شکایت کند ، بلکه هدف از تصویب این لایحه کنترل و محدود ساختن سایت ها و وبلاگ های اطلاع رسانی در دنیای مجازیست .

نقل قولی از نوام چامسکی در ارتباط با افکار عمومی مشهور است که میگوید ، جهان طی سالها ی گذشته دچار تغییرات بسیاری بوده که یکی از آنها افزایش بی مانند نقش افکار عمومی در مبارزه برای بهبود شرایط عدالت اجتماعی و ایضا صلح است ، او معتقد است ،افکار عمومی ابر قدرت جهان محسوب میشود حال با چنین تعریفی از قدرت افکار عمومی آن هم در عصر ارتباطات خنده آور است این همه تلاش مذبوحانه برای به بن بست کشاندن قبیله مطبوعات .اگر چه در این اب و خاک ، هر دولتی که بر گرده ملت نشسته است اولین اقدام محدود ساختن اصحاب قلم بوده است و این سرنوشتی است که همواره برای روز نامه نگاران ایران تکرار گردیده تا مصداق این ابیات باشیم که :

رسم دنیا جمله تکرار است اندر کار ها
تا چه زاید عاقبت زین رسم و این تکرار ها
بس حوادث چشم ما بیند که نو پنداردش
لیک چشم پیر دنیا ، دیده آنرا بار ها

اگر باور داشته باشیم که دولت ها برای اداره جامعه تحت تسلط خود، همواره از تحولات و پدیده های تازه در جهان، تاثیر پذیر می باشند ، حکما به نظر مسئولین وزارت ارشاد و دولت مهر ورزش ، این لایحه هم نوعی تحول محسوب می شود و در راستای پدیده های تازه در جهان نوشته شده است ، در حالیکه در این لایحه حتی برای نظارت براصول اخلاق حرفه ای روز نامه نگاران ، گروهی تعین می شوندکه همگی انتصابی و از سوی معاونت مطبوعاتی این وزارتخانه فخیمه است و نه انتخاب شده از سوی اصحاب مطبوعات و یا اساتید و پیشکسوتان این صنف ، چرا که هدف ایجاد دیوار های بلند عدم آگاهی ملت توسط محرمعلی خان ها ی انتصابی است که لاجرم قبیله مطبوعات را به یاد اولین قانون نوشته شده در دویست سال پیش از این، این اب و خاک می اندازد که در تاریخ سرزمین اهورایی ایران از آن بنام کتابچه قانون کنت یاد شده .که نخستین تلاش سازمان یافته برای مهار مطبوعات در این کهنه دیار است کتا بچه ای که توسط فردی ماجرا جوی ایتا لیایی به نام ” کنت مونت فرت ” ، رئیس پلیس در بار ناصری نوشته و تنظیم می شود تا همه بگیر و ببند ها صورتی قانونی داشته باشد و شاه هم می پسندد و به کامران میرزا نایب السلطنه خود دستور اجرای آن را می دهد. اگر چه این کتابچه ویژه جرایم یا مقررات مطبوعاتی نیست اما در چند ماده که بی شباهت به لایحه ارائه شده از سوی وزارت ارشاد به دولت نیست ، روح و اساس تمامی قوانین مطبوعاتی که تا کنون در کشورمان تصویب شده است از آن کتابچه الهام گرفته شده است .

حال با چنین اوصافی که گفته آمد و مسبوق به سابقه است آنچنانکه نیم قرن پیش از این هم سید اشرف (میر روزنامه نسیم شمال) در وصف و حال مطبوعات آن دوره ایران گفت ، آیا امروز هم باید شاهد تسلسل سرنوشت شوم مطبوعات کشور مان باشیم و دم فرو بندیم وبا خود زمزمه کنیم و بخوانیم که :

ای قلم تا می توانی در قلمدان صبر کن
یوسف آسا سال ها در کنج زندان صبر کن
همچو یعقوب حزین در بیت الاحزان صبر کن
کور شو بیرون نیا از شهر کنعان ای قلم
نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم