Bijan Safsari: يک پند و يک خاطره از ملاقات خلخالی با هويدا

Tuesday, June 22, 2004

يک پند و يک خاطره از ملاقات خلخالی با هويدا

ميگويند در اوايل انقلاب ، آن زمان كه به باوري خوش ، سرمست از فروريختن نظام پادشاهي در اين كهنه ديار بوديم ، و سران رژيم گذشته ، كه مجال فرارنداشتند واز وحشت خشم ملت به گوشه اي پنهان می شدند،ولی عاقبت توسط مردم شناسايی وسپس آنها را به زندان مي بردند تا به مجازات رسانند ، روزي از همان روز ها ، كه سراني چند از نظام فرو ريخته ي پادشاهي ، در زندان بسر مي بردند،مردي از انقلاب به ديدار هويدا ، آن نخست وزيرشاه رفت، كه درزندان در سلولي تنگ ،به انتظارعقوبت سيزده سال نخست وزيري خود نشسته بود،در آن ديدار تاريخي ، مرد انقلابي از هويدا مي پرسد، در اين لحظات آخر چه خواسته اي داري ؟ بگو تا اگر ميسر بود انجامش دهيم،

هويدا گفت ، هيچ چيز جز آنكه چون چاق هستم ، ميخواهم به سلولي بروم كه كمي بزركتر از سلول فعلي كه در آن هستم ، باشد . مرد انقلابي به طعنه ميگويد ، اين سلولها را خودتان ساختيد ، هويدا لبخندي ميزند و ميگويد ، بله ، اما شما سعي كنيد سلولهايي را كه مي سازيد بزرگتر باشد چون شما هم مثل من چاق هستيد.

امروز پس ازگذشت 25 سال از آن ملاقات ، در خبر ها آمده است كه شيخ صادق خلخالي ، آن مرد انقلابي ، كه روزگاري نامش لرزه بر اندامها مي انداخت ، چشم از جهان فرو بست بي آنكه ذره اي از آنچه كرده بود پشيمان و نادم بوده باشد آنچنانكه هيچگاه هم به معناي آنچه هويدا ، در آن ملاقات به او گفته بود ، پي نبرد زيرا به سلول تنگ گرفتار نيامد تا از عذابش با خبر باشد اما بي گمان ديگر مردان انقلاب كه با او هم رزم بودند، آنهائيكه به زندان افتاده اند ، امروز به خوبي پي به معناي آنچه هويدا گفت، برده اند كه خاطره ي آن ملاقات تاريخی ، تا به امروز بی گمان در ياد شان مانده است.

اما آنچه اين نوشتار را باعث آمد ، تنها خبر فوت يك تن از چهره هاي بياد ماندني دوران اوايل انقلاب نيست ، كه زنده شدن خاطرات آن دوران سر مستي است، كه تاوان آن بد مستي ها، دادن اين چنين غرامت ها و مويه های بی اثراست ، طرفه آنكه همزمان با اين اعلام فوت ، خبراعطاي جايزه شهامت اخلاقي ، به دوتن از انقلابيون امروزگرفتار آمده در بند ، هم، خود مزيدي بر اين ناله گرديده.

جايزه شهامت اخلاقی به دو تن از زندانيان سياسی (عباس امير انتظام و هاشم آغاجری) تعلق گرفته که اگر يكي را سياست مجالي نداد تا پس ازپيروزي آنقلاب در صحنه بماند (كه اگر هم ميداد به كوتاهی مجال دولت بازرگان بود)، آن ديگري تا به پاي جان دادن هم در راه آرماني رفت كه هرگز گمان قدرت بي سوال رااز آن نداشت، آنچنان كه همچون ديگرهم رزم خود عباس عبدي كه به تصور امير انتظام ، او را باز جوي خود ميداند، هرگز تصور در بند بودنشان هم نبود، تا در گنج سلول هاي تنك و تاريك ، شايد به مفهوم آن جمله معروف از نخست وزير شاه ، به مرحوم شيخ صادق خلخالي، بيانديشند كه امروز چگونه بودن سلول هاي زندان ، دغدغه ي است كه در خانه ملت برسر آن به بحث و جدل مي نشينند. چه پر شباهت است حال روز ما به اين بيت از شعر که :

دولب دارم يکی در می پرستی

يکی در عذر خواهی های مستی

به قلم بيژن صف سري ...... لينک يادداشت

0 نظر شما