بیادم هست در چشنواره دهم فیلم فجر که فیلم دادستان را بعنوان فیلم نخست جشنواره انتخاب کرده بودند ، گروهی از دوستانم برای تبریک گفتن به خانه ام آمدند که ازقضا آن روز چند تن ازدوستان مطبوعاتی هم برای مصاحبه با من بعنوان تهیه کننده ی فیلم حضور داشتند ، در آن روز دوست خبر نگاری از من پرسید آیا به نظر شما که تهیه کننده ی فیلم دادستان هستید ، این فیلم سزاوار چنین انتخابی بود یا نه ؟ بدون لحظه ای درنک جواب دادم بله ، که چرایی این بله گفتن ، خود حکایتی دارد که هزار من کاغذ می طلبد و هزار حرف نگفته از سینمای پس از انقلاب ، اما امروز وقتی دانستم از سوی گزارشگران بدون مرز وبلاگم در زمره وبلاگ های برگزیده مدافعان آزادی بیان انتخاب شده است ، از خود پرسیدم آیا به واقع سیاه مشق هایم در دنیای مجازی سزاوار چنین انتخابی بوده است یا نه ؟ بدون لحظه ای درنگ با همان قاطعیتی که در پاسخ به پرسش آن دوست خبر نگارم در باره فیلم دادستان گفته بودم ، با خود گفتم ، نه ، چرا که امروز دغدغه ی آزادی بیان منحصر به من حسرت کشیده ی این نعمت الهی نیست که ایران است و حسرت این آرزوی تاریخی .
اگر چه انتخاب این خانه در زمره مدافعان آزادی بیان ، آن هم از سوی گروهی حمایت کننده ی قلم بدست ( گزارشگران بدون مرز ) خود باعث افتخار و ایضا مباهات است ، اما صاحب این خانه ( روزگار ما ) نه تنها وبلاک خود را درحد واندازه ی دیگر وبلاگ های منتخب از سوی گزارشگران بدون مرز نمی داند ، بلکه از نادیده گرفتن وبلاگ های چون استاد واژه واستعاره ، مسعود بهنود ، و یا دیگر وبلاگ هایی چون پیام ایرانیان ( مسعود برجیان ) ، مجید زهری ، یولداش ( مرتضی نگاهی ) ،سیبستان ، عباس معروفی و دیگر هم قبیله گان این عرصه اطلاع رسانی ، از خود شرمنده ام ، اگر چه ملاک و سنجش آزادگی و مدافع آزادی بیان بودن در این کهنه دیار ، تنها به این انتخاب ، منحصرو محدود نمی گردد.
هر خدمتی که کردم بی مزد و بود و منت
یارب مباد کس را مخدوم بی عنایت