مرحوم حميد سياح كه ياد داشتهاي پدرش حاج سياح را كتاب كرد در خاطراتش مي نويسد ، در چشن هفتاد سالگي پرفسور كرش روسي ، كه به 32 زبان زنده ي دنيا مسلط بود و از قضا معلم زبان يوناني مرحوم مشيرالدوله ، مولف ايران باستان هم بود ، عده زيادي از استادان دانشگاههاي روسيه و دانشگاه هاي خارجي وعمويم ميرزا جعفر خان ( محلاتي ) به ديدنش ميروند و هريك به زبان خودشان به پرفسور كرش تبريك مي گويند و به همان زبان هم جواب مي شنيدنداز جمله عمويم كه به فارسي تبريك ميگويد و به فارسي هم جواب مي شنود، آن روز پرفسور كرش در جمع آن جماعت اهل فضل و دانش كه به ديدنش آمده بودند گفت ، مي خواهم مطلبي بگويم كه اگر به زبان فارسي بگويم تنها ميرزا جعفر خان مي فهمد ، به چه زباني بگويم ؟ چون اكثريت با روسها بود از اطراف صدا بلند شد كه به روسي بفرمائيد ، پرفسور گفت مشروط بر اين كه گفته هاي مرا براي استاداني كه پهلوي شما نشسته اند و روسي نميدانند ترجمه كنيد ، همه منتظر بودند كه پرفسور چه مطلبي مي خواهد بگويد ، پرفسور كرش پس از اندكي مكث گفت ، من در برابر ادبيات ايران سر تعظيم فرود مي آورم ، همه حاضران به اعتراض پرسيدند چرا فقط ايران ؟ پرفسور جواب داد ، من تنها يك شعر از حافظ مي خوانم و سپس شما بگوئيد كدام ملتي چنين دستور اخلاقي زيبايي دارد؟

مباش در پي آزار و هر چه خواهي كن
كه در طريقت ما غير از اين گناهي نيست
با خواندن اين خاطره از مرحوم حميد سياح ، خاصه شعر حافظ اين پرسش در ذهنم جرقه زد كه براستي چرا با وجود چنين اندرز هاي اخلاقي كه پايه هاي فرهنگ و ادب اين كهنه ديار را تشكيل ميدهند ، و همواره از دير بازعامل تعين كننده ي الگوي رفتاري مردم اين آب و خاك با يكديگر محسوب مي شد ، امروز با نهادينه شدن آزاردرجامعه همگان لب فرو بسته اند واز پايمال شدن باور هاي فرهنگي خود بي تفاوت ميگذرند ؟. مگر نه اين است كه تا كنون با حفظ و رعايت چنين اندرز هاي اخلاقي ، فرهنگ اين آب و خاك زنده مانده است؟ پس چرا امروز در برابر اين همه آزاري كه بر جامعه غالب است ، سكوت اختيار كرده اند؟ آيا كاربرد هاي اجتماعي اندرز هاي اخلاقي كه ريشه در فرهنگ اين كهنه ديار دارند ، تنها براي حك كردن بر سر در خانه هايمان است ؟ و يا آن كه به خط خوش نوشتن و به ديوار آويختن است؟ ما را چه مي شود هم وطن كه اين چنين از اصل خود به دور افتاده ايم ؟
بني آدم اعضاي يگديگرند
كه در آفرينش ز يك گوهرند
چو عضوي به درد آورد روزگار
دگر عضو ها را نماند قرار