7سال پيش از این باز هم به امید ی دیرینه ، بالی گشودیم كه تا شاید بوسه برسینه ی آسمان آزادی زنیم که همه ی حسرت این کهنه دیار از آغاز تا به امروز بوده است......................
و امروز جز یادی از آن شوق بیهوده نيست و بال پریدن هم نیست که بی بال و پر پریدن آرزوی لامحالی بیش نیست .
7سال از واقعه ی تلخ و بيادماندنی ۱۸ تير سال ۷۸ ميگذرد و در همان ايام سروده ای بنام آزادی داشتم که امروز در سالگرد آن ايام تلخ به تکرار زمزمه بايد

آزادي

ديشب هم باز با ياد تو بوديم

تمام شب را از تو گفتيم

از تو سروديماز تو خوانديم

و ايکاش بودی و می ديدی

که بر سنگفرش های خيابان هم

با اشک چشم هايماننام تو را می نوشتيم

آزادي

ای هميشه غايب

تو بر بلندای کدام آسمان در پروازی؟

که در آسمان تاريخ اين کهنه ديار

حتی نشانی هم از پرواز تو نيست؟

آزادي

هیچ نام اين سر زمينی را

كه پر از حسرت دیدار توهست، شنيده اي ؟

اينجا سرزمين آرزوهای دست نایافتنی است

که همه بی خواب ،بی خاطره و بي راه و بي قرار

چشم به کوچه و خياباني دارند

که از هوای همهمه لبريز باشد

و در آن از روزگار گهواره بگويند

اما امروز

به قدمت تاريخ مان رسيده است

که بی تکلم بی راه

برای ماهی های تنگ يلورين

در پی آبی هستيم که خود تشنه تر از ماهی هاست

آزادي

به گمان خسته ما

تو همان معمای بی جوابی را می مانی

که برای باور نام تو بايد

در ازدحام سنگ و گلوله و گريه ، جان داد

ويا ..........

چه می دانم

شاید هم تو همان قصه اي باشی

که در طول اعصار این سرزمین

همراه با لا لایی مادران

خواب به چشمان تاریخمان کردی

آزادي

ما تو رادر آن هنگام ،

که هنوز در سفره هایمان نانی بود ،

و پیاله ای آب

با سینه های زخم خورده ،

از دشنه و گلوله ،

جستجو می کردیم

و امروز هم تو را می جوئیم

بی آنکه دیگر سفره اي باشد و لقمه ای نان

آزادی ،

تو بر بلنداي کدام آسمان در پروازي؟