Bijan Safsari: آري خطر جدي است اما جز خوش باوري راهي هست؟

Friday, January 19, 2007

آري خطر جدي است اما جز خوش باوري راهي هست؟

بله خطر جدي است ، همه ما ميدانيم ، اما چه بايد كرد ، اگر چه وطن پرستاني چون ابراهيم نبوي راه حل هايي از سر دغدغه پيشنهاد كرده اند اما آيا براستي مي توان اميدوار بود كه صاحب منصبان امروز اين آب و خاك گوش شنوايي به اين هشدار ها داشته باشند ؟
بسياري بر اين باورند چون دولتمردان امروز اين كهنه ديار بار ها بر ادامه فعاليت هاي هسته اي تاكيد داشتند و بر شعار هاي دن كيشوت گونه خود پافشاري كرده اند ، هرگز نمي تواند با گردن نهادن بر سر توقف برنامه هاي هسته اي پا پس بكشند هر چند خطر در يك قدمي و بيخ گوششان باشد .
به واقع از اين ملت گرفتار در بلا و مصيبت ، چه كاري ساخته است ؟ هر چند كه با پوست و استخوان خود ، جدي بودن خطر را احساس مي كند .
.بي كمان در چنين مواقعي بايد چشم اميد به خانه ملت داشت تا از مجرا هاي قانوني جلو ي هر گونه خطر را كه از عدم كارايي و تحريك بر انگيز دولتمردان نشئات مي گيرد بايستاد ، اما به هزار و يك دليل مي دانيم كه از اين امام زاده هم نمي توان توقع معجزه داشت چرا كه اين خانه هم در گرو منفعت طلباني قرار دارد كه جز به خود به هيچ چيز توجه ندارند نمونه اش ارائه همين طرح يك فوريتي اخير ادغام برگزاري انتخابات رياست جمهوري و مجلس است كه ظاهرا براي صرف جويي در هزينه برگزاري انتخابات است اما در واقع سنگ خودشان را به سينه مي زنند تا يك سال بيشتر، خانه ملت را براي اهداف مشخص خود در اختيار داشته باشند درست نقل حكايت روز هاي آخر دوران شاهنشاهي را مي ماند كه وقتي سر و صداي مردم بر عليه حكومت اوج گرفت ، شاه براي پايان دادن به غائله ، ظرف چند ماه دو سه نخست وزير عوض كرد اما مردم در شعار هايشان مي خواندند " ما ميگيم شاه نمي خواهيم ، نخست وزير عوض ميشه " .
اگر چه از گوشه و كنار شنيده مي شود كه گروهي از نمايندگان اقليت مجلس با فراخوان چند وزير كابينه و رئيس دولت ، زمينه هايي براي استيضاح دولت هميشه به گردش فراهم مي كنند ، اما به اين چيز ها هم نمي توان دلخوش كرد چرا كه از همين حالا حاميان دولت علنا در مقابل اين طرح ايستاده اند و مي گويند نمي گذاريم پاي رئيس دولت به مجلس كشيده شود ، بنابراين به مستاجرين خانه ملت هم نمي توان اميد داشت تنها چند مرجع ديني مي مانند كه اين گروه هم ، يا زلفشان به آن دسته از مقامات گره زده شده است كه حاضر به عقب نشيني از مواضعشان در ادامه فعاليت هاي هسته اي نيستند ، ويا اساسا چه به دليل كهولت سن و يا به هر دليل ديگر، جز نصحيت و پند گفتن در قالب فريضه ي ديني كه همان امر به معروف و نهي از منكر باشد ، شهامتي چون ميرزاي شيرازي ها و مدرس ها و..... ندارند ،. ديگر چه كسي مي ماند كه اين ملت درمانده با دخيل بستن بتواند، مفري براي نجات تماميت ارضي آب و حاكش به آن توسل كند؟ لابد مي گوئيد روشنفكران و قلم بدستان ؟ يعني همان جذاميان سياسي كه مورد غضب واقع شدند ، اما حساب اين دو گروه هم كه بيش از همه روشن تر است ، چون ديگر نه قلمي مانده است و نه تريبوني كه فريادي را به گوش شنوايي برساند، بيگانه پرستي هم كه در ذات هيچ ايراني نيست ، اگر چه برخي نا آگاه ، از فشار هاي روزمره زندگي به خيال باطل فكر مي كنند بيگانه عاشق چشم و ابروي ايراني است كه به نجاتش مي آيد اما همين مردمان عامي تحت فشار گراني و تورم قرار گرفته ، به پاي عمل كه مي رسد ، هر يك به اندازه يك لشكر جلوي بيگانه مي ايستد و هر كسي را هم كه وطنش را به بيگانگان بفروشد ، با همه رحمت و بخشايشي كه دارد هرگز نمي بخشد ، حال با اين حساب تنها همين خوش باوري مان مي ماند كه "آ مريكا هيچ غلطي نمي تواند بكند " از همين رو به كمانم بايد دودستي به همين خوش باوريمان چنگ بياندازيم تا مبادا اين يكي را هم از ما بگيرند .
ترسيدن ما چونكه هم از بيم بلا بود
اكنون ز چه ترسيم كه در عين بلائيم ؟

اين مطلب در گويا منتشر شده است

به قلم بيژن صف سري ...... لينک يادداشت

5 نظر شما