|
:: درباره من :: در سمنان زاده شدم. روزگاران گذراندم تا در مطبوعات تولدی دیگر یافتم. در سال ذبح مطبوعات (1379) هفته نامه های
سپیده زندگی، ندای قومس، ندای ساوه (ندای اصلاحات) و صدای عدالت را منتشر کردم. در فروردین 1380 دوره اول روزنامه صدای عدالت را
سردبیر بودم و با فروش آنچه زندگی نام دارد صاحب امتیاز روزنامه آزاد شدم و با سردبیری 154 شماره از آن در 20 تیرماه 81 بار دیگر آزاد
متوقف شد تا دریابم روزنامه نگاری در «روزگار ما» بدون داشتن پشتوانه سیاسی آب در هاون کوفتن است اما با اين همه بعد از توقيف
روزنامه آزاد ، روزنامه مدبر را منتشر كردم كه پس از 39 شماره به حبس رفتم تا مبادا بي نصيب از پاداش كار در عرصه مطبوعات
بمانم.
:: روزگار ما ::
:: آرشـيو ماهـانه ::
:: لينک ها ::
نقل مطالب و نوشته هاي اين وبلاگ © با ذكر ماخذ و لينک به يادداشت اصلی بلامانع است
|
Thursday, June 14, 2007
مي گويند ساعد مراغه اي نخست وزير سالهای ۲۰ به صنعت تجاهل العارف آراسته بود و نقل است که او در آن سالهاي سخت با رجال وقت قراري داشت که به جاي ملت ، يگويد حسن آقا ، و روس و انگليس را دوقلو ها خطاب كند ، كه اگر آن زمان نقش آمريكا در صحنه جهاني ، چون امروز پر
رنگ مي بود قطعا اين سه كشور را سه قلو ها مي ناميد. پیشنهاد اخير مسکو برای استفاده مشترک آمریکا و روسیه از ایستگاه رادار "گابالا " در آذربايجان، برای مقابله با تهدیدات احتمالی ایران، علاوه بر آنكه براي آمريكا طرحي قابل توجه به نظر آمد ، بهت و حيرت بسياري از سياست پيشگان كشورمان را نيز برانگيخت زيرا طرح اين پيشنهاد آن هم از سوي كشور همسايه شمالي گويي مغاير با تعريف علم سياست درباور سياستمردان اين اب و خاك است حال آنكه علم سياست را از ازل علم ممكنات دانسته اند. طي سه سال گذشته علي رغم اوج گرفتن مناقشاتي كه با جامعه جهاني در مورد فعاليت هاي هسته اي داشته ايم ،همواره كشور همسايه شمالي را با همه همنوايی با جامعه جهانی مبني بر اينکه ايران نبايد به سلاح اتمی دست پيدا کند ، تنها شريک استراتژيک خود پنداشتيم تا بدانجا كه با گسترش ديپلماسي هسته اي با روسيه بر اين باور رسيديم كه مخالفت روسيه با اتمی شدن ايران صرفا چيزي جز اقدامی تاکتيکی و مقطعی نمي تواند باشد از همين رو سطح انتظار از اين همسايه قدرتمند را تا مرز وتو كردن قطعنامه هايی که عليه ايران در شورای امنيت مطرح مي شد افزايش داده غافل از آنكه تكيه بر باد مي دهيم طرفه آنكه پس از ارجاع پرونده ايران به شورای امنيت به مرور فعاليت اين شريك استرتژيك در ساخت نيروگاه اتمی بوشهر کاهش يافت و در توجيح اين كم كاري عدم پرداخت به موقع هزينه ها ي ساخت نيرو گاه بوشهر از سوي ايران را بهانه اي براي شانه خالي كردن از تعهدات خود ساخت وصراحتا اعلام داشت " ايران خودنيز مايل به ادامه پرو ژه نيست " كه با چنين اعلامي عملا خط بطلاني بر باور تكميل شدن نيروگاه بوشهر توسط روس ها كشيده شد اما اين هنوز تمام ماجرا نبود و روسيه بازی بزرگتری را با برگ ايران در عرصه جهانی تدارک ديده بود. بازی که به نظر مي آيد باعث بيداري دستگاه سياست خارجی امروز اين و آب و خاك از خواب غفلت باشد زيرا سخنگوي وزارت خارجه كشورمان اخيرا در مصاحبه اي اعلام كرده است : "اخيرا اظهارات ضد و نقيض زيادی از سوی مقامات روسی مطرح شد كه ما اين اظهارات را با حساسيت و دقت تحت مطالعه و بررسی داريم". الغرض اكنون كه از يك سو ، براندازان رژيم ضد مردمي عراق ، خيمه در همسايگي ما زده اند و هرم نفس هايشان به خوبي احساس مي شود، و از سويي ديگربا توجه به چرخش سياست روسيه در تعامل با آمريكا كه در اجلاس سران گروه هشت بزرگترين برگ خود را بر زمين كوبيد تا در قامت سپر دفاعی غرب در برابر ايران نقش جديد و بسيار مهمی در عرصه جهانی برای خود تعريف كند ، اين پرسش تاريخي بار ديگر مطرح مي گردد كه براستي اين بار نيز برنده اين خيمه شب بازي تاريخي چه كسي خواهد بود، آيا باز هم سه قلو ها (روس ، امريکا وانگليس) خواهند بود يا حسن آقا (ملت ) ؟. توضيح :اين مطلب در روزنامه شرق بنا بر ملاحظات مسئولين روزنامه با عنوان نيازمند هوشياري بيشتر منتشر شد
به قلم بيژن صف سري ...... لينک يادداشت 0 نظر شما
|