Bijan Safsari: ما را به ضيافت راهي نيست

Sunday, September 16, 2007

ما را به ضيافت راهي نيست

چقدر حال اين ساعت از سال خوش است؛ خبر آوردند که باد باران خورده هم در کوچه صنوبر پوش ما آواز سر داده است که به ميهماني خدا بايد رفت.
چشمهاي خواب آلود سحري، روزه گنجشکي، و فروش ثواب آن به بهاي دو ريال، ويا خوردن دزدکي شامي کباب، قبل از شنيدن شليک توپ افطار و دعاي ربنا، همه ي خاطره ي نسل من از آشنايي با ماه ضيافت خدا است.
صحبت از امروز و ديروز که نيست، صحبت از عمر به باد رفته ما و شماست ،صحبت از روزگار بي ريا و يک رنگيست که ضيافت خدا هم رونق داشت، رمضان ماه دعا بود و صفائي ديگر داشت، صحبت از سالهايي است که دريا در غربال پوسيده نمي کنجيد و ماهي در ختم آب جان نمي داد و آدمي از علاقه به آدمي ، آواز آينه را مي فهميد.
اگرچه امسال هم بنا بر اظهارات عضو كميته‌ي علمي ستاد استهلال دفتر مقام رهبري بررسي گزارش‌هاي رصد هلال ماه رمضان خصوصا امسال، مشكل بود و با تاخير اعلام شد، اما با اين همه رمضان آمد، رمضان باز هم مي آيد، اما رمضان آن سال ها، رمضان ديگر بود و ضيافت خدا هم ضيافتي ديگر بود. رمضان آمد، اما دير زماني است كه مردم اين كهنه ديار ديگر هيچ قرابتي با هيچ يك از ماه ها و يا فصل هاي خدا، احساس نمي كنند. چرا كه اگر اين قول از فلاسفه معاصر را بپذيريم كه سرشت هر انسان در گروه خاطره هاي اوست و هويت جوامع نيز تا حد زيادي تابع خاطره هاي قومي آنان است، امروز در اين آب و خاك كه مردم همواره زنده به خاطرات خود بودند، ديگر هيچ روز و هفته يا ماه و سالي تداعي كننده خاطرات خوش نيستند، كه روح و جسم مان با ايام بيگانه است، آنچنانكه گويي خدا هم با ما، مردم اين خاك، سر بيگانگي دارد. گويي نه دعايمان مي شنود و نه استغاثه مان را، حال تو بگو اين ماه ، ماه ضيافت خداست والزام به حضور دراين جشن خدايي داريم، مگر نه اين است كه دل خوش بايد تا حضور در شادماني را دليلي باشد؟ يك دل خوش در سينه پر درد مردم اين سامان نشانم دهيد ، تا با همين چشمان تر و دل سوخته پاي كوبان سينه ازسماع بدرانم .
تا نگوييد كه اين همه كفر در ماه مبارك رمضان چرا، يادتان هست سال توپ و تفنگ وگل؟
سال ۵۷، سال انقلاب، سال آرزو را مي گويم، جبهه مرگ که جوانان وطن را مي بلعيد، چطور؟ راستي در خبر ها خوانده ايد چه کسي زنداني است، چه کسي اعدامي است؟ تيتر اول رسانه هاي جهان را ديده ايد؟ آمار وزارت مسكن از افزايش 46 درصدي قيمت سر پناه در پايتخت مي گويد، ديگراز گراني ها ي تازه از راه رسيده با ماه رمضان نمي گويم كه با وحشتي كه از تهديد يورش بيگانگان به دلمان انداخته اند، غصه گراني، خوردني است كه حكايت خانه خرس و آب انگور است.
اين درست كه قرار مان بود هرگز آهي نکشيم تا آسمان ابري شود، اما آه در سينه مانده را چگونه پنهان بايد کرد؟ دل سوخته اي از نسل قلم مي گفت: همه زخم ها شفا مي يابند الا زخم آرزوهاي برآورده نشده که آدمي از سوزش اين زخم در خانه قبر هم آرام ندارد و اين حکايت مردم اين کهنه ديار است که پيوسته از سوزش زخم آرزوهاي خود در رنجند و دلي خوش نيست تا در شادماني ها حضور يابند، حتا در ضيافت خدا.
وقتي بالاي آسمان ما
آفتابي نيست
وقتي شب است و چاره چراغي هم نيست
بيهوده است،
از دل و عشق ودست بي بهانه گفتن
حالا به هرچه مي نگريم
يا تبسم ارواح است يا تکلم اشياء
ديگر نه مناجات و نه دعاي سحري
و نه نشستن بر سفره افطارورفتن به ضيافت خدا
چاره سازنيست
تنها ، هنگامي که کنار گرمي رويا سنگين مي شويم
دلمان براي رمضان آن سال ها تنگ است

اين مطلب در روز منتشر شده است

به قلم بيژن صف سري ...... لينک يادداشت

1 نظر شما