Bijan Safsari: بیانیه ای به مثابه فریاد در گلو مانده

Sunday, November 04, 2007

بیانیه ای به مثابه فریاد در گلو مانده

این مقاله را می توانید در روز و یا در ادامه همین پست بخوانید

بنام آنكه بر عاشق قلم داد
قلم بر خلق خود چندين رقم داد
يكي با اين قلم جانها بسوزد
يكي را با قلم صد ها قدم داد
" كار روزنامه نويسي مشگل شده ، عرصه بر آنان به كلي تنگ و كميت شان لنگ گرديده ، امروز به يك اطمينان كامل مي توانم بگويم و با هزار دليل و برهان ثابت و مد لل كنم كه بيچاره ترين طبقات و مظلوم ترين اصناف ، اين صنف هستند .......... "
نوشته بالا قسمتي از سر مقاله اي با عنوان " عسر و حرج يا سختي احوال جرايد " است كه در شماره ي 173 نشريه ي "حبل المتين " (1925 تهران ) ، منتشر كه به بعضي از مصائب روزنامه نگاران در سال هاي 1925 ق اشاراتي داشته است ، و همين عبارت كوتاه از آن مقاله ي تاريخي است ، كه نشان دهنده ي قدمت بي پناهي قلم بدستان جرايد اين آب و خاك و نداشتن امنيت شغلي آنهااز آغاز تا به امروز است ، خاصه امروز روز هم به همان مصيبت گرفتارند .
گفتن مكرراست كه بندگان قلم در پي حشمت جاه نيستند كه آن را راهي ديگر است اما آنچه از يك صد وپنجاه سال پيش از اين تا به امروز تكرارش ملال آور است ، حكايت پر رنج قلم بدستاني چون ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل و علي اكبر خان دهخدا و..است.كه تكثير سرنوشت پر رنجشان .همچون ارثيه ي شوم براي نسل امروزقلم بدستان باقي مانده است و در این رهگذر قلم تیز را شکستند و یا به حصر و بند کشیدند كه اگر اين نبود ، اين همه قلم بدست در بند نبود وبي گمان آنچه منع كنندگان آگاهي از قلم بدستان جراید انتظار دارند همانی است که زنده ياد ابوالقاسم حالت در دهه سال های چهل به طنز سروده است تا آنجا كه ميگويد :
ز آنچه گفتار سياسي است دهن بايد بست
نه از آن و نه ازين و نه ازو بايد گفت
صحبت ظالم و مظلوم نمودن جرم است
سخن از رابطه ي سنگ و سبو بايد گفت
پارگي را به صراحت نتوان فاش نمود
به كنايت سخن از طرز رفو بايد گفت
اما از عجايب روزگارهمين بس كه از اين همه مشقتي كه بر اين قوم روا می دارند ، تا كنون هيچ طرفندي براي رهايي خود از مصيبت گرفتار آمده نيافته و اگرهم چاره اي انديشيدند ،آنقدر سست و بي پايه بوده كه جز نامي از آن باقي نمانده است كه ايجاد تشكل هاي صنفي گونا گون ، از ابتدا تا به امروز ، (كه بيشتر عملكرد سياسي داشته اند تا صنفي) ، گواه اين ادعا است .
اخیربیانیه ای از سوی 222 تن از روزنامه نگاران کشور در باب نقض حقوق صنفی روزنامه نگاران انتشار یافته که جان کلام این بیانیه شکایت از رفتارغیرحرفه ای و غیر صنفی برخي از مدیران جراید کشوردر حق روزنامه نگاران است که با نادیده گرفتن قانون کار و روا داشتن اجحاف صنفی به کارکنان تحریریه ویا حتی يا بهانه‌هاي سياسي و عقيدتي ، بسیاری از احرار را بیکار کرده اند .
همه آنچه در این بیانیه آمده است نشاندهنده وضعیت اسفبار قبیله قلم بدست است که از دیرباز وجود داشته که به شهادت تاريخ پر رنج این قبیله بی یاور ، در صدو یک سال گذشته روزنامه نگاران اين مرزبوم ، به دليل برآورده نشدن خواستها و نياز هايشان همواره حرف تكراري زده اند و در تمام اين سال ها كه در چرخه ي اختناق بوده اند يك آرزو را از نسلي به نسل ديگر انتقال داده اند و آن داشتن نظام مطبوعاتي وامنيت شغلي است كه تا كنون موفق به تحقق آن نشده اند چرا كه در هر دوره از تاريخ اين آب و خاك ، هر گاه با انگيزه ي تامين امنيت شغلي به گرد هم آمدند تا با ايجاد يك تشكل صنفي ، قبيله خود را سر و سامانی دهند فريب سياست بازان و سياست پيشگاني را خورده اند كه جز رونق گرفتن "روزنامه نگاری حزبی " وآلت دست شدن سیاسیونی که مطبوعات را سکوی پرش خود ساختند ، ثمري نداشت که از قضا ی روزگار اکثر قریب به اتفاق امضا کنندگان بیانیه اخیرکه بیشتر آنها جوانند و گرفتار این معضل هستند ، از زمره روزنامه نگاران حزبی بوده كه حتی بسياري از آنها تنها سابقه مطبوعاتيشان ، كار در نشريات حزبي است ، اگر چه گرایش به روزنامه نگاری حزبی بعد ازحماسه دوم خرداد و جنبش اصلاحات امری لاجرم بود که گروه کثیری از قبیله بی یاور قلم بدست مطبوعات جذب آن شدند.
غرض از آنچه گفته آمد نه كم رنگ كردن تلاش گروهي از هم قبيله گان است كه نا خواسته و شايد هم از سر نياز معاش ، به روزنامه نگاري این چنینی که شکلی از روزنامه نگاری حزبي است، تن داده اند، بلكه نيشتر زدن به زخمي است که در بیانیه ای مورداشاره تجلی می یابد .هر چند که حتی روزنامه نگاری حزبی هم دارای رسالتی است و در اين رهگذرباید به انجام می رسید ، اما تاوان قهر ملت با مطبوعات را چه کسی پرداخت می کند ؟ روزنامه نگاران یا سیاسیون ؟ تا نگوئید که این همه قصه و یا افسانه است یک بار به دقت متن بیانیه 222 تن از هم قبیله گانم را بخوانید

به قلم بيژن صف سري ...... لينک يادداشت

0 نظر شما