اقای خامنه ای
اینا رو میگم که یادت بمونه
که چه کردی با اهل این خونه
این یه  نامه یا عریضه نیست
مثل اون  نامه ها ی  نخونده  نیست
این تلنگر واسه بیدار شدنه
واسه تو، که وقت عاقل شد نه
حواست  نیست که عید اومده
وقت خوابیدن ما سر اومده
پا شو از پنجره بیرون  و نگاه کن “آقا”
یوی ازادی  ایران ، با بها ر اومد ه

درعشق تو فرسودم پایان قشنگی بود
مزد همه ی خوبیم افسوس دورنگی بود
لایق تر از این بودم عشق تو حماقت بود
ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر
در من منگر تاب نگاه تو ندارم
بر من منگر زانکه به جز تلخی اندوه
در خاطر از آن چشم شرربار ندارم

دلم از غصه شکسته

یه مسافر غریبم

راهی  یک راه دورم

پر و بغض و گریه بودم

تو رسیدی تا بخندم

واسه پیدا کردن تو

دل به جاده ها بستم

نکن از دلم گلایه

باید از تو می گذشتم

می خوام این عشق قشنگه و

از نگاهت پس  بگیرم

نمی خوام مثل یک پرنده

توی یک قفس بمیرم

ای نگاه ابی ناز

کاش تو مهربون نبودی

میون این همه آدم

تو یه هم زبون نبودی

لحظه گذشتن از تو

آخرین لحظه دیدار

واسه تو از تو گذشتم

همینو میگن یه ایثار

چه بی دوام بود قول ما جدا شدیم آخر کار

تو حسرت نبودنت من با خیالتم خوشم

با اومدن از اون دیار ارزو ها مو میکشم

کوله بارم پر حسرت تو دلم  یه دنیا درده

مثل آواره تنها تو خیابونی که سرده

تا خیالت  به سرم میزنه  گریم میگیره

آروم اروم دل تنگم داره بی تو میمیره

گل مغرور  قشنگم من فراموشت نکردم

بی تو اینجا رو نمی خوام رفتم و بر نمی گردم