علی رضا خدابخش علاوه بر روز نامه نگاری دستی هم در بازار آی تی دارد و با مهرش بسیاری از سایت ها و وبلاگ ها را با در اختیار قرار دادن هاست و دامین میزبانی می کند از جمله روز گار ما را که  در واقع خود صاحب اصلی این خانه است و همه روشنایی این خانه  هم از همت این رفیق هم قبیله ام است آنچنانکه  امروز هم بعد از یک شبانه روز مراقبت از حمله هکر ها که مبادا روزگار ما را هک نمایند ، باز چراغ این خانه را روشن کرد تا صاحب این قلم برای هزارمین بار دست  این هم قبیله را  به مهر بفشارم و با شرمندگی از محبت بی دریعش بلند بگویم قدردان رفاقت بی حساب و کتابت هستم رفیق

امروز( جمعه ) مراسم ختم  زنده یاد دکتر بهزادی مدیر  مجله بیاد ماندنی سپید وسیاه  بوذ که در خانه اش  برگذار شد  چند روز  قبل که برای عرض تسلیت   با فرانه بهزادی مدیر مجله دانستنیها ، دختر مرحوم بهزادی،  حرف میزدم ،  می گفت  هزینه  مراسم  ختم را برای کمک به  خیریه  اختصاص داد ه ایم  اما با این حال  یک مراسم نیمه خصوصی هم در خانه  پدرم  با حضور  اقوام و بستگان  و همچنین دوستان و همکاران آن مرحوم  آنهایی که  زمان خانه نشینی پدرم  با او در تماس بودند و یادی از او می کردند  بر گذار می کنیم  برای همین هم  در آگهی  که در روزنامه  همشهری منتشر کردیم ادرس  نزدیم   چرا که  دوستان  راستین پدرم خانه اش را می دانند احتیاج به  دادن ادرس نبود .

ساعت چها رو نیم بود که به درب خانه استاد در  خیابان فلاحی ( زعفرانیه ) رسیدم ، با دیدن  قطار اتومبیل های پارک شده در  کوچه ، تصوری که از این مجلس داشتم فرو ریخت چرا که  کمان نمی کردم با وجود اعلام  نکردن ادرس ، با چنین ازدحامی  از شرکت کنند گان در این مراسم   مواحه شوم .

دو نفر  جلوی درب خانه ایستاده بودند و به مهمانان  ضمن خوشامد گویی آنها را به داخل  خانه راهنمایی می کردند ، فرانه خانم صاحب عزا بودو مدام در آمد و شد و در جلوی درب ورودی ایستاده بود و به مهمانان  خوش امد می گفت ،  خانه پر از گل بود و ترنم ایات  قران در فضای خانه پخش می شد ، هر از گاهی فرانه خانم با دیدن دوست و اشنا و یا  قوم خویشی به گریه می افتاد گویی آنها  او را بیاد پدر می انداختند،  کمی که گذشت   کم کم چهر ه های اشنایی وارد مجلس شدند ، چهر ه هایی از قبیله مطبوعات ، پیشکسوتانی که  با وجود  سال ها بی  خبری  از آنها  که  حتی در محافل مطبوعاتی  هم دیگر یادی  از آنها نمی شود ، یکی یکی  وارد  مجلس می شدند تا  تسلی خاطر  خانواده  دوست و همکار سابق خود دکتر بهزادی مدیر مجله سپید و سیاه  باشند . اما از نسل  امروز  قبیله مطبوعات هم   کسانی چون استاد  قاضی زاده ، دکتر معتضد ،  جمشیدی ، و…هم حضور داشتند

دکتر عبد الله سجادی از همکاران  سابق  استاد بهزادی در دانشگاه علوم ارتباطات،   اولین سخنران مجلس بود که  با  سرود ه ای در وصف استاد بهزادی  سخنانش را به پایان  رساند تا بعد او استاد قاضی زاد از اساتید روز نامه نگاری نسل حاضر از دکتر بهزادی و مجله بیاد ماندنی اش سپید و سیاه بگوید و بعد از ایشان هم دیگر دوستان  و همکاران مرحوم از جمله  استاد محمود  طلوعی سردبیر مجله  خاطره انگیز سال های دور ، خواندنی ها ،  خاطر ه ای از دوران همکاری  خود با استاد در سپید و سیاه گفت و در ضمن  خاطره گویی یادی از شهید قبیله قلم مرحوم امیرانی ، سر دبیر مجله خواندنیها کرد  ، آن هم وقتی که سخن از عشق ورزیدن به  حرفه روز نامه نگاری  به میان آورد ، طلوعی گفت در تمام دوران  زندگی حر فه ایی ام  تنها دو تن را عاشق تر از دیگر همکاران مطبوعاتیم به این حرفه بی پیر دیدم ، اول  مرحوم  امیرانی و بعد دکتر بهزادی که از قضا یاران دیرینه هم بودند  و هر دو عاشق روز نامه نویسی ، و بعد استاد طلوعی  خاطره  ای از زنده یاد امیرانی نقل کرد که سندی است بر عشق ورزیدن  این خلیفه  قلم بر حرفه روز نامه  نگاری ، سر دبیر  مجله  همیشه بیاد ماندنی  خواند نیها گفت :  زنده یاد امیرانی دو صیت نامه  از خود بر جای گذاشت ، آن هم  دو ساعت  قبل از اعدامش ، اووقتی دانست که  دیگر به پایان رسیده است ، یک وصیت در یک صفحه  برای همسرش و  دو صفحه وصیت  برای همه خواندگان مجله  اش  خواندنیها نوشت ، و این یعنی همان عشقی که به حرفه اش داشت درست مثل  رفیق  و یار غارش دکتر بهزادی که او هم با هم  مشکلاتی که در این حرفه دید و به جان کشید ،  هر گز دست از عشق خود یعنی  روز نامه نویسی بر نداشت  و وقتی هم مجله اش را توقیف کردند در کنار دخترش برای انتشار  دانستنیها ایستاد ، مجله ای که اولین نشریه تمام رنگی ایران  است .

در میان شرکت کنند گان مراسم ختم استاد بهزادی ، خسرو معتضد مورخ  معاصر، وقتی با عصا یی که بدست داشت در کنارم نشست از ایشان پرسیدم شما  هم خاطر ه ای از  زنده یاد بهزادی بیاد دارید ؟ او بعد از آنکه مختصری از چگونگی  آغاز انتشار سپید و سیاه و اینکه اولین  شمار ه اش را با عکس روی جلد  مصدق شروع کرد و در شماره دوم با عکس روی جلد  کاشانی گفت ، مهمترین خاطره من از دکتر بهزادی این است که بعد از انقلاب ، زمانی که بیکار بودم و نشر یه ای نبود تا در ان مشغول به کار شوم ، دکتر بهزادی  مرا برای همکاری در انتشار دانستنیها دعوت کرد وگفت بیا هر چه  در آمد داشتیم با هم می خوریم ، و این لطف و جوانمردی  مرحوم بهزادی را هرگز فراموش نمی کنم ، پرسیدم آخرین بار که استاد را دیدید کی بود ؟ گفت دوسال پیش اما دوهفته قبل  به ایشان زنگ زده بودم که  متاسفانه  در خانه نبودند.

نوه دختری استاد ( دختر فرانه بهزادی ) دفتری را  برای  نوشتن یاد بود این مراسم تهیه کرده بود که  روی میزی کنار درب ورودی گذاشته بود وقتی به اتفاق یکی ازهمکاران مطبوعاتی از کنار میز می گذشتیم ، نوه استاد از ما خواست متنی را بعنوان یاد بود در این دفتر بنویسیم که  آن همکار مطبوعاتی  با خطی خوش نوشت ، زمانی که بعنوان دانشجو در دانشگاه علوم ارتباط  تحصیل می کردم ، افتخار شاگردی استاد بهزادی را داشتم که این بهترین خاطره من از ایشان است .

حاشیه مراسم : در گفتگویی که با برخی از دوستان  مطبوعاتی امروز حاضر در مراسم داشتم ، این خبر به گوشم رسید که  روز نامه ای جدید بنام ملت که متعلق  به جناب محسن رضایی ، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام است  در حال  آماده شدن برای انتشار است و گروهی از روز نامه نگاران  که گویا اغلب از طیف روز نامه نگاران اصلاح طلب نیز می باشند برای همکاری دعوت به کار شده اند .

در بین مهمانانی که برای تسلیت به خانواده دکتر بهزادی در این مراسم شرکت داشتند چهره  امیر انتظام ، پر سابقه ترین زندانی سیاسی ایران از همه چشمگیر تر بود که با  وجود بیماری به اتفاق همسر شان به این  مجلس امده بودند.

از دیگر چهره های آشنایی که در مراسم ختم دکتر بهزادی حضور داشت ، روز نامه نگار کهنه کار  با سابقه ،  اقای سیامک  پورزند بود که مدتها ازایشان خبری   نبود که  به لطف خدا   سر حال و قبراق به نظر می رسید.

عکس هایی از این مراسم برای تزئین این گزارش تهیه کردم ،  که با توجه به نیمه خصوصی بودن مراسم  سعی کردم عکس هایی با کادری بسته ان هم  تنها از چهر ه های مورد نظر بگیرم اگر چه به دلیل بیماریم که لرزش دستانم از جمله عوارض این بیماری است کمی تار هستند و چندان خوب نیستند  که امید به بخشش  خوانندگان این گزارش دارم .

همسر مرحوم زنده یاد دکتر بهزادی مدیر مجله بیاد ماندنی سپید و سیاه

فرانه بهزادی  سر دبیر  مجله دانستنیها دختر زنده یاد دکتر بهزادی

خانم فرانه بهزادی  به همراه پسرشان ، نوه  مرحوم بهزادی

دکتر سجادی استاد علوم ارتبااطات اولین سخنران مراسم بود که  سرود ه ای ریبا در وصف مرحوم بهزادی خواند

استاد محمود طلوعی سردبیر خواندنی ها که در این مراسم با نقل خاطره ای یاد زنده یاد امیرانی  مدیر مجله خواند نیها را زنده کرد

از راست به چپ خسرو معتضد مورخ _ از همکاران مطبوعاتی که متاسفانه  نامشان را فراموش کردم – استاد قاضی زاده

آقای امیر انتظام که با حال بیمار در این مراسم حضور داشتند

اقای سیامک پورزند روزنامه نگار کهنه کار با سابقه

اقای جمشیدی مدیر روزنامه توقیف شده اسیا

عصر یک روز تعطلیل زمستانی باشد وتو در خانه کز کرده باشی که نا گهان دوستی به دیدارت بیاید و بگوید با او به دیدار آشنایی بروی که غمگین تر از تو در بستر بیماری است ، چه پایان غم انگیزی دارد آن تنهایی عصر زمستانی .

دم دمای غروب بود که قاسمعلی فراست ، یار غار و رفیق تنها یی ها یم از راه رسید ، گویی ندای دل تنگم را شنیده بود که بعد از یک روز سخت کاری یک راست از سر میز مونتاز آخرین فیلم مستندش ( مجموعه دیدار آشنا )، به دیدنم می آید ، یک سی دی از آخرین کارش را هم که زندگی استاد رضا سید حسینی را به تصویر کشیده بود با خودش آورده بود تا قبل از آن که سی دی را به استاد برساند باهم ببینیم .

رضا سید حسینی از نامدارترین مترجمان زبان فارسی است که دو سال پیش اهل فرهنگ هشتاد سالگی اش را جشن گرفتند و از اولین برگزیدگان چهره های ماندگار شد ، کسی که با سرپرستی ترجمه « فرهنگ آثار» دین بزرگی بر گردن همه اهل فرهنگ و ادب این آب و خاک دارد و علاوه بر آن « مکتب های ادبی » او که نخستین بار در سال ۱۳۳۴ چاپ شد – و بعدها همواره در تکمیل آن کوشید – کتاب درسی چندین نسل از دانشجویان ایرانی بوده است. از میان ترجمه های او ترجمه « ضد خاطرات » ( به اتفاق ابوالحسن نجفی ) و « امید » آندره مالرو بسیار مشهور و خواندنی است.

در فیلم قاسمعلی فراست که زندگینامه استاد را از زبان خود او به تصویر کشیده است ، هر چه دیدم یاد بود و خاطره ، خاطره از آقا جلال ( آل احمد ) که به سفارش استاد ( سید حسینی ) طاعون را برای بار دوم عمیق می خواند و یا یاد از غلامحسین خان ساعدی است و آن مطب خیابان دلگایش ، در این فیلم مستند هر چه هست تلاش و همت بزرگ مردی از قبیله قلم به تصویر آمده که با تر جمه هایش پنجره تازه ای از جهان را به روی مردم این کهنه دیار گشوده است .

بعد از دیدن فیلم به خواست و دعوت رفیقم علی فراصت ، برای بردن سی دی فیلم به خانه استاد با او همراه شدم ، در راه علی ( فراصت ) از مهربانی های استاد و همسرش برایم گفت ، از عشقی که هنوز در بین آن دو دلداده جاری است و از امیدی که به نسل جوان مترجمین این آب و خاک دارد گفت ، آنقدر شنیدم که وقتی وارد آپارتمان کوچک ، اما پر ازعشق استاد و همسرش شدم ،گویی سال ها ست که درآن خانه رفت و آمد داشتم و باسا کنانش زندگی کرده ام .

استاد و همسرش تنها در آن خانه زندگی می کنند ، فرزندانشان همگی در کار و زندگی خود مشغولند اما دمی غافل از حال پدر و مادر سالخورده و بیمار خود نیستند ، وقتی علی ، با تلفن خبر رفتن مان را به همسر استاد داد ، بانو گفت ، استاد خواب است تا شما برسید بیدارش می کنم .

ساعت از هفت شب گذشته بود که به در خانه نامی ترین مترجم کشورمان رسیدیم ، حیف مان آمد با زنگ زدن استاد را که سخت بیمار است از خواب بیدار کنیم ، نیم ساعتی در کوچه ، قدم زدیم و باز علی از بزرگی و مهر بانی استاد و همسرش گفت ، و من پرسیدم براستی چرا از بین همه مترجمین با سابقه ، رضا سید حسینی این همه مقبول تر و نامی تر از دیگران است ؟ علی آهی کشید وگفت : کار حرفه ای تر و مهربانی بیشتر.

با دلهره ای که مبادا هنوز استاد در خواب باشد زنگ خانه را زدیم ، صدایی مادرانه از پشت آیفون گفت : خوش آمدید آقای فراصت .

با استقبال گرم همسر استاد وارد آپارتمان کوچکی شدیم که براستی پر از بوی عشق و زندگی بود واستاد هنوز در اتاق خود در بستر بودند و لحظه ای بعد با عصا (واکر) آهسته آهسته از اتاق بیرون آمدند و من متحیر از قامت خمیده و نحیف مترجم نامی کشورمان که نسبت به دوسال پیش در آخرین دیدارم از ایشان ، ضعیف تر و شکسته تر به نظر می آمد.

علی ، سی دی را در دستگاه گذاشت و برای بار دوم فیلم را دیدیم ، اما این بار به اتفاق استاد و همسرمهربانشان ،دیدن دوباره فیلم شیرین تر از بار اولی بود که دیده بودم چرا که در لحظه هایی ازفیلم ، استاد توضیحاتی اضافه بر فیلم می دادند و یا با لبخندی ، معنای تازه تری به مفهوم آن صحنه خاص از فیلم می بخشیدند خاصه وقتی در صحنه ای از فیلم آنجا که از خاطره خواندن اولین کتاب که ” مختار نامه ” بود ، می گفت:

اولین کتابی را که خواندم مختار نامه بود و آن را پدرم به خانه آورده بود تا بخوانم و من در زیر کرسی شروع به خواندن آن کتاب کردم آنقدر شیرین بود که تا آخر خواندم بعد از آن ، به سراغ کتاب امیر ارسلان رفتم که ناتمام ماند چرا که مادرم می گفت هر که این کتاب را بخواند سرگردان خواهد شد و آنقدر مادرم گفت و گفت تا آن کتاب را نخواندم و سرگردان شدم .

بعد از پایان فیلم، استاد ، کتابی از یک نویسنده ترک ” نجاتی جومالی ” به نام ” پرواز کن پرنده کوچکم ” را که از ترجمه های خودشان است به نگارنده هدیه دادند ومن برای ثبت این لحظات به یاد ماندنی ، چند عکس از استاد و همسر شان و دوستی ( علی فراست )که بانی این دیدارآشنا بود گرفتم .

روز یک شنبه هفته گذشته ۱۳ بهمن ماه طی مراسمی از ۱۵ روزنامه نگار پیشکسوت که در حوزه های مختلف روزنامه نگاری فعالیت داشته اند تقدیر شد در این مراسم که توامان با سالروز وداع روزنامه نگاران با زنده یاد احمد بورقانی و با هدف گرامی داشت یاد و خاطره او و پیوند نسل‌های مختلف روزنامه نگاری بود در تالار اجتماعات انجمن صنفی روز نامه نگاران برگزار شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران ، در مراسم یاد و خاطره احمد بورقانی، خانواده شهید بورقانی، جمعی از روزنامه نگاران جوان و پپیشکسوت به همراه کروبی، رئیس مجلس ششم شورای اسلامی حضور پیدا کردند.
در این مراسم از ۱۵ روزنامه نگار پیشکسوت که در مرحله نهایی و از میان ۱۲۰ نام پیشنهادی معرفی شده اند (به ترتیب حروف الفبا) با اهدای لوح تقدیر و یک جلد کلام الله مجید( هدیه از طرف احمد مسجد جامعی) تقدیر به عمل آمد.
آقایان؛ منوچهر احترامی، حسین الهامی، دختر استاد مسعود برزین، کامبیز درم بخش، محمد دهقانی آرانی، ، ایلیا دیانوش به نمایندگی از رضا سید حسینی ،علی اصغر شیرزادی، محمدباقر صدری، غلامرضا کیامهر و مسعود مهاجر هر کدام سخنرانی کوتاهی انجام دادند و از دیدگاه‌ها و خاطرات خود در زمینه روزنامه نگاری سخن گفتند.

مراسم گرامی‌داشت یاد احمد بورقانی و تقدیر از روزنامه نگاران پیشکسوت در حالی برگزار شد که علی بهزادی به دلیل بیماری نتوانست در مراسم حضور پیدا کند . عطاءالله بهمنش نیز نتوانست خود را به مراسم برساند، و به جای مسعود برزین و رضا سید حسینی نمایندگانشان سخن گفتند. دکتر هوشنگ کاووسی هم نتوانست به مراسم برسد.
اجرای برنامه را مهرداد خدیر به عهده داشت و تقدیر نامه و بیانیه انجمن صنفی درباره این مراسم راهم بدر السادات مفیدی، دبیر انجمن، قرائت کرد.
پخش برخی از سخنرانی های احمد بورقانی درباره مطبوعات در نطق‌های پیش از دستورش در مجلس ششم و حضور حجت الاسلام، کروبی ، رئیس مجلس ششم و از دوستان زنده یاد بورقانی در آخرین لحظات مراسم و سخنرانی اش درباره مرحوم بورقانی از جمله نکات قابل اعتنای مراسم بود.
از سوی دیگر محمدجواد حجتی کرمانی نیز پیغام داده بود که با عدم حضور خود در این مراسم به جمع روزنامه نگاران احترام می‌گذارم چراکه من خود را در برابر اصحاب رسانه، روزنامه نگار نمی‌دانم.
محمد دهقانی آرانی نیز که مدتی است در آران کاشان زندگی می‌کند؛ پیام داده بود که اگر بتواند خود را به مراسم خواهد رساند اما موفق نشد.
ایلیا دیانوش نیز از سوی رضا سیدحسینی از انجمن صنفی روزنامه نگاران و تشکر کرد و به بیان کارنامه کاری حسینی پرداخت.
در نهایت از ۱۵ روزنامه نگار زیر تقدیر به عمل‌آمد:
منوچهر احترامی، حسین الهامی، مسعود برزین، علی بهزادی، عطاءالله بهمنش، محمدجواد حجتی کرمانی، انور خامه ای، کامبیز درم بخش، محمد دهقانی آرانی، رضا سیدحسینی، علی اصغر شیرزادی، محمدباقر صدری، هوشنگ کاووسی، غلامرضا اکیامهر و مسعود مهاجر

مشروح این گزارش را می توانید در سایت انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران بخوانید

گزارش تصویری مراسم

استاد منوچهر احترامی

استاد کامبیز درم بخش که اتفاقا در همان روز نمایشگاه آثارش افتتاح شد

استاد محمدباقر صدری

استاد حسین الهامی که به اتفاق پسرش در این مراسم حضور داشت

استاد غلامرضا کیامهر

استاد مسعود مهاجر

ایلیا دیانوش به نمایندگی از رضا سید حسینی

دختر استاد مسعود برزین به نمایندگی از طرف پدرشان

آقای مزروعی رئیس انجمن این بار بر خلاف همیشه در گوشه ای نظاره گر بود و در یک بدعت تازه و مبارک سکان هدایت این مراسم را به یکی از اعضای جوان انجمن سپرده بود

خانم مفیدی دبیر انجمن در حال قرائت بیانیه این مراسم

آقای کروبی در بین ماد ر و پدر زنده یاد احمد بور قانی

آقای کروبی رئیس مجلس ششم شورای اسلامی که به مناسبت سالروز وداع روزنامه نگاران با زنده یاد احمد بورقانی در این مراسم حضور داشت

مهرداد خدیر مجری این مراسم که الحق به خوبی از عهده آن بر آمد

این هم شوخی آقای کروبی با نگارنده که منتهی به یک عکس یاد گاری شد

بیژن صف سری دو روز بعد از عمل قلب ( بخش ای سی یو )

“کافه تیتر” نه تنها محل گفت و شنود و دیدار اهالی مطبوعات است بلکه در این مدت کوتاه جایگاه ویژه ای در بین اهالی هنرتئاتر و سینما دارد ، از روز بازگشایی این کافه کوچک و صمیمی تا به امروز هر هفته در روز های معین ، مراسم مختلفی به منظور ترویج فرهنگ و هنر برگزار شده است از رونمایی کتاب گرفته تا جلسات نمایش و یا شعر خوانی .به همین دلیل نام این کافه چنان پر آوازه شد که نشریات برون مرزی هم از این دکه کوچک با صفا ، گزارش های خواندنی منتشر کرده اند که آخرین آن گزارش لوس انجلس تایمز بود
اما آنچه باعث تعجب است تمامی این مراسم در شرایطی برگزار می شود که هیچ منفعت مالی برای این ذوج جوان مطبوعاتی ندارد تا بدانجا که حتی در روز های برگزاری و یا نشست های فرهنگی ، هنری با وجود ازدحام خبرنگاران وعلاقمندان به هنر و ادبیات ، در آمد این کافه حتی کمتر از روزهای عادی آن است .
چند روز قبل سری به این پاتوق اهل قلم زدم تا ضمن دیدن دوستان مطبوعاتی مثل محمد آقازاده و یا رضا ولی زاده و دیگران ، از حال و روز بی تا و بهنام هم با خبر شوم چون می دانستم که برای تخلیه مغازه کوچکی که در آن “کافه تیتر” را بنا کردند تحت فشار قرار دارند .
آن روز وقتی وارد “کافه تیتر “شدم بغیر از دو نفر کافه خالی از مشتری بود و بهنام در پشت پیشخوان به اتفاق همسرش بی تا نشسته بودند ، در چهره هر دو نگرانی از فردای نامعلوم کافه موج می زد ، بی تا می گفت به خیلی از نهاد هایی که متولی هنر این آب و خاک هستند مراجعه کردم تا بلکه مانع بسته شدن کافه شوند اما هیچ کدام یا قادر به کمک نبودند و یا نمی خواستند کمکی کنند ، بهنام هم از دربدری هایش برای پیدا کردن مکان دیگر برای ادامه کار کافه گفت ، هیچ کجای این شهر جایی را که متناسب با وسع و بضاعت این دو جوان اهل ذوق مطبوعاتی باشد پیدا نمی شود .
بعد از دردل کردن ها و رد وبدل خبر های مثل باز شدن دوباره روزنامه های “هم میهن” و “شرق” ، طبق معمول همیشه بهنام از جلسه هفتگی کافه خبرم داد و گفت راستی پنجشنبه حتما بیائید بچه های فیلم اخراجی ها می آیند .
امروز که به “کافه تیتر” رفتم باز هم ازدحام بود و فلاش دوربین هائیکه از نشست هفتگی کافه برای پر کردن صفحات مجلات وروزنامه ها تصویر برداری می کردند ، “بی تا ” در پشت پیشخوان کافه بی توقع از مهمانان با عشق نظاره گر بحث و گفتگوی خبرنگاران و وبلاک نویسان با هنرمندان فیلم اخراجی ها بود و بهنام هم بیرون از کافه برای آمدن شریفی نیا یکی دیگر از بازیگران فیلم اخراجی ها به انتظار ایستاده بود.
من و رضا ولی زاده قبل از پایان مراسم از کافه بیرون آمدیم به دلم افتاد که به اتفاق بهنام و رضا در جلوی کافه عکسی بیادگار بگیریم شاید کافه تیتر را … .در راه خانه سنگین از علامت سوالی بودم که در ذهنم نقش بسته بود ، راستی چرا می خواهند کافه تیتر بسته باشد

عکس هایی از مراسم نشست هنرمندان فیلم اخراجی ها در کافه تیتر( عکس ها از سایت yaldabox.


مسعود ده نمکی کارگردان اخراجی ها

کامیز دیرباز

نیوشا ضیغمی بازیگر فیلم اخراجی ها

نگار فروزنده یکی دیگر از بازیگران فیلم اخراجی ها

این هم عکس یادگاری نگارنده با بهنام قلی پور صاحب کافه تیتر و رضا ولی زاده روزنامه نگارومجری برنامه رادیو گفتگو

گزارش کامل این مراسم را در اینجا بخوانید و عکس های آن را هم در اینجا ببینید

استاد زابلی در سال ۱۲۹۶ شمسی در تهران متولد شده است وتخت تعلیم اساتید برجسته آن دوران هنر منبت کاری بر چوب را آموخت و با استعداد ذاتی و پشتکار خود در این هنر سر آمد گردید تا بدانجا که در این هنر صاحب سبک و خالق ابتکاراتی تقریبا جدید بوده است . آثار این استاد هم اکنون در بسیاری از موزه های داخل و خارج از کشور به درستی خفظ و نگهداری می شود . استاد زابلی ببرای مدتی کوتاه عنوان استاد هنر منبت کاری بر روی چوب در دانشگاه هنر و الزهرا مشغول پرورش دانشجویان علاقمند به این هنر بوده است .

عصر روز جمعه ۱۴ اردیبهشت ماه جاری باستاد زابلیس رای دویمن بار طی یک ماه اخیر به دلیل نارسایی قلبی دربیمارستان بستری شده است و در حال حاضر در بخش آی سی یو بیمارستان آزادی بستری می باشد .

گفتگو با این استاد هنرمند را در اینجا بخوانید

کدیور:برخی کارگزاران کشور از دمکراسی حالشان به هم می‌خورد
دکتر کدیور رئیس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات طی سخنرانی با اشاره به قدمت ۱۵۰ساله آزادی بیان در ایران، گفت: در کشور ما رسم است که سوره “الرحمان”را در زمانی که مقوله‌ای به پایان می‌رسد، قرائت می‌کنند که در بحث مطبوعات کشور باید به این سوره از معنای تلخ آن نگریست.
وی،با بیان این که با وجود سال‌های متمادی فعالیت آزادیخواهانه مردم ایران، دستاورد چندانی برای آن نداریم، گفت: حتی در کشورهایی مانند هند، مالزی، ترکیه و یا مصر نیز وضعیت قابل مقایسه‌ای میان مطبوعات این کشورها با ایران وجود ندارد. به گونه‌ای که عراق فردا و افغانستان امروز از اوضاع مساعدتری نسبت به مطبوعات ما برخوردارند.
رییس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، دشمنان آزادی را از سه بخش صاحبان قدرت سیاسی، قدرت اقتصادی و قدرت فرهنگی دانست که در کشورهای جهان سوم، سیاست و اقتصاد در ادغام با یکدیگر دشوارترین وضعیت را در رابطه با برپایی آزادی ایجاد کرده‌اند.
وی، یادآور شد: اما در جامعه ایرانی نبض اقتصادی و سیاسی ما ویژگی سوم دشمنان آزادی یعنی تمرکز فرهنگی را نیز با خود همراه کرده است که سبب دشواری بیشتر آزادی بیان می‌شود اگر در کشورهای دیگر مردم نفسی جزئی می‌کشند در ایران جرم‌های سیاسی را با انگهای فرهنگی و دینی همراه می‌کنند، ما در کشوری هستیم که برخی کارگزاران آن به جای آن که مجسمه خردمندی باشند، از دمکراسی حالشان به هم می‌خورد و فلان وزیرش برادر حسن و برادر حسین است که در دشمنی با مطبوعات شهره شهر هستند.
کدیور، افزود: در این شهر من و شما می‌خواهیم در سالروز آزادی مطبوعات از آزادی بیان بگوییم، در طول این یک سال ۳۴ مطبوعه تعطیل شد. البته دشمنی با مطبوعات در حال حاضر به اندازه اقدام گذشته برخی افراد در تعطیلی ۳۰ روزنامه در یک شب نیست.
وی، با بیان اینکه ما حتی شاهد عمر ۳ و یا ۷ روزه‌ای برای برخی روزنامه‌ها هستیم، به مقایسه روزنامه‌هایی با قدمت بیش از ۱۰۰ سال در کشور ژاپن پرداخت و گفت: پایداری فرهنگ ژاپن به دلیل همین مباحث است و علی رغم تاریخ و فرهنگی که ایران از آن برخوردار است، در مقوله مطبوعات متاسفانه بسیار عقب هستیم.
رییس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات،تصریح کرد: علاوه بر مطبوعات کاغذی، مطبوعات دیجیتالی، وبلاگ‌ها و خبرگزاری‌ها نیز با وضعیت دشواری مواجه هستند و مرثیه جدید ما در رابطه با برخورد هیات حاکمه با مطبوعات ۲۰۰ نسخه‌ای دانشجویی است، به طوری که نشان می‌دهد آستانه تحمل براداران بسیار پایین آمده است.
کدیور، با اشاره به برگزاری مراسم چهره‌های ماندگار یادآور شد:چهره ماندگار ما عزت الله سحابی است؛ وی ایران دوستی خردمند، دینداری بی ریا و سیاستمداری اخلاقی است که از سال ۱۳۰۹ برای اعتلای ایران و ارایه قرائتی نواندیشانه از دین و آزادی فعالیت کرده است.
وی ،ادامه داد: سحابی خمس عمر خود را در زندان سپری کرده است که ۱۳ سال آن قبل از انقلاب و ۲ سال آن پس از انقلاب بوده است. انتشار ۷۲ شماره از مجله” ایران فردا”، در طول هشت سال حضور این نشریه در عرصه مطبوعاتی کشور نشان داد که وی در دلسوزی و شفقت نسبت به اسلام، امر به معروف و نهی از منکر و ایران بسیار مصر بود.
به گفته کدیور،سحابی دارای دیدگاه‌هایی در زمان پیروزی انقلاب بود که بررسی آنها در شرایط کنونی کشور نشان می‌دهد، پیچش مو را در” ایران فردا” دیده بود.

مهندس سحابی:باید جلوی اضمحلال کشور را گرفت
عزت الله سحابی،نیزدر این مراسم، با یادآوری فعالیت‌های خود در سالهای آغازین انقلاب تصریح کرد: در زمانی که به عنوان مدیر در استان‌های کرمان و مازندران فعالیت می‌کردم، شاهد تضییع میراث و منابع ایران در این استان‌ها بودم که به نظر من جدا از قشر کارگر و کشاورز ما، اصلی ترین ظلم در حق ایران روا شده است.
وی، با اشاره به مذاکرات خود با تصمیم گیران در حوزه تعیین مزد کارگران ،گفت: در جریان مذاکراتی که با این بخش داشتم، به افزایش ۲۰ تا ۲۱ درصد حقوق کارگران از سال ۶۲ اشاره کرده و به مسوولان وقت آسیب خوردن مقوله” مدیریت کشوری” پس از تصویب” قانون کار” را یادآور شدم و از آن‌ها خواستم تا برای جلوگیری از اعتیاد و یا سایر موضوعات اخلاقی افراد را تشویق به سرمایه گذاری کنند.
سحابی، خاطرنشان کرد: پس مشاهده می‌کنید که قشر کارگر کشور چندان نیز مظلوم نیست، علاوه بر این با مشاهده آبادانی‌های ایجاد شده در کشور پس از پیروزی انقلاب اسلامی و ایجاد اصلاحات ارزی در ایران توجه ویژه‌ای نیز به قشر کشاورز شده است.
وی، یادآور شد: طبقه محروم جامعه ایران،”کشورمان” است که روز به روز پیکر آن تراشیده می‌شود، علاوه بر نفت، مرتع و آب‌ها و ۶۰۰ میلیارد دلار درآمد نفتی آن نیزسوخته شده است که این مبلغ بسیار بیشتر از درآمدهای کشورهای همسایه‌ای چون ترکیه و پاکستان است که با سفر به این کشورها مشاهده می‌کنیم که تا چه حد از آنها عقب هستیم.
برنده جایزه قلم طلایی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات،گفت: پس از پیروزی انقلاب اسلامی علاوه بر سیل، مهاجرت نیروهای کارشناس به خارج از کشور، شاهدیم که عده معدودی، در شغل خود به فعالیت می‌پردازند و برخی اقدامات صورت گرفته پس از انقلاب، بر موجودی‌های انسانی و مادی ایران لطمه وارد کرده است.
سحابی، با بیان اینکه تحریم‌های صورت گرفته بر ضد ایران شوخی نیست، اعلام کرد: ایران در زمان نهضت ملی در تمام دنیا سرافراز بود، اما در حال حاضر وضعیت چندان مناسبی ندارد.
وی، با رد این مطلب که احساسات نجات پرستانه و ناسیونالیستی وی سبب بیان این مباحث شده است،یادآور شد: ایران از ۱۷۰۰ سال قبل از میلاد مسیح پایه گذار “یکتا پرستی” براساس مباحث “زردشت” بود،”کوروش کبیر” اولین بیان کننده حقوق بشر و” داریوش” منادی آزادی بود؛ملت ایران از ادوار گذشته مزایای فراوانی در مقایسه با سایر ملل داشت، اما در حال حاضر چه وضعیتی دارد؟
سحابی، گفت: امروزه دفاع از اسلام چندان جایز نیست؛ چرا که خدا خود صاحب اسلام است و از پشتیبانی قادر متعال برخوردار است؛ پس هر ایرانی باید ادای دین خود را در راه خدمت به ایران و جلوگیری از اضمحلال آن صرف کند.
سحابی یک عمر برای آزادی
آنچه در پی می خوانید بر گرفته شده از از پایگاه نیرو های ملی مذهبی به قلم مرتضی کاظمیان است
«هر فردی حق آزادی و بیان دارد و حق مزبور شامل آن است که در داشتن و ابراز عقاید خود بیم و اضطراری نداشته باشد و در کسب و دریافت و انتشار اطلاعات و افکار، به تمام وسایل ممکن، آزاد باشد.»
این تاکید (ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر) بخشی از دفاعیات مهندس عزت الله سحابی در جلسه دادگاه تجدیدنظر (فروردین ۱۳۴۳) است؛ مهندس سحابی با بیان این جملات و با اشاره به این نکته که اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال ۱۳۱۷ به تصویب مجلس ملی ایران نیز رسیده است، در اوج استبداد، بی پروا اظهار می دارد؛ «مگر رژیم مشروطیت در یک فرد، خلاصه و جمع می شود؟ اگر چنین است، دیگر دموکراسی و حکومت مردم معنی ندارد.»
سحابی ۳۳ ساله تصریح می کند؛ «وجود عیب و نقص در همه دستگاه حکومت، یا در روش سلطنت، چیزی نیست که غیرمعقول باشد؛ همه افراد بشر در معرض خطا و صواب هستند… حال اگر فردی یا انسانی از انسان های این جامعه، بدون چاپلوسی و تملق، بدون انتظار پاداش یا بیم و امید، از طرز اداره مملکت، از حکومت و سلطنت، به طور مستقیم انتقاد کند، این جرم است؟… برای پادشاه مملکت برازنده نیست که جوانانش، روشنفکرانش تا از این محیط پا بیرون می گذارند، مثل مرغی که از قفس پریده و آزاد شده، از ظلم و ستم هیات حاکمه و خفقان وطن خویش فریاد برآورند…»دفاعیات سحابی در دادگاه در پی محاکمه وی به اتهام اقدام بر ضد امنیت کشور و اهانت به مقام سلطنت، صورت گرفت. سحابی مسوولیت انتشار نشریه یی را که نهضت آزادی ایران چاپ می کرد، بر عهده داشت. او علت فعالیت سیاسی – مطبوعاتی خود را برای قاضی دادگاه چنین توضیح می دهد؛ «احساس وظیفه و تکلیف ملی و دینی مرا بر آن داشت که حتی المقدور تلاش و فعالیتی بکنم… کاری که از دستم برمی آمد، تصدی یک نشریه مرتب دوهفتگی بود؛ از آن نشریه استقبال شد و انتشار آن، خوب انجام گرفت.»
«مرد آزاده» در شرایط ارعاب و سرکوب و اختناق و در قلب اقتدار رژیم شاهنشاهی، در دادگاه نظامی، تصریح می کند؛ «در همه جای این نشریه، به اشاره یا به صراحت، مخالفت با رژیم دیکتاتوری و استبدادی و حکومت مطلقه، به چشم می خورد. اگر در کشور مشروطه و در رژیم دموکراسی، یک فرد یا دسته یا یک جمعیت، نامه یی یا نشریه یی انتشار دهد و در آن از مضرات دیکتاتوری و استبداد سخن بگوید، آیا این جرم محسوب می شود؟… مگر مشروطه در وجود یک نفر خلاصه می شود؟…»
سحابی به چهار سال زندان و حبس مجرد محکوم و به زندان قصر فرستاده می شود؛ او پیش از این، سه ماه زندان انفرادی را در «عشرت آباد» همراه با بازجویی طی کرده بود. فعالیت مطبوعاتی سحابی اما به بسیار پیش از این برمی گشت؛ عزت الله جوان (متولد ۱۳۰۹) فرزند دکتر یدالله سحابی، در سال های ۱۳۲۷ و ۱۳۲۸ در مجله «فروغ علم» و در سال های ۱۳۳۱ و ۱۳۳۲ در مجله «گنج شایگان» نقشی فعال و موثر داشت؛ او به عنوان سردبیر این نشریات مقالاتی را که میان دین و دانش پیوند برقرار می کرد و نگاهی نواندیشانه به تعالیم اسلامی داشت، و نیز مقالاتی در نقد فرهنگ و وضع جامعه ایران، منتشر می ساخت. مهندس سحابی از همان دوران دانشجویی – که در رشته مهندسی مکانیک در دانشگاه تهران تحصیل می کرد – جلب فعالیت های سیاسی – اجتماعی شده بود.
با وقوع کودتای امریکایی – انگلیسی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ سحابی در کمیته دانشگاه «نهضت مقاومت ملی» فعال شد. او مسوولیت توزیع نشریات نهضت، از جمله اعلامیه ها و روزنامه «راه مصدق» را برعهده داشت. سحابی در تیرماه ۱۳۳۳ پس از توقیف چاپخانه روزنامه «راه مصدق» دستگیر شد؛ در بازجویی ها مسوولیت تهیه و تنظیم و انتشار و توزیع روزنامه را ب تنهایی بر عهده گرفت. پس از آزادی از زندان، بار دیگر فعالیت های خود را در نهضت مقاومت ملی و در کمیته انتشارات و تبلیغات آن – به ریاست مهندس بازرگان – پی گرفت. فعالیت های او، بار دیگر منجر به دستگیری وی شد و سحابی باز هم مسوولیت انتشار روزنامه را پذیرفت.
فعالیت های سیاسی – اجتماعی مهندس عزت الله سحابی از اردیبهشت ۱۳۴۰ و به دنبال تاسیس نهضت آزادی ایران، با نام این جمعیت پیوند می خورد. او در کنار پدرش، آیت الله طالقانی، مهندس بازرگان و دیگر همفکران، به عنوان عضو شورای مرکزی جمعیت فعال می شود. چهار ماه از فعالیت نهضت آزادی نگذشته بود که این افراد، جملگی دستگیر می شوند.
از این پس، زندان به بخش جدایی ناپذیر زندگی «مرد آزاده» تبدیل می شود؛ و آن گاه که حبس نیز توان بستن دهان او را نمی یابد، رژیم چاره یی جز تبعید (به زندان برازجان؛ ۱۳۴۴) نمی بیند. آنچنان که در بازداشت سال ۱۳۵۰ هم، باز او از اوین به قزل قلعه، قصر و سرانجام به عادل آباد شیراز منتقل می شود.
در اندک دوره هایی نیز که به ظاهر آزاد است، ساواک و دستگاه های اطلاعاتی و امنیتی رژیم، چشم از او برنمی دارند. آن گونه که در اسناد منتشر شده از ساواک به چنین گزارش ها و موارد جالب توجهی برمی خوریم؛ «سیدمحمود طالقانی قصد داشت با مهندس سحابی تماس حاصل نماید، لیکن به علت عدم حضور وی، غطالقانیف به یکی از ساکنین منزل نامبرده اظهار داشت، می خواستم حالشان را بپرسم چون شنیدم بیمار بوده…»
(۳۰/۱۰/۱۳۴۶)؛ «مهندس عزت الله سحابی با محمد نخشب تماس گرفت… قرار شد سحابی به تنهایی به دیدن نخشب برود» (۱۷/۲/۱۳۴۸)؛ «سحابی می نویسد؛ همه با بی صبری چشم به راه غسقوطف استبدادند، و اینکه وقتش می گذرد.» (گزارش ساواک از نامه لو رفته مهندس سحابی در نیمه سال ۱۳۵۰)
در اوج مبارزات انقلابی، سحابی به عضویت شورای انقلاب درمی آید، و پس از پیروزی انقلاب، از سوی مردم تهران به عنوان نماینده مجلس خبرگان قانون اساسی انتخاب می شود. او همچنین به عنوان رئیس سازمان برنامه و بودجه در کنار دولت موقت فعالیت های خود را پی می گیرد؛ و سپس به عنوان نماینده مردم تهران در مجلس شورا تا سال ۱۳۶۳ فعالیت های سیاسی – اجتماعی خود را ادامه می دهد. از آن پس، به دیده بانی آزادی و حقوق اساسی شهروندان می پردازد و در مقام یک روشنفکر و فعال سیاسی، با بینشی انتقادی، به نقد رویکردها و مواضع و رفتارهای حکومت اقدام می کند. این مواجهه، منجر به بازداشت ۶ ماهه او در سال ۱۳۶۹ می شود. پس از آزادی، نشریه «ایران فردا» را با همفکران و به صورت محدود، منتشر می کند؛ انتشار رسمی ایران فردا از خرداد ۱۳۷۱ آغاز می شود. در همان شماره نخست نشریه، تاکید می کند؛ «استقلال ملی، آزادی و عدالت اجتماعی، بایستی مضمون هر سیاست بازسازی را تشکیل دهد.»
در سرمقاله شماره ۱۲ ایران فردا می نویسد؛ «آزادی مطبوعات، نمادی از آزادی بیان و قلم است… مطبوعات غیر از وظیفه درمان دردهای اجتماعی مردم، وظیفه دیگری نیز دارند که عبارت است از انعکاس مشکلات، نیازها، افکار و آرای ملت در مقابل حاکمیت یا قدرت حاکمه، از یک طرف، و مراقبت و نظارت بر عملکرد جریانات عمده سیاسی، اقتصادی و فرهنگی که از جانب حاکمیت ها اعمال می شود، از طرف دیگر.»
سحابی تاکید می کند که «اگر حاکمیت به مطبوعات به عنوان بیگانه، معارض و برانداز بنگرد، حرکت های طبیعی برای اصلاح امور در جامعه صورت عملی و موثر نخواهد یافت.» به عقیده او؛ «فقط مطبوعات مستقل و غیروابسته به حاکمیت هستند که می توانند در جامعه جایگاه یک طبیب اجتماعی دلسوز و مورد اعتماد را بیابند.»
او از «انحصارگرایی» و «یکدست سازی فرهنگی» انتقاد می کند و «فشارهای سیاسی و اداری بر مطبوعات» را خلاف منافع ملی و کار ویژه های مطبوعات ارزیابی می کند.
سحابی در یکی دیگر از سرمقاله های خود – در ایران فردا – تصریح می کند که «نقد بینش ها و روش های حاکمان، وظیفه اهل مطبوعات و به تعبیر دینی، رسالت امر به معروف و نهی از منکر است.» او ضرورت دسترسی مطبوعات به اخبار و اطلاعات را مورد تاکید قرار می دهد و می افزاید؛ رشد و گسترش مطبوعات مستقل، و تنوع و تکثر آنها، به نفع همه
- از جمله حاکمان و مسوولان مستقیم مملکت – است. سحابی در جایی دیگر می نویسد؛ مساله آزادی مطبوعات – و احزاب و جماعات – در بیان عقاید و مواضع خودشان، از هر جهت یک امر لازم و ضروری برای سلامت جامعه و پیشرفت و تکامل محتوایی آن، و تضمین کننده بقا و تداوم جامعه است. ایران فردا در اردیبهشت ۱۳۷۹ با جمعی دیگر از مطبوعات اصلاح طلب، توقیف می شود. سحابی در ۲۷ بهمن ۷۶ در دادگاه اظهار می دارد؛ «ما مدعی هستیم که مطبوعات جایگاه تضارب آراست… ما بارها محکومیت داشته ایم و زندان رفته ایم؛ الان هم اگر می خواهید، ما را اعدام کنید، مجله مان را ببندید؛ هر طور که می خواهید، ما آماده ایم. اما ما ایران فردا را به این نیت منتشر کردیم که یک سری حرف های اساسی بزنیم و بگوییم راه صلاح و نجات مملکت کدام است…»وی در یکی دیگر از جلسات دادگاه ایران فردا می گوید؛ «این نمی شود که مطبوعات هر چیزی که بنویسند، بگویند تضعیف کردید. آخر اگر بخواهیم امور اصلاح شود چه باید کرد؟ این چیزها را باید گفت دیگر؛ باید یک جاهایی را انگشت گذاشت و گفت، این کار درست نبود… مطبوعات رکن چهارم دموکراسی هستند؛ مطبوعات جانشین نهاد امر به معروف و نهی از منکر هستند؛ مطبوعات در واقع آن وظیفه «الذین ینهون عن السوء» را دارند، باید هر چه بدی می بینند، بگویند.»
او می افزاید؛ «اگر قرار باشد که بنده نوعی مطبوعاتی، یک ایرادی بگیرم، قلم ما را تعطیل کنند، ما را به دادگاه بیاورند، یا نگذارند که آن حرف ها را بنویسیم، کار مملکت اصلاح نمی شود. کار مطبوعات، نظارت است.»مهندس عزت الله سحابی در پاییز ۱۳۷۹ بازداشت می شود… آزادی او با درگذشت پدرش (دکتر یدالله سحابی) همراه می گردد. در ۱۳۸۳ به تدوین «اصول بنیادی ملی» و انتشار آن همت می گمارد. «آزادی اندیشه و بیان» یکی از این اصول بنیادی است، سحابی توضیح می دهد و تاکید می کند که «هیچ فرد یا گروه و مرجعیت خاصی، حق ندارد آزادی بیان و اندیشه را محدود کند… محدودیت و کنترل آزادی های دموکراتیک، نه توسط زور و سرکوب از سوی قدرت سیاسی باید اعمال شود و نه توسط حزب حاکم متمرکز … بدون آزادی، نه امر به معروف ممکن است و نه نقد و چالشی صورت می گیرد، بنابراین اصلاح و ترقی و توسعه نیز در کار نخواهد بود…»و اینها، آخرین تاکیدات و توصیه های «مرد آزاده» یی است که «یک عمر» برای آزادی و استقلال و توسعه و پیشرفت ایران می کوشد. عزت الله سحابی ۷۶ ساله، اینک از سوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، به عنوان برنده قلم طلایی این نهاد مدنی، انتخاب و معرفی شده است. قرار است یکشنبه آتی (۱۶ اردیبهشت ماه ۸۶) انجمن دفاع از آزادی مطبوعات در مراسمی به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات، از قریب به ۶ دهه تلاش های مهندس عزت الله سحابی برای دفاع از آزادی مطبوعات و مقاومت در برابر موانع موجود بر سر راه آزادی اندیشه و قلم، تجلیل کند.
پیش از مهندس سحابی، مردان دیگری (به ترتیب حجت الاسلام انصاری راد، اکبر گنجی و آیت الله منتظری) برنده «قلم طلایی» شده بودند. «مرد آزاده» اینک با عصا و به دشواری، اینجا و آنجا می رود، سال ها تحمل سختی ها، اگرچه قامت او را خمیده کرده اما در ایمانش به «آزادی»، و در عزم و اراده اش برای آزادی و آبادی ایران، خللی وارد نساخته است. مردانی از این دست، «حجت» های زنده و الگوهایی ماندگار برای پی جویان آزادی اند. بی شک، پیش از آنکه – و بیش از آنکه – عزت الله سحابی نیازمند «قلم طلایی» و جوایزی از این دست باشد، «قلم» های «طلایی» محتاج مانا شدن به برکت حضور مردانی آزاده چون مهندس سحابی اند
یک عمر مجاهدت و تلاش سحابی برای «آزادی» ایران و پیشرفت و استقلال میهن، از چشم افکار عمومی – و جامعه مدنی – پنهان نمانده است. تقدیر و تجلیل یک نهاد مستقل و غیردولتی (انجمن دفاع از آزادی مطبوعات) که از چهره های شاخص مطبوعات و روشنفکران آزادیخواه تشکیل شده است، بهترین شاهد برای قدردانی و سپاسگزاری «جامعه مدنی» از یک کوشنده صادق و دیرپا و متعهد به آزادی ایران و ایرانی است. اقدام درخور این نهاد مدنی، واجد این معناست که تلاش هایی از این دست (مبارزات مهندس عزت الله سحابی) در تاریخ یک سرزمین، ثبت و ضبط می گردد و البته به مثابه الگویی همیشه زنده، ماندگار می ماند؛ الگوی مردانی که یک عمر برای آزادی تلاش می کنند.

عکس های ازمراسم اهدا جایز قلم طلایی به مهندس سحابی

دکتر حکمت



مهندس موسوی خوئینی

اشکوری

خانم نرکس محمدی متن پیامی را به نمایندگی از سوی خانم دکتر شیرین عبادی را می خواند

دکتر باوند

دکتر پیمان

دکتر کدیور رئیس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات

اهدا جایز توسط آقایان کدیور ،حاج سید جوادی و عبدالله نوری


اهدا لوح تقدیر نهضت آزادی توسط دکتر یزدی به مهندس سحابی

نگارنده و مهندس سحابی

مهندس امیر انتظام

عیسی سحر خیز ،و خانم ها نرکس محمدی و همسر آقای اکبر کنجی

کتاب مجموعه مقالات مهندس سحابی در نشریه ایران فردا

این مطلب در گویا نیوز منتشر شد

امسال هم نیز طی مراسمی دیگر پنج نفر از روزنامه نگاران برتر سال ۸۶ توسط انجمن صنفی انتخاب شدند که بنا بر بولتنی که در این مراسم توضیع شد ۸معیاربرای انتخاب این افراد از سوی هیات داوران مورد نظر قرار گرفته شد.که عبارت بودند از :
۱ : داشتن فعالیت مستمر در روزنامه نگاری به مدت ۲۰ سال
۲- داشتن تالیف، ترجمه یا تحقیق در زمینه روزنامه نگاری
۳- برخورداری از سبک نگارش ویژه یا متمایز در روزنامه نگاری
۴- بر خورداری از شخصیت مستقل حرفه ای
۵- نو آوری در عرصه روزنامه نگاری ایران
۶- تلاش در جهت دفاع از حقوق روزنامه نگاری
۷-مشارکت در نهاد های صنفی
۸- تربیت نسل جدید روزنامه نگاری
که سرانجام هیات مدیره انجمن صنفی با توجه به معیار های فوق و بحث و بر رسی پیرامون موضوع و با تکیه بر نوعی رتبه بندی ، سرانجام افراد ذیل را به عنوان روزنامه نگاران پیشکسوت و برتر سال ۸۶ انتخاب و معرفی کرد که عبارتند از :

فیروز گوران : این روزنامه نگار پیشکسوت در حالیکه سال ها قبل از آغاز حرفه ای کارروزنامه نگاری ، بعد از ظهر ها در خیابان های اطراف میدان توپخانه ، روزنامه اطلاعات و کیهان می فروخت در سال ۱۳۲۸ با ابتدایی ترین عنوان ها وارد دنیای مطبوعات شد . او ابتدا بعنوان پادو در چاپخانه روزنامه صبح ” مهرایران ” آغاز به کار کرد و بعد از یاد گیری حروف چینی دستی ،با مقوله خبر و خبر نگاری آشنا شد و در سال ۱۳۳۹ مدتی در روزنامه اطلاعات به عنوان مصحح مشغول بود و سرانجام در سال ۱۳۴۲ جدب روزنامه کیهان شد و مدارج رشد زا طی کرد تا بدانجا که عضو سندیکای نویسندگان و خبرنگاران گردید و عاقبت در ۲۶ فروردین ماه سال ۱۳۵۰ توسط ساواک دستگیر و تا اواخرسال ۱۳۵۲ در زندان ماند اما پس از آزادی از زندان برای ادامه کار باز هم به کیهان مراجعه کرد که به او گفتند ساواک مخالف است .
اما گوران بیکار نماند و به روزنامه آیندگان رفت و علاوه بر دبیر سرویس شهرستانها ، و دبیر سرویس اجتماعی معاون سردبیر نیز شد .
این روزنامه نگار کهنه کار در سال۵۷ با آغاز اعتصابات در کشور وارد اعتصاب شد و در اعتصاب دوم مطبوعات که ۶۲ روز ادامه داشت یکی از سران این اعتصاب بود .
بعد از انقلاب و با توقیف روزنامه آیندگان ، گوران بار دیگر به اوین رفت و پس از آزادی باز هم بیکار شد و برای کار باز هم به چاپخانه ها سرکشید و مجددا به شغل ۲۰ سال پیش خود یعنی حروف چینی مشغول شد.
بعد ها فیروز گوران مدتی در مجله صنعت حمل و نقل که بصورت تک شماره منتشر می شد کار کرد که این همکاری بعد از تخصصی تر شدن مجله صنعت حمل و نقل ادامه یافت .
آخرین نشریه ای که فیروز گوران سردبیری اش را به عهده داشت ماهنامه جامعه سالم بود که ۴۰ شماره منتشر شد و در اوج توفیق معنوی عاقبت به دلیل بار مالی توقیف و امتیازش لغو گردید و از آن زمان فیروز گوران برای همیشه خانه نشین شد .
در مراسم تجلیل از این روزنامه نگار پیشکسوت وقتی از او خواستند برای ده دقیقه مطلبی در باره انتخاب شدنش بگوید متنی را برای حاضران مراسم قرائت کرد که تشویق همگان را به همراه داشت ، فیروز گوران طی خطابه ای کوتاه و مختصر از عملکرد وزیر ارشاد و رئیس جمهوراحمدی نژاد انتقاد کرد و تداعی گر این ضرب المثل قدیمی در دهن حاضران در مراسم گردید که کماکان ” دود از کنده بر می خیزد ” .
این روزنامه نگار پیش کسوت در بخشی از سخنانش گفت :سال‌هاست که مطبوعات به نقل از کارشناسان می‌نویسند با تک‌صدایی نمی‌توان کشور را اداره کرد و با تک‌صدایی نمی‌توان به اتحاد ملی دست یافت. مطبوعات برای دستیابی به آزادی بیان هزینه‌ سنگینی پرداختند و روزنامه‌نگاران بسیاری خانه‌نشین شدند. او سپس از گفته‌های وزیر ارشاد در مورد برخورد با روزنامه‌هایی که نیروی انتظامی را نقد کنند، به شدت انتقاد کرد و خطاب به صفارهرندی گفت: جناب وزیر قرار نیست حدود آزادی مطبوعات در حد تحمل شما باشد.
احمد رضا دریایی روزنامه نگاری که اکنون بعلت بیماری در کنج خانه اش دربستر بیماری است و همسر مهربانش از او پرستاری می کند ،از جمله ۵ روز نامه نگارمنتخب انجمن صنفی روز نامه نگاران است ، او که به دلیل بیماری قادر به شرکت در این مراسم نبود ، دامادش از سوی او متنی کوتاه را بعنوان تشکر از این انتخاب برای حاضرین خواند ودر خاتمه همسر این روزنامه نگار به نمایندگی از وی، لوح تقدیری را که از سوی انجمن اهدا شد دریافت کرد.
شرح حال احمد رضا دریای بنا بر مقاله ای که از سوی سید افشین امیر شاهی همکار او در روزنامه همشهری در بولتن انجمن صنفی نوشته شده است ، این روزنامه نگار پیشکسوت کار روزنامه نگاری خود را ۴۹ سال پیش از این ، در حالیکه فقط ۱۸ سال بیش نداشت با نشریه فردوسی آغاز کرد و بعد ها به روزنامه اطلاعات رفت و تا اوایل انقلاب در این روزنامه بود. یکی از شناسنامه های کاری “دریایی” نشریه ” هدف ” است که هفته نامه ای فرهنگی ، اجتماعی ، هنری ، ورزشی بود .
دریای بعد از “هدف ” توسط دکترسازگارا سردبیر هفته نامه ” آیینه” شد .
فعالیت دریایی در “آیینه” مصادف با راه اندازی روزنامه “همشهری ” بود و عاقبت بنا بر دعوت احمد ستاری یکی از بنیانگذاران روزنامه همشهری به این روزنامه رفت و تا پایان فعالیت مستمرش در مطبوعات در آنجا مشغول به کار بود تا اینکه به دلیل بیماری خانه نشین شد.

شهلا شرکت از۲۲ سالگی در مجله اطلاعات بانوان که پس از انقلاب با سردبیری زهرا رهنورد به “پویندگان راه زینب ” تغیر نام داد، کار مطبوعاتی خود را با خبرنگاری شروع کرد.این بانوی روزنامه نگار در سال ۱۳۶۱ در زمان ریاست سید محمد خاتمی درموسسه کیهان ، سردبیر هفته نامه “زن روز” بود، و تا سال ۱۳۷۰ این فعالیت راادامه داد اما در تیر ماه ۱۳۷۰ این روزنامه نگار مدافع حقوق زنان به دلیل تاکیدی که بر فمینیسم و مدرنیسم در مجله ” زن روز” داشت به همراه تعدادی از سردبیران اصلاح طلب در چند نشریه دیگر ، از موسسه کیهان اخراج شد .اما پس از شش ماه با گرفتن امتیازی برای نشریه ” زنان ” که اولین نشریه تخصصی زنان است فعالیت مطبوعاتی خود را ادامه داد ، شهلا شرکت در سال ۱۳۷۹ به همراه گروهی از روزنامه نگاان و متخصصان ایرانی به دعوت بنیاد “هانریش بل ” در کنفرانسی که در برلین برگزار شد حضور یافت که پس از بازکشت به ایران به اتهام اقدام علیه امنیت ملی بازجویی و محاکمه شد این بانوی روزنامه نگار در سال ۱۳۸۵ در مقطع کارشناسی ارشد رشته مطالعات زنان از دانشگاه علامه طباطبایی فارغ التحصیل شد
شهلا شرکت در خطابه ای که در مراسم انجمن صنفی قرائت کرد ضمن تاکید بر استیفای حقوق زنان از توجه بیشتر به روزنامه‌نگاران زن و فعالیت‌های شجاعانه زنان روزنامه‌نگار هم در عرصه روزنامه‌نگاری و هم در کانون خانواده صحبت کرد و گفت: تعداد زنان توانمند و خلا‌ق در عرصه روزنامه‌نگاری و فعالیت‌های این حوزه آنچنان زیاد است که می‌توان سهم بیشتری از برترین‌های روزنامه‌نگاری را به آنها اختصاص داد

عباس عبدی ، مهندس رشته پلیمر است که کار حرفه ای در روزنامه نگاری را با روزنامه ” سلام ” آغاز کرد اگر چه پیش از آن از سال ۱۳۶۴ بصورت غیر حرفه ای و پراکنده در روزنامه کیهان می نوشت ، عبدی هم یکی از برترین های منتخب به حق ، این دوره انجمن صنفی روزنامه نگاران است

عباس عبدی دوبار به زندان محکوم شد ابتدا در سال ۱۳۷۲ که در دادگاه بدوی به یک سال زندان محکوم و پس از تحمل ۷ ماه انفرادی و جمعا ۸ ماه زندان آزاد شد و در دیوان عالی کشور حکم او صادر و نقض و در نهایت بطور کامل تبرئه شد . بار دوم در سال ۱۳۸۱ بود که پس از محکومیت چهار سال و نیم زندان و گذراندن ۳۰ ماه سلول انفرادی در نهایت با اخذ حکم تبرئه از دیوان عالی کشور آزاد گردید

عبدی به غیر از روز نامه سلام ، سردبیری روزنامه های صبح امروز، مشارکت ، نوروز را بر عهده داشت و در هفته نامه ” راه نو” که نشریه متعلق به اکبر گنجی بود فعالیت می کرد و در حال حاضر مقالات او در وب سایت شخصی اش بنام ” آینده ” منتشر می شود.
این روز نامه نگار طی سخنرانی کوتاه خود پس از اشاره به نقش مهم رسانه‌ها و مطبوعات در توسعه کشور گفت: جامعه‌ایران در مقایسه با دیگر کشورهای منطقه علی‌رغم پیشرفت‌های چشمگیرش در بسیاری از زمینه‌ها در عرصه‌ روزنامه‌نگاری کماکان دوران سختی را نسبت به دیگر جوامع مشابه می‌گذراند، هر اقدامی که برای توسعه‌پایدار کشورمان صورت بگیرد باید خط مشی مشخصی را نسبت به مقوله‌ مطبوعات و روزنامه‌نگار در پیش داشته باشد و هر برنامه‌ توسعه‌ای بدون مشارکت مطبوعات و ایفای نقش مناسب از جانب روزنامه‌نگاران به مقصد نخواهد رسید
بدالعلی رضایی روزنامه نگاری است که از سال ۱۳۶۰ در سرویس اخبار خارجی روزنامه اطلاعات مشغول بکار شد و از اواخر سال ۱۳۶۲ به عضویت شورای سردبیری آن روزنامه در آمد و در سال ۱۳۶۵ دوره یک ساله اول مجله اطلاعات سیاسی – اقتصادی را همراه با “فرهت فردنیا”منتشر کرد و سال ۱۳۶۶به کار در بخش خصوصی پرداخت و تا سال ۱۳۷۶ با ” نشر نی ” به عنوان مدیر بخش پژوهشی” همکاری داشت و در این دوره بطور پراکنده با بعضی از نشریات از جمله همشهری همکاری می کرد. این منتخب برتر سال ۸۶ ازمهر ماه ۱۳۷۶ به مدت ۱۶ ماه رئیس مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه ها بود و پس از آن با روزنامه های ” صبح امروز ” ، “دوران امروز” و ” بنیان ” همکاری داشت و آخرین کار مطبوعاتی نامبرده ، عضویت در شورای سردبیری ” مجله آفتاب ” بود .
این روزنامه نگار در حال حاضر مشغول تحصیل در مقطع کترای جامعه شناسی در کشور کانادا است به همین دلیل دراین مراسم حضورنداشت اما یاد داشتی قابل تعمق در مورد مسله ی روزنامه نگاری امروز این آب و خاک برای این مراسم ارسال داشت که توسط دکتر زید آبادی قرائت شد .

حاشیه مراسم

اجرای این مراسم به عهده دکترعلیر ضا رجایی بود

مثل همه دفعات گذشته اینگونه جلسات انجمن صنفی ، هادی حیدری کاریکاتوریست با ذوق مطبوعات قبل از آغاز مراسم ، سوره ای از قران مجید را با صدای خوش قرائت کرد و سپس پیام مدیر کل سازمان ملل آقای “بان کی مون ” توسط نماینده اعزامی این نهاد بین المللی خوانده ش در این پیام پس از اشاره به اینکه در سال گذشته ۱۵۰ دست‌اندرکار حرفه‌ای رسانه‌ها جان خود را در راه انجام وظیفه از دست دادند، گفته شد: مطبوعات آزاد، ایمن و مستقل از بنیاد‌های اصلی مردم‌سالا‌ری و صلح هستند. به اعتقاد دبیر‌کل سازمان ملل متحد سرکوب آزادی مطبوعات، سرکوب حقوق بین‌الملل، بشریت و آزادی فردی است یعنی هر آنچه که سازمان ملل مدافع آن است، مطبوعات آزاد، ایمن و مستقل از بنیادهای اصلی مردم‌سالا‌ری و صلح است.

پس از قرائت پیام مدیر کل سازمان ملل انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران نیز در بیانیه‌ای که به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات منتشر شده، آورده استاگر امنیت شغلی و استقلا‌ل حرفه‌ای را ارکان مهم تحقق روزنامه‌نگاری آزاد بدانیم گریزی از آن نیست که روند اوضاع را طی سال‌های گذشته در کشورمان مثبت ارزیابی نکنیم. از یک سو توقیف‌های مطبوعات و نیز سختگیری‌های زیاد در زمینه‌صدور مجوز نشریات از میزان امنیت حرفه‌روزنامه‌نگاری کاسته و از سوی دیگر فشارهای خانمان‌برانداز اقتصادی حداقل‌های لا‌زم را از یک چشم‌انداز باثبات سلب کرده است. همچنین صدور بخشنامه‌ها و ابلا‌غیه‌ها برای مطبوعات افزایش یافته که استقلا‌ل مطبوعات و روزنامه‌نگاران را در تحقق رسالت روز‌نامه‌نگاری به چالش کشیده است. این همه در حالی است که برخی مقامات شرایط کاری آنها را بیش از پیش تنگ و هزینه‌دار کرده‌اند. دامنه تحدیدها به گونه‌ای است که نهاد صنفی و خانه روزنامه‌نگاران نیز از آن مصون نبوده و بخش مهمی از توان و انرژی آن را به دفاع از کیان خود اختصاص داده است، با همه این تضییع‌ها اما با همت و اراده روزنامه‌نگاران کشور، جریان کار مطبوعاتی همچنان زنده و پویاست و امیدوار به تحقق آینده‌ای آزادتر و مصون‌تر، تلا‌ش می‌کند.

قبل از معرفی منتخبین ، ابتدا استاد معتمد نژاد اختصارا در مورد تاریخ روزنامه نگاری و حقوق حرفه ای روزنامه نگاری ، بیاناتی مبذول داشتند و سپس آقای مزروعی و پس از آن دکتر ارغنده پور دو بیانیه که یکی از سوی انجمن صنفی روز نامه نگاران بود به ترتیب قرائت کرد ند

اکثر روزنامه نگاران بنام و فعال امروز مطبوعات ایران به همراه بعضی از چهر ه های سیاسی روز کشوردر این مراسم حضور داشتند از جمله روزنامه نگاران مطرح شرکت کننده در این مراسم دکتر یونس شکر خواه و فریدون صدیقی بود و از دیگر چهره های شاخص حاضر در این مراسم محسن کدیور ، زهدی مدیر مسئول روزنامه توقیف شده آریا ، لیلی فرهادی ، عطریانفر ، و…بودند
،
اگر چه روزنامه نگاران انتخاب شده همگی مورد قبول اکثر روزنامه نگاران حاضر در این مراسم بودند اما در گوشه کنار این مراسم زمزمه هایی در مورد فراموش شدن نامه برخی از روزنامه نگاران غربت نشین دور از وطن چون دکتر علی رضا نوری زاده شنیده می شد که صرف نظر از مسائل سیاسی از زمره روزنامه نگاران با سابقه وسخت کوش غربت نشین است .

عکس هایی از این مراسم

از راست به چپ دکتر محسن کدیور، مزروعی، استاد معتمدنژاد، بهزادی سردبیرروزنامه اعتماد، عبدی

دکتر علی رضا رجایی مجری مراسم

دکتر ارغند پورهنگام قرائت بیانیه انجمن

نگارنده ، دکتر رحایی و دکتر زید آبادی

نگارنده ، دکتر شکر خواه وفریدون صدیقی

اظهار تفقد استاد از حقیر

بی گمان دستور العمل یاد شده ، محدویت تازه ای برای اهالی وبلاگستان است ، که در واقع تعبیر همان خواب پریشانی است که پیش از این برای مطبوعات کشوردیده بودند حال اگر صادر کنند گان این بخشنامه و ایضا خوش باوران بر این گمانند که هدف از این دستور العمل نظارت و شناسایی اشاعه دهندگان فحشا در دنیای مجازی بلاد اسلامی است ، سخت در اشتباهند و باید به ضریب هوشی آنها شک کرد .

رندی می گفت درمیان کسبه و تجار اصطلاحی وجود دارد بنام “نرخ تعزیراتی” ، که اگر از آن تجاوز کنند مورد تعزیر قرار خواهند گرفت حال حکایت دستور العمل صادره در مورد ثبت پایگاه های اینترنتی داخل کشور است با این مفهوم که از این پس اهالی دنیای مجازی برای هر نوشته و یا اطلاع رسانی ، ملزم به رعایت حد و حدودی خواهند بود که دولت مشخص می کند ، درست مانند نرخ تعزیراتی که برای کسبه معین می کند در غیر اینصورت گرفتار عقوبت تعزیر خواهند شد.

الغرض سخن از چرایی این اقدام به دور از مهروزی دولت فخیمه وقت نیست و نیازی به تحلیل وتفسیر هم ندارد که از همان آغاز شروع بکار دولت تازه بر سر کار آمده ، انتظار آن می رفت اما در چنین شرایطی آن هم بعد از نتیجه انتخابات چند هفته پیش که نشان از عدم مقبولیت سیاست های دولت چه دراتخاذ تعاملات بین المللی که ظرف مدت شش ماه ملتی را به تنگنا ی تحریم ها کشانده و چه به لحاظ اقتصادی که در مقایسه با سال۱۳۵۹ ، ۱۶ رتبه پائین تر قرار دارد و اکثر قریب به اتفاق مردم در زیر خط فقر دست و پا می زنند ، چنین اقدامی تعجب بر انگیز است مگر باور کنیم که این هم از زمره تازه ترین فتح الفتوح دولت وقت است که آن وقت فریضه امر به معروف و نهی از منکر رخ می نماید تا نصیحتگویی از سرپند اما آهسته به گوش شنوایی پیغام رساند که :

به حمامی بگو آتش میفروز
به آبت آتشی افتاده امروز