به باور این قلم برای پاسخ به این پرسش ، که  به شهادت  تاریخ این کهنه دبار ،همواره در همه ادوار تاریخی به دلیل وجود ستمگران حاکم بر سر زمینمان  دراذهان عمومی  وجود داشته  ، ابتدا  باید جامعه امروز ایران مورد شناسایی قرار گیرد چرا که  برای یافتن رمز استمرار حکومتی که بر پایه رعب و وحشت بنا نهاده شده است باید در پی چرایی ظلم پذیری مردمی بود که ادعای نارضایتی از نظام حاکم بر خود را دارند اما همچنان  آن را تحمل  می کنند که  به باور این قلم ،در اولین گام باید جامعه امروز ایران را به سه  گروه ” منتظران ” ، ” نا باوران ” و ” خوش باوران ” تفکیک کرد

گروه اول  که منتظران هستند ، طیف محدودی از جامعه امروز ایران را شامل می شوند که  هرچند حاکمیت  دینی را بر امور  دنیوی خود می پسندند اما در طی سی سه سال برقراری  نظام ولایی، رفته رفته به ماهیت دژخیم بودن این رژیم پی برده و دیگر چشم امیدی به ان نداشته  خاصه  بدعت گذاری های دینی که  طی سی سال گذشته از سوی حاکمیت به زور بر دین باوران سنتی  تحمیل گردید ،به مذاق  این قشر از جامعه مذهبی ،  خوشایند نبوده ، از این رو بی آنکه بر زبان جاری سازند دل از نظام بریده اند و در خفا از جور و ستم حاکمان  می نالند ، اما با این همه علارغم همه  باور های دینی ، که  از قضا فرمان جهاد بر ضدظالمان دین فروش را می دهد ،این قشر از جامعه  در لاک سکوت فرو رفته د و به ظلم پذیری تن داده اندو در توجیه این ذلت  ، آمدن منجی عالم را بهانه  می کنند که  می گویند تنها در وفور ظلم ، ظهور می یابد ولاجرم این گروه اندک از جامعه امروز ایران  ،  با نظاره بر اینده ای نا معلوم در صف منتظران قرار دارند.
گروه دوم که طیف وسیعیتری از گروه اول  ، در جامعه  امروز ایران وجود دارند، گروه  ” ناباوران “هستند  که پس ازشکست  جنبشی فراگیر ، موسوم به دوم خرداد، همگی به کسوت  ناباوران  در آمدند  چرا که  بنا بود گروهی مصلح به رهبری روحانی خوش سیما و خنده رو و البته فرهیخته با راه کارها و روش های متداول در جوامع مدنی، مانند شرکت در انتخابات  و رای دادن به افراد متخصص و ایضا مصلح  ، با در اختیار گرفتن دو قوه از ارکان مهم  اداره امورکشور ، اب رفته را به جوی بازگردانند و دست قاصبان انقلاب ۵۷ را ازمسند قدرت کوتاه سازند، اما این گروه مصلحان  که با حمایت ۲۰ میلیون از احاد ملت به رغم نائل امدن به همه  اهداف اولیه ی خود ، ناگهان  خلف وعده  کرده ولاجرم حامیان باوران  جامعه امروز ایران را تشکیل دادند و از آن پس با هر گروه و طایفه ای که  دم ازاصلاح و یا ادعای معجزه بازگشت اب رفته به جوی را داشت  ، به دیده ناباوری نگریستند وتنها تکیه کلامی که همواره بر زبان دارند  این شعر  خواجه شیراز است  که می گویند  : مرغ زیرک به در خانقه اکنون  نپرد  / که نهاده است به هر مجلس وعظی دامی .

اگرچه  بخش عظیمی از این ناباوران در فرایند  شعبده ای دیگر به نام انتخابات  ریاست جمهوری ، بار دیگر جامه از تن دریدند و از لاک خود بیرون آمدند و با حضور پر شور دوباره در پای صندوق های رای ، زمامداران مستبد نظام  حاکم را به  دوام و بقای خود امیدوار ساختند ، اما از پی اراده ولی امر مسلمین جهان  که میل جایگزین کردن  شبه انسانی ، بجای رئیس جمهور منتخب ، ملت را داشت ، باز هم این گروه با قهردوباره ازحکومت به  خیل ناباوران پیوستند، اما این باربا دست بند های  سبز ی که  یاد آور،  ده ها ” ندا اقا سلطانی”   بودند که رد خون پاکشان هنوز برکف  خیابان ها ی شهر باقی مانده است ، اما با این همه این گروه ناباوران  هرگزچون گروه  اول (منتظران ) تن به سکوت  نداده است و همواره در میدان مبارزه بر علیه  ظلم وبیدادگری نظام ستمگر حضور دارد اما نه در دنیای حقیقی ، که در دنیای مجازی یکه تاز است ، وگوی  سبقت  از دیگر مبارزان مدعی  ازادی ربوده اند  خاصه  در شبکه های اجتماعی دنیای مجازی که حاصل آن هزاران بیانیه و  اعلامیه وتشکیل  کمپین  های حمایتی ازمبارزان  دنیای واقعی  است که اکنون  در پس حصار های  بلند  به امید خیزش همگانی ملت ،  موی در اسیاب عمرسپید می کنند وغم وطن دارند   ، اسیران در بندی  که  هر روزدر لا به لای اخبار، احکام  اعدام وحبس  های سنگین آنها از سوی گروه  “منتظران “و “ناباوران”  پیگیری و رج  زده می شود  وبا اعلام تاریخ و محل مسلخ گاه  آنها ، شتابان بسوی میعادگاه می روند  تا مبادا از دیدن ، آونگ قامت  سربداران ، بر دار محروم بمانند تو  گویی این نیز کشف  تازه ای از مبارزه بر علیه بیداد است .

و اما گروه  سوم که خیل خوش باوران را تشکیل می دهند که  عالبا به دلایل  مختلف درخازج از حصار گربه نشان وطن بسر می برند و برخی  حتی قدمت  دوری از وطن  آنها ، به بیش از سی سال هم می رسد خاصه ان طیف ازفعالان سیاسی که در هر گوشه ای از جهان ازاد بدون هیچ سابقه مبارزاتی و مقبولیت ملی ، با برافراشتن علم آزادیخواهی ، سنگ وطن را به سینه می زنند ،
آسوده خاطرآن چمن را چه آگهی؟
از ناله ای که مرغ گرفتار میکند
.اما این گروه از خوش باوران خوش نشین در غربت ،  تا کنون معجزات بسیاری هم درراه نجات وطن داشته اند از جمله نه تنها در طی سی سال گذشته به دلیل  حس ” خود قهرمان پنداری ” مانع از اتحاد فعالان و گروه های سیاسی باسابقه خارج از کشور شده اند بلکه با سوء استفاده ازکمک های جوامع بین المللی ، که معمولابرای تسهیل تحقق خواسته های مردم تحت ستم کشور های دیکتاتوری پرداخت می شود ،تلاش آن  دسته ازگروه های سیاسی با سابقه و بر خوردار از وجه ملی راهم نقش بر اب ساخته اند ، طرفه آنکه  این خوش باوران  به اصطلاح فعال سیاسی غربت نشین که خود را یگانه منجی ملت ایران می دانند ، به رغم دریافت کمک های نقدی چشمگیر از سازمان های بین المللی مدافع حقوق بشر ، با راه اندازی یک وب سایت و گاها  اجاره چند ساعت ازبرنامه های  تلویزیون های فارسی زبان خارج از کشور، مدام  در حال  نسخه پیچی برا ی مردم داخل کشور هستند تا بدانجا که همواره سوژه طنز کیهانیان و رسانه های تصویری رژیم بوده وباعث به زیر سوال رفتن اپوزیسیون فعال و هدفمند خارج از کشورمی شوندواز دیگر معجزات این گروه خوش باوران، ایجاد لابی های پر سر و صدا تحت  عناوین مختلف  چون مخالفت با حمله به ایران ، و یا ایجاد رابطه دول غرب با جمهوری اسلامی ، ضمن سرکیسه کردن سازمان های خارجی ، دستمزد های خوبی هم  ازرژیم ایران دریافت می کنند تا بدانجا که  همواره به رغم  مبارزه ظاهری با نظام ،  از تصور آنکه روزی روزگاری بساط جمهوری اسلامی برچیده شود، مدام خواب اشفته می بینند چرا که  دوام وبقای رژیم اگر برای ملت ایران ظلم وفقر و بلا به همراه دارد برای این خوش باوران به اصطلاح فعال سیاسی خارج نشین  حکم د کان دونبشی را می ماند که هم  نان دارد و هم  آب.
حال با آنچه از شناسایی  جامعه امروز ایران  گفته آمد به گمانم  پاسخ چرایی دوام و بقای جمهوری اسلامی به رغم همه مخالفت ها و اعتراض ها و ایضا خشم و غضب جهانی ، روشن باشد به دیگرسخن تا زمانی که جامعه ایرانی با اتخاذ روش های انفعالی  که در واقع  به نوعی قهر کردن  با خود است  و نه با نظا م وحکومتی که او را به تنگنا کشانده است ،و تا روزی که آن سه گروه اشاره شده در این نوشتار به اتحاد وهمبستگی واحد دست نیابند و میل برچیدن  بساط ظلم در تک تک احاد ملت ایرا ن وجود نداشته باشد جمهوری اسلامی دوام و بقای همیشگی خواهد داشت و از خوان  نعمتش بیگانگان ودشمنان این ملت بهره خواهند برد.

این مطلب در سایت گویا منتشر شد

]]> http://bijan-safsari.com/1391/02/%d8%ac%d9%85%d9%87%d9%88%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%b9%d9%85%d8%aa%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa-%da%a9%d9%87-%d9%85%db%8c%d9%84-%d8%a8%d8%b1-%da%86/feed/ 0 http://bijan-safsari.com/1391/02/%d9%88%d8%b7%d9%86%e2%80%8c%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%a7%d9%8a%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa%db%8c-%d9%88-%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%ae%d9%8a%d9%84%d8%ac-%d9%87%d9%85%d9%8a%d8%b4%da%af%db%8c/ http://bijan-safsari.com/1391/02/%d9%88%d8%b7%d9%86%e2%80%8c%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%a7%d9%8a%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa%db%8c-%d9%88-%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%ae%d9%8a%d9%84%d8%ac-%d9%87%d9%85%d9%8a%d8%b4%da%af%db%8c/#comments Sun, 29 Apr 2012 22:06:08 +0000 بیژن صف سری http://bijan-safsari.com/?p=2648 بعد از آنکه جمهوری اسلامی توسط رئیس جمهور منتخب رهبری نظام ولایی ، به امید گره زدن تنش با غرب بر سر مسئله هسته ای ، دور تازه جنگ سیاسی ایران و امارات بر سر مالکیت جزیره ابوموسی را ، ابلهانه دامن می زند ، ادعای مالکیت دولت امارات نسبت به سه جزیزه ایرانی( تنب یزرگ و کوچک و ابو موسی ) و همچنین اصرار چندباره اعراب برسر تغیر نام ” شاخاب پارس ” (خلیج فارس)به خیلج عربی، بار دیگردر جوامع بین الملل موضوعیت می یابد و از طرفی زمامداران جمهوری اسلامی با ایجاد این بهانه ملی در داخل کشور ، باعث تحریک عرق ملی ایرانیان می گردند تا بدانجا که از هر طیف و نگرش، در دنیای مجازی به‌ هم‌گراییِ کلامی بر سر تثبیت نام خلیج پارس دست می یابند و برای چتدمین بار در فضای مجازی با ایجاد بمب گوگل ، نام خیلج فارس را در این شبکه جستجو گر ، در صدر می نشانند و طرفه آنکه این پیروزی وقتی تکمیل می گردد که با هجوم به صفحه منتسب به ملک عبد اللله پادشاه عربستان در فیس بوک ،و گذاشتن پیام های تمسخر آمیز مانند ” اقرأ یا شیخ: گچ پژ، گچ پژ ” او را مجبور به بستن صفحه خود در این شبکه احتماعی می کنند تا باعث خوشحالی این طیف از وطن پرستانی شود که درچند سال اخیر ، مبارزه برای کسب احقاق حق خود و آزادی وطن را ، با شعار نویسی در شبکه های اجتماعی دنیای مجازی ، پی میگیرند بی آنکه پای از خانه بیرون گذاشته و در دنیای حقیقی برای مقابله با استبداد حاکم که باعث و بانی همه تنش های امروز با همسایگان و ایضا با جهانیان هستند ، به اتحاد و همگرایی دست یابند.

صرف نظر ازتبعات چنین مناقشاتی آن هم در شرایط کنونی کشورمان که بی شک نتیجه ابی پرمخاطره و پر هزینه برای طرفین این تنش خواهد داشت، ریشه کینه ورزی و عداوت بین ایرانیان و اعراب بر خلاف تصور گروهی که گمان می کنند از زمان حمله اعراب به ایران بوجود آمده ، ریشه در اختلافات معاصر دارد ، و به گفته دکتر حمید احمدی، استاد روابط بین الملل دانشگاه تهران، این دشمنی ازدهه ۶۰ با ایجاد ” پان عربیست ” آغاز شد، ودشمنی بین اعراب با دیگرملل غیر عرب خاصه با ایرانیان ترویج می یابد و برای اولین بار در این دهه بود که ادعای اعراب در خصوص نام خلیج فارس به طور جدی مطرح می شود و بر اساس ایدئولوژی این جماعت پان عربیسم است که نه تنها نسبت به نام خلیج فارس بلکه در مورد خوزستان و بلوچستان هم ادعاهایی مطرح می گردد چرا که بر این باورند چون خوزستان زمانی تحت سلطه شیخ خزعل بوده ، بنا بر این از زمره سرزمین های مربوط به عربستان است و برخی از گروه پان عربیست های تندرو هم پای از این ادعا فراتر نهاده و هم وطنان بلوچ ایرانی را عرب می دانند و با این باور حتی کتابی هم نوشته اند که شرح ماجرای این ادعا نیز در کتاب ” قومیتها و قوم گرایی در ایران ” نوشته دکتر احمدی به تفصیل شرح داده شده است که خواندنی است طرفه آنکه بدانیم پان عربیست ها حتی نسبت به ایالت اسکندرون ترکیه هم ادعا ی مالکیت دارند .
بی شک مقابله با متجاوزینی که قصد جدا کردن بخشی ازپاره تن ایران، این کهنه دیاررا دارند و با تعرض به نام خلیج همیشگی فارس قصد تعرض بر هویت ایرانی ، وظیفه ملی و میهنی هر ایرانی وطن پرست است ، اما آنچه در این جوشش میهنی تامل پذیر می آید ، مبارزه این گروه از وطن پرستان بر سر حفظ هویتی است که بیش ازآنکه توسط بیگانگان مورد تعرض قرار گیرد ، طی سی سال گذشته توسط نظام حاکم بر این اب و خاک ، در معرض نابودی قرار داشته ، آن هم با منع سنت ها و ائین پارسی ، چون برگزاری اعیاد و جشنهای نوروزی که از زمره نشانه های هویت ایران و ایرانیان است، که به مراتب خطر ناک تر از دشمنان برون مرزی بودند چرا که بیگانگان چشم به ثروت های این ملت دوخته اند و زمامداران حاکم بر این اب و خاک طی سی سه سال گذشته علاوه بر چپاول ثروت ملی ، چشم به نابودی هویت ایرانی نیز داشته اند و در همه زمینه های فرهنگی ، سیاسی و اقتصادی ،تیشه بر ریشه اصول ایرانیت و تمامیت ایران زده اند، ودرمقابل ما سینه چاکان وطن پرست در تمام این سال ها آنچنانکه نیاکانمان برای حفظ این هویت مبارزه کرده اند ، همتی نداشته ایم اما در مقابل ادعای واهی حاکمان بیابانگرد امارات که چند صباحی با فروش نفت ، و ایضا با بخش عطیمی از سرمایه گذاری های ایرانیان ،بوجود امده است ،با نشان دادن رگ های گردن به مقابله بر می خیزیم آن هم نه در عمل بلکه از پای کامپیوتر هایمان در دنیای مجازی ، حال آنکه دشمن واقعی در میان ما و در خانه حضور دارد و تا کنون بار ها تنها در مواقع احساس خطر ، با تحریک عرق ملی ،از هویت ایرانی استفاده ابزاری کرده است ، آنچنانکه درماجرای اخیر جزیره ابو موسی ،شاهد بودیم واز قضا بسیاری از هم وطنان خوش باورنیز آن را باور کرده اند و این در حالی است که زمامداران امروز این گستره تاریخی همواره ، با اتخاذ سیاست های دشمن پروری ، شخصیت ملی و هویت ایرانی را درنزد جهانیان به زیر سوال برده اند تا بدانجا که دیگر نمی توان این حصاری که امروز برای ملت ایران ساخته اند ، آن را ایران نامید، شاید به گفته آن هم وطن آواره در غربت ، ایران فرا تر از آنیست که میپنداریم یا میپندارند. ایران جایی است که نوروز ، جشن گرفته میشود و تولد هنرمندان و شاعران پارسی گوی را گرامی میدارند ، آنجا که رودکی سمرقندی بفارسی شعر میگوید…نه ترکی و هنر مند بزرگی همچون امین الله حسین با وجودیکه متولد سمرقند بود وبیشتر عمرخود را در غربت به سر برد…موسیقی مینیا تور های ایران را تصنیف میکند…نه مینیاتور های ترکمنستان را،ایران بزرگ آنجائی است که بزرگ علوی رمان فارسی مینویسد نه آنجائیکه رئیس جمهورش سخنرانی خود را به زبان تازی آغاز میکند…آنجاایران من نیست.

این مطلب در گویا منتشر شد

حکایت فریب خوردن  های مکررمجامع بین الملی  خاصه گروه ۵+۱به ویژه آمریکا ازسوی زمامداران جمهوری اسلامی ، حکایت  ماجرای سیلی خوردن آن  مرد ساده لوحه را می ماند که از پی  یک شرطبندی بین دو  اوباش ،سه بار متوالی  از پشت سر سیلی جانانه می خورد و هر بار که قصد اعتراض می کند ، مرد اوباش با عذر خواهی از اینکه او را با یکی از دوستانش اشتباه گرفته است ،فریب می خوردو سکوت می کند . آنچنانکه امریکا و گروه ۵+۱ طی چند سال گفتگو بر سر بحران هسته ای ، چندین و چند باراز سوی  جمهوری اسلامی اگر نگوئیم سیلی ، دست کم فریب خورده است وبا این حال باز هم دلخوش به این  مذاکرات است و این خود صحت آن بخش از گفته ی چرچیل  می تواند باشد که مصاف با دلتمردان ایرانی را مشگل می داند و آنها را  در بازی سیاست جهانی (دیپلماسی) متبحر می خواند اگر چه  این دولت مردان  نالایق ترین  افراد برای اداره امور داخلی  خود باشند.
اپیزود دوم
چندی پیش آنتونی شدید روزنامه نگار آمریکایی در یک فیلم مستند ،برجسته ترین دوران حکومت خانواده اسد در سوریه و چگونگی تسلط آنها بر قدرت را به نمایش گذاشت، در این فیلم مستند رفتار هر یک از اعضای خانواده اسد و شیوه آنها برای حفظ قدرتی که به ارث برده اند  ، به تصویر کشیده شد و در قسمتی ازاین  فیلم گفته های مادر بشاراسد شنیدنی است  که با اشاره  به قیام مردم حماه برعلیه رژیم حافط اسد در سال ۱۹۸۲ا قتل عام حدود ۵۰ هزار نفر از مردم این شهرتوسط حافظ اسد  ،می گوید اگرپشرش “بشار” مانند پدرش عمل نکند قدرت را از دست خواهد داد.و این خواسته مادری از فرزندی است که هنگام قتل عام مردم شهر حماه در خارج از کشور در رشته چشم پزشکی تحصیل می کرد و هیچکس فکر نمی کرد که او وارث حکومت پدر شود زیرا حافظ اسد در آن دوران فرزند دیگرش، ” باسل” را برای حکومت پس از خود آماده می کرد اما پس از درگذشت”باسل” در یک سانحه رانندگی میراث حکومت خانوادگی به بشارمی رسد  وتا دیکتاتوری در این خاندان ادامه یابدو امروزدر مواجه با قیامی دیگراز سوی مردم خود به حکومت دیکتاتوری چون جمهوری اسلامی تکیه کند که اوهم جزسرکوب وکشتن مخالفانش ید طولائی دارد.
بحران سوریه و اجماع جهانی برای حل آن ،امروز از جمله دغدغه های پیش روی  مجامع بین المللی است که تا کنون با وجود میانجیگری  اکثر کشور های بزرگ همچنان لاینحل مانده است چرا که به گواهی واقرار نماینده ویژه سلازمان مللل ، تا کنون نقش راهبردی ایران درماندگاری و بقای دولت بشار اسد  ، به مراتب تاثیر گذار تر از اجماع جهانی برای سرنگونی  دولت سوریه بوده است آنچنانکه کوفی عنان، دبیرکل سابق سازمان ملل متحد و نماینده ویژه این سازمان هفته گذشته  شتابان به سوی  تهران  ام القرای مسلمانان جهان  می رود، و خبر اتش بس مخالفان دولت سوریه را به رهبر جمهوری اسلامی می رساند تا او نیزفرمان  ترک مخاصمه دولت سوریه  با مخالفین خود را صادر نماید و بر این باور دریک  نشست خبری مشترک با وزیر خارجه جمهوری اسلامی ، در پیش چشم جهانیان عاجزانه ، ابراز امیدواری می کند تا “جمهوری اسلامی بخشی از راه حل بحران سوریه باشد.” و این یعنی همه جهان برای برقراری صلح و ارامش  در منطقه،  یک سو،  و جمهوری اسلامی  در جهت  تلاش برای بقای حکومت دیکتاتور بشار اسد ، سوی دیگر.
اپیزود سوم
درست در زمانی که بنا بر آمارهای منتشر شده ازفروش نفت این ثروت خدادی ایرانیان ،توسط چپاولگران حاکم برکشورمان ، نسبت به سال گذشته ۵ برابرافزایش داشته است ،  ناگهان در فضای مجازی ، تصاویری از سفر رئیس جمهور لاف زن بیت رهبری منتشر می گردد، که خواب  اکثر جامعه خاموشی که در اثراسارت در روز مرگی و تامین معاش مسخ شده بودند، اشفته می سازد ، خیلی ها بی اختیار اشک ریختند و برخی با پوزخندی از کنار آن گذشتند وشاید هم  در دل با خود گفتند خود کرده را تدبیر نیست.

این تصاویرصحنه هایی از تضرع پیرمردی را نشان می داد که با دویدن به دنبال ماشین رئیس جمهور تحمیل شده بر ملت ایران ، خطاب به احمدی نژاد فریاد می زد گرسنه ام ،و کمی دور تر از او دختری با گذشتن ازحصارمحافظان رئیس دولت غارتگر با بالا رفتن از ماشین ، خود را به او می رساند ، تا اوهم با شرح فقر و گرسنگی  خود ، آن  گفته دورغ رئیس جمهور لاف زن را به رخ او بکشد که همین چندی پیش درصدا و سیمای رهبری در کمال وقاحت اعلام کرده بود ” ایران تنها کشوری است که گرسنه‌ای در آن  وجود ندارد”و شاید هم آن دخترک شجاع  حامل این پیام از سوی ملت ایران  بود تا به گوش رئیس جمهور بی کفایت بخواند ، ای مردک با رفتن به جزیره ابوموسی ، کسی زیر بیرق وطن خواهی تو ورهبرت سینه نخواهد زد.
آنچه گفته آمد، سه نما ازچهره نظام و حکومت جابرانه جمهوری اسلامی است  که امروز نه تنها ملت  ایران بلکه جهان از شر آن در امان نیست   تا بدانجا که دولتهای قدرتمند ی چون آمریکا ، هر از گاهی در اثر فرسایش مقابله بااین نظام دیکتاتوری ،  تن به سازش و پذیرش برخی از خواسته هایش می دهند مانند توافقات صورت گرفته در کنفرانس اخیر استانبول که از آن بوی سازش غرب به ویژه دولت آمریکا با سران جمهوری اسلامی به مشام  می رسد . و در چنین شرایطی است که آنچه بی مهابا در ذهن متبادر می گردد ، طرح این پرسش تکراری است که  چه باید کرد؟ایا با وجودتحمیل شرایط ظالمانه ، از سوی رژیم حاکم ،که هر روزبا چپاول و غارت ثروت ملی  دامنه آن وسیع تر می گردد،و با توجه به سابقه دول خارجی که همواره بر سر منافع  ملی خود از در سازش با رژیم  در می ایند،  باز هم باید  امید به اقدامات  جوامع بین الملل  داشت ؟و یا وقت آن است ، قبل ازبه  تاراج رفتن کامل این کهنه دیار ، دست به زانوی خود نهیم  و از جا بر خیزیم ؟آن هم بی عذر بهانه هایی که تا کنون غیر ازعدم اتحاد حاصلی نداشته است؟

]]> http://bijan-safsari.com/1391/02/%d8%ac%d9%85%d9%87%d9%88%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%b3%d9%87-%d8%a7%d9%be%db%8c%d8%b2%d9%88%d8%af/feed/ 0 http://bijan-safsari.com/1391/01/%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d8%b1-%da%a9%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%b3-%da%af%d8%b0%d8%a7%d8%b1-%d8%a8%d9%87-%d8%af%d9%85%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%88-%d8%a7%d9%be%d9%88%d8%b2/ http://bijan-safsari.com/1391/01/%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d8%b1-%da%a9%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%b3-%da%af%d8%b0%d8%a7%d8%b1-%d8%a8%d9%87-%d8%af%d9%85%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%88-%d8%a7%d9%be%d9%88%d8%b2/#comments Tue, 10 Apr 2012 09:09:09 +0000 بیژن صف سری http://bijan-safsari.com/?p=2634 در آخرین روزهای هفته گذشته (هفتم و هشتم آوریل) کنفرانسی در «جرمن‌تاون»،واشنگتن با نام و یاد یکی از متفکرین تاثیرگذار معاصر شادروان دکتر مهرداد مشایخی تحت عنوان “گذار به دمکراسی” برگزار گردید، این کنفرانس که از بین ۶۰ دعوت شده تنها با حضور۲۰ فعال سیاسی برگذار گردید چهره های شناخته شده ای چون، دکتر آرام حسامی(استاد دانشگاه در مریلند) ،علی افشاری (عضو اسبق دفتر تحکیم وحدت)، امیر حسین گنج بخش (جمهوری خواه) دکتر نوری اعلا(موسس شبکه سکولارهای سبز)، فاطمه حقیقت جو (نماینده سابق مجلس شورای اسلامی)،خالد عزیزی(سخنگوی کومله)، شهریار آهی (مشروطه خواه) رویا طلوعی (زندانی سیاسی سابق)، مهران براتی (جمهوری خواه)،حسن شریعتمداری ( ملی مذهبی)، آرش غفوری (نماینده جنبش سبز و اصلاح طلبان) خالد عزیزی(نماینده و دبیر کل حزب دمکرات کردستان) و محمد تهوری (عضو برگزار کننده این کنفرانس) و دکتر محسن سازگارا و چند تن دیگرحضور داشتند که هریک در این کنفرانس دو روزه با توجه به دیدگاه های فردی و یا گروه های منتسب به خود ، مطالب و یا اعلام نظرهایی را ارائه دادند.
اگر چه این کنفرانس در فضای بسته و خصوصی برگزار شد اما از برخی روزنامه نگاران جهت پوشش خبری دعوت شده بود مضافا بر این که مطالب عنوان شده از سوی شرکت کنندگان از طریق یکی از تی وی های اینترنتی مستقیما پخش می شد، الغرض بنا بر اظهارات برخی از برگزارکنندگان و ایضا شرکت کنندگان این کنفرانس که در گفتگو با نگارنده ابراز داشتند ، بر ایند این کنفرانس دو روزه نیز همچون همه گرد همایی های اپوزیسیون خارج از کشورنه تنها حاصلی در اتحاد و همبستگی بین همین چند گروه شرکت کننده از بین گروه های بی شمار اپوزیسیون نداشته بلکه بر بی برنامه بودن این گروه ها و افراد مدعی نجات وطن ، صحه گذاشت و شاید از این رو بتوان تنها نتیجه این گرد همایی رامحک گروه هایی دانست که تنها با شعار و نوشتن مقالات اکادمیک مدعی فکر بکر برای اینده سرزمین در بلا گرفتار شده ای چون ایران هستند.

نقل حکایت برگذاری کنفرانس دو روزه شادروان دکتر مشایخی که بنا بر گفته برگذار کنندگانش به منظوریافتن راه کار ها ی تفاهم و اتحاد در اپوزیسیون و ایضا ارائه طراح ها و پروژه هایی برای تحقق دمکراسی در ایران فردای پس از بر چیدن بساط ظلم حاکمان امروز، بوده ،نقل حکایت نادر افشار و انتخاب نماینده برای گسیل داشتن به کشور های تحت تصرف خود را می ماند، می گویند نادر شاه افشار برای انتخاب نماینده ای از سوی خود در سرزمینی که از پی فتوحا ت و جهانگشایی های خود تحت سلطه در آورده بود ، چند نفر از درباریانش را برای چنین مسئولیتی کاندید می کند اما برای انتخاب فرد لایق تر از بین آن چند نفر، پرسشی را مطرح می سازد واز هرکدام می پرسد اگر برگزیده شوید و به محل ماموریت خود رفتید چه می کنید ؟ هر کدام از کاندیدا ها ی این مسئولیت به فراخور شناخت خود از نادر شاه واهمیت ماموریت محول شده ، لاف هایی میزنند که چنین و چنان می کنیم و نادر شاه پی به این واقعیت میبرد که هیچکدام برنامه و راه کاری برای چنین مسئولیت خطیر نداشته و ناچار از بین آن چند تن که یک نفر راکه از قضا نه لافی زده بود و نه برنامه ای داشت ، به صرف صداقت و شهامتی که از بیان واقعیت از توان خود در پاسخ به پرسش نادر شاه ، گفته بود تا چه اقتضا کند و چه پیش اید . حال حکایت کنفرانس دو روزه گذار به دمکراسی هم چنین بود و همه مدعی برنامه و پروژه ایی برای تحقق دمکراسی در ایران اینده بودنداما دریع از ارائه یک برنامه منطبق بر واقعیت های موجود ایران امروز که دست کم دارای قابلیت اجرایی داشته باشد برای نمونه پروژه ای تحت عنوان پارلمان دیجیتالی مطرح گردید که اساس آن متکی بر ساز و کار های موجود درسایت جستجو گر”گوگل ” بنا نهاده شده بود ، که این خود نشان از عدم آگاهی ارائه دهنده این پروژه از واقعیت های حاکم بر جامعه ایران است چرا غافل از محدویت های استفاده از اینترنت در داخل کشوربوده خاصه که به تازگی از سوی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات جمهوری اسلامی آغاز اولین فاز تحمیل اینترنت ملی ، در تاریخ ۱۹ خرداد ماه سال جاری اعلام گردید ،و پروژه های دیگر هم با چنین نواقصی مطرح گردید مانند طرح “آلترناتیو” سازی که بدون فراهم شدن فضای چنین انتخابی در بین همه اپوزسیون داخل و خارج از کشورمطرح می گردد که حتی با مخالفت اکثر شرکت کنندگان حاضر در این کنفرانس مواجه می گردد، اما با این همه نظر دو سه تن از پنج یا شش برگزارکنندگان این کنفرانس شنیدنی است که از میان طرح ها و پروژه های ارائه شده شش پروژه را عملی تر و شسته رفته تر تشخیص دادند که به نظر نگارنده این ادعا بی گمان برای دلگر ساختن منتظران اتحاد اپوزیسیون ،بوده است ومنبطق بر واقعیت نمی تواند باشد .
اما با این همه نمی توان منکرهدف عالی برگزار کنندگان این کنفرانش شد و نمی توان برهمت آنها که همچون همه وطن پرستان در سی سال گذشته برای ایجاد اتحاد در بین اپوزیسیون تلاشی هر چند بی ثمر داشته اند ارج نگذاریم چرا که به گفته شیخ اجل:
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل / که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم
ولی بهرروی با چنین اوصافی ازبرایند این کنفرانس که تفاوت چندانی با دیگر گردهمایی اپوزیسیون خارج از کشور نداشت وبا توجه به سابقه عملکرد چنین گروه هایی که با اتکا به چند عضواز دوستان و اقوام خود در غالب اپوزیسیون مانع از رسیدن اتحاد در بین وطن پرستان گردیدند ، می توان به ضرس قاطع گفت که تنها مشگل عمده درعدم انحاد و یک کاسه شدن اپوزیسیون،خاصه در خارج از کشور، عدم فهم و درک صحیح از ” مساوات است ” که بقول دکارت هیچ چیز در دنیا بین مردم ، بهتر از عقل تقسیم نشده زیرا هیچ کسی نمی گویداز این نعمت سهم کمتری دارد آنچنانکه در برخی ازگروه های اپوزیسیون چند نفره ، هیچکدام حاضر به قبول عدم تاثیر گذاری خوددرخیزش ملت جان به لب رسیده ایران نیستند وهرگز باور ندارند که برای ایجاد انگیزه جنبش در مردم و هدایت آن باید به راه کار هایی منطبق بر واقعیت های حاکم بر فرهنگ و باور های مردم این کهنه دیار تکیه داشت و نه بر پایه رویا و توهمات بی اساس واز این رو است که شاید برای تفهیم این واقعیت به چنین اپوزیسیونی ، نقل این حکایت کار ساز باشد که می گویند روزی مشیر الدوله پیرنیا در کنار مدرس نشست و از جریان روز سیاست دولت صحبت می کرد و ضمن آن با اندوهی عمیق از مدرس پرسید : آقا پس کی این مملکت اصلاح خواهد شد؟ مدرس این روحانی زیرک هم در پاسخ گفته بود، روزی که انگلیس در جزیره اش محصور گردد، شما برگردید به زادگاه خود نائین ، و رضا خان برود الاشت و من هم برم به ولایت خودم ، حال حکایت این گروه های چند نفره بنام اپوزیسیون است که خود را هم سطح و مساوی با گروه ویا افرادی می دانند که دست کم در مبارزات سیاسی داری تجربه و دانش هستند مانند شاد روان دکتر مهرداد مشایخی که امروز تحت نام این فرهیخته بی انکه به واقع از رهنمود های بر جای مانده از این شخصیت تاثیر گذاراز دست رفته ، برای رسیدن به یک هدف مشترک اقتدا شود ، نام اپوزیسیون را بر خود نهاد ه اند غافل که:
تا نیست نگردی ره هستت ندهند / این مرتبه بر همت پستت ندهند

این مطلب در گویا منتشر شد

ماجرا از این قرار است  که در اخرین روز های پایان سال گذشته وچند روز مانده به نوروز ۹۱ ،بارک اوباما رئیس جمهور آمریکا در یک کنفرانس مطبوعاتی  همراه با «دیوید کامرون» نخست وزیر انگلیس درارتباط  با  برنامه هسته‌ای ایران و مذاکرات آتی قدرت‌های جهانی با تهران گفت :  هر چه بتوانیم برای حل موضوع پرونده هسته یی ایران به شیوه دیپلماتیک انجام خواهیم داد اما بلافاصله اضافه می کند بشرط آنکه  در آن سوی میزکسی باشد که این تلاش ها را جدی بگیرد،  بعبارتی دیگررئیس جمهورآمریکا   با این گلایه نه تنها به چتد دستگی وعدم هماهنگی درتصمیم گیری زمامداران جمهوری اسلامی اشاره می کند، بلکه برای  پایان دادن به ۳۳ سال مناقشه ، چراغ سبزی برای سران رژیم ایران  می فرستد. اما گویی تنها فردی که دردستگاه حاکمیت نظام ولایی  ، متوجه این سیگنال بر قراری ا رتباط می شود ، هاشمی رفسنجانی است که چون همیشه با تمسک به خاطره گویی از آیت الله خمینی ، بار دیگرتلنگرضرورت برقراری رابطه با تنها ابر قدرت جهان را بر بدنه  نظام  می زند و حتی با اشاره به  ماجرای سفر حود به عربستان ،و نادیده گرفتن همه تلاش هایش  دررفع کدورت ها بادولت سعودی، ان هم به این دلیل که مبادا ا زاو  بعنوان بانی تجدید روابط  با عربستان  یاد شود ،  این بار  صراحتا به دشمنان خود  اعلام می کند ، هیچ  چشم داشتی  از مزایای  سازش با دشمن ۳۳ ساله نظام  نخواهد داشت و این افنخار را در بست در اختیار کسانی قرار می دهد  که برای رهایی نظام از بن بست کنونی اولین گام را در مصالحه با بزرگترین ابر قدرت جهان بر دارد.و از قضا اولین گام از پس این فراخوان را ،  سایت محافظه‌کار «الف» وابسته به احمد توکلی٬ رئیس مرکز پژ‌وهش‌های مجلس بر می دارد و در اقدامی بی‌سابقه اعلام می کند میزبان آلن ایر٬ سخنگوی فارسی زبان وزارت خارجه آمریکا خواهد بود.
بسیاری بر این باورند که هاشمی رفسنجانی به رغم  ابقا شدن در پست ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام ، چون گذشته  نقش تاثیر گذار در روند تصمیم گیری های نظام را ندارد ، طرفه آنکه  دیگردوره خاطره گوئی ها ی او از بنیان گذار جمهوری اسلامی بسر آمده ، و بعد از نقل آن خاطره ایی که  نه تنها منجر به تحمیل نالایق ترین فرد از بین  یاران ایت الله خمینی بعنوان رهبر ، برملت ایران گردید بلکه خود  و هم فکرانش را از دایره قدرت دور ساخت   تا بدانجا که  در چند سال گذشته  تنها در مواقع  اضطراری در نقش حکمیت ،خودی نشان  داد ه است اگر چه ایفای چنین  نقشی هم ،باز  نشان از زیرکی و هوشمندی این روحانی وفادارابه نظام را دارد ، چرا که همواره در تقابل بین نیرو های مترقی و مرتجع که هیچ یک توان کافی برای از بین بردن طرف مقابل را ندارند، لاجرم تعادل خطر سازی ایجاد می گردد که بعد از مدتی در اثرطولانی شدن زمان این تعادل ، طرفین به استهلاک  یگدیگر می پردازند و در این میان ، بناگاه نیروی سومی پدیدار می گردد که بر ماترک نبرد فرسایشی بین این دو مستولی می شود. واین نیروی سوم  چیزی جز همان حَکَمیّت نخواهد بود که خود آبشخور ظهور یک قهرمان(در قالب یک فرد یا یک تشکیلات )است .
اما صرف نظراز نقش  هاشمی رفسنجانی  درتلاش تازه از ایجاد برقراری  رابطه  بین آمریکا وجمهوری اسلامی ، در پی  گوش  شنوا بودن رئیس جمهور آمریکا ، از شگفتی ها ی ماجرای دشمنی ۳۳ ساله  بین دو کشور امریکا و جمهوری اسلامی است ، چرا که همه فشار ها و تحریم ها یی که تا کنون  بر ملت ایران تحمیل گردید از پی نبود گوش  شنوا در بین  زمامداران جمهوری اسلامی بوده است و اکنون با ز هم درپی  یافتن  گوش  شنوا بودن ،معنا و مفهومی جز پایان دادن به دشمنی  دیرینه ای که امروز در قالب  برنامه های هسته ای تغیر ماهیت داده است ، نمی تواند باشد از سویی انتخابات پیش رو ریاست جمهوری  امریکا ، ضرورت چنین اقدامی را توجیح می نماید چرا که شرط  ماندگاری  ساکنین کاخ سفید در موقعیت فعلی ، رفع بزرگترین معضل دولت امریکا یعنی پایان دادن به مسئله ایران هسته ای است و شاید از همین رو است که در کنفرانس نشست «دوستان سوریه»‌ در ترکیه ، خانم کلینتون وزیر امور خارجه بزرگترین قدرت نظامی دنیا ، هنگامی که در ارتباط با حکومت دیکتاتور سوریه گریزی به جمهوری اسلامی  می زند ، هیچ حرف و سخنی و حتی  اشاره ای به تشابها ت رفتاری دو حکومت دیکتاتور سوریه و ایران نمی کند و تنها دل نگرانی عمو سام ، را درساخت بمب انم توسط  نظام ولایی جمهوری اسلامی  ایران می خواند و تو گویی ، همه  ماجرا های آدم کشی وتضییع حقوق ملت ایران توسط نظام حاکم و  واکنش جهانیان  بر نقض حقوق اشکارمردم ایران  و تعین گزارشگر سازمان ملل همه و همه لالایی بود در گوش  ملتی که برای حل مشگلات  خود ، همواره چشم به بیرون از خانه داشته  وبه هر وعده بیگانه ای پای از رفتن سست کرده  ودل در گروه قهرمان دارد .

این مطلب در گویا منتشر شد

از جمیع ماوقع سال گذشته و نشانه هایی که هرکدام بر تزلزل نظام ولایی گواهی میدهد،این باور را قوت بخشیده که ظاهرا اسباب برچیدن نظامی که سر سختانه تظاهر به روئین تن بودن می کند ، فراهم است و سال جدید نه تنها برای جمهوری اسلامی که برای ملت جان به لب رسیده ایران نیز ، سال سرنوشت ساز خواهد بود .
بی شک چنین برآورد ی از وضعیت موجود، چیزی جز گمانه زنی نیست و شاید هم از سر خوش باوری باشد که از خصایص فرهنگی ما ایرانیان است اما با این همه ، نمی توان کتمان کرد که تحقق چنین گمانه زنی خوش باورانه ای، امروز، آرزوی هر ایرانی به تنگ آمده از ستم است ، و در مواجه با چنین آرزویی است که دو پرسش زیرمطرح می گردد،
اول - چرا تحقق چنین خواسته ای به حق، آن هم از سوی اکثریت ملتی که از ظلم به تنگ آمده تا کنون به تاخیر افتاده است؟
دوم – اگر فرض را برتحقق چنین آرزویی قرار دهیم ، آیا در صورت پایان یافتن حاکمیت نظام فعلی ، برای مهار امور افسار گریخته ناشی از فرو پاشی، راه کارهایی از قبل تدوین شده وجود دارد؟ و اگر هست ، مورد توافق همه گروه ها وقومیت ها و آزادی خواهان قرارگرفته است ؟
فرزانه ای می گفت اگر می خواهی خوب باشی اول باید قبول کنی که بد هستی و از همین رو باید گفت ابتدا باید باور کنیم که نا متحد بودیم و در تمام سا ل هایی که همواره برقراری مساوات و برابری ، و حکومتی بر آمده از دمکراسی ،بعنوان یک آرزوی مشترک در بین ما وجود داشته ، هیچگاه گامی موثر برای یک کاسه کردن آرا و نظراتی که منجر به تحقق این آرزوی دیرینه گردد بر نداشته ایم وقبول کنیم در سی سال گذشته با وجود همه ظلمی که از سوی نظام جمهوری اسلامی شاهد بوده ایم ، هیچگاه همتی برای اتحاد و یگانگی در برچیدن بساط ظلم نداشته ایم و همواره، منیت ها وبخل و حسادت های به دور ازروح مبارزه در راه آزادی ، باعث تفرقه و ایضا عدم اتحاد ما گردیده و اگر هم تلاشی به ظاهرجدی برای اتحاد در بین مخالفان نظام فعلی صورت گرفته است ، ازقضا باعث وبانی آن جاسوس جمهوری اسلامی از اب در آمده آن هم به قصد و نیت دست انداختن مخالفان نظام ولایی ، که آخرین نمونه آن ماجرای سردارسپاه “مدحی ” بود که گویی مهره مار داشت که همه گروه ها و احزاب را برای اولین بارپس از سی سال ، به گرد هم جمع می کند ،و بعدآن، این جماعت ازادی طلب تا کنون قادر به جذب یگدیگر نبودند تا با عبرت از ساده اندیشی خود ، چاره ای برای اتحاد بیابند و بزرگترین همتی که داشته است ، تک گویی ها در رسانه های تصویری خارج از کشور و نبش قبر یاد ها و خاطرات گذشته ویا افشا گری از سران رژیمی بوده است که زمامدارانش جز به نیت دزدی و چپاول وغارتگری به نام دین بر ما مسلط نگردیدند ، که آن هم طی سی و سه سال گذشته آنقدر گفته شد که دیگر لق لقه زبان مردم کوچه و بازار گردیده و خریداری ندارد چرا که به وفور اطلاع رسانی ها شده و همه از چپاول ها آگاهند.
دیدی که چه کرد، دست شب با من و تو؟
در باز و به دنبال کلیدیم هنوز.
می گویند مرحوم شفاالدوله پدرنویسنده نامی و مشهور شجاع الدین شفا، در قم شفاخانه ای (مطب) داشت که درست روبروی صحن حضرت معصومه بود و در سر در و تابلوی مطب خود به جای اینکه به رسم معمول بنویسد طبیب متخصص امراض داخلی و خارجی مردانه و زنانه ، با اشاره به زیارتگاه روبروی شفاخانه ی خود ، با یک بیت شعر لطیف که با خط خوش روی یک کاشی قشنگ نوشته بود ، در واقع همه مسئولیت را از خود سلب می کند و نوشته بود:
مطب دکتر اینجا و کاخ بنت مصطفی آنجا
بشارت درد مندان را، دوا اینجا ، شفا آنجا
حال حکایت امروز ما حسرت به دل ماندگان آزادی است که اگردر سال جدید به امید راه انداختن کمپین صلح دوستی با ملت اسرائیل در فیس بوک ، وقوع جنگ را منتفی می دانیم و یا بر عکس اساسا چاره را در حمله بیگانگان به وطن می بینیم ، باید لمس ازادی را در خواب ببینیم و این آرزوی دیرینه را چون ارثیه ی شوم به فرزندانمان منتقل خواهیم کرد ، ولی اگر از حمل این آرزو ، و بار سنگین مسئولیت آن خسته ایم باید تن به اتحاد دهیم وبه باوراین قلم آنچه امروز بیش ازآرزوی آزادی وطن ازسلطه دژخیمان ضرورت دارد،تلاش برای نحقق وحدت و یک پارچگی دربین گروه های تاثیر گذار درآزادی وطن است ، چرا که تا زمانیکه تدوین راه کارهای اجرایی و توافق همگان برای طی مرحله گذار به نظام مطلوب وجود نداشته باشد ، زمینه ایجادآن نوع از حکومتی که پس از ساقط شدن نظام فعلی برای اداره امور کشوراز سوی اکثریت ملت برگزیده می شود، فراهم نمی گردد و چه بسا باز هم شاهد ماجرای رفراندومی شبیه ، انتخاب از بین “آری” و ” نه ” جمهوری اسلامی در سال ۵۷ خواهیم بود.و این جز اتخاد و وحدت بین گروه ها وآزادی خواهانی که به واقع درجلب آرای ملت ایران تاثیر گذار هستند ، میسر نمی گردد طرفه آنکه یکی از علل تاخیر سی ساله اتحاد در بین احزاب و گرو های با سابقه در مبارزه برای ازادی وطن ، وجود رشد قارچ گونه ی گروه ها و دسته های چند نفره ای هستند که با توجه به پراکندگی و آواره شدن خیل عظیمی ازهم وطنان درسراسر دنیا، هر روز در گوشه ای از جهان بنام مدعیان ازادی ایران تشکیل می گردد و از این رو نه تنها سال ۹۱ با همه نشانه های تزلزل نظام سرنوشت ساز نخواهد بود بلکه بر دوام و بقای نظام می افزاید.
اندکی پیش تو گفتم غم دل ترسیدم / که آزرده شوی ورنه سخن بسیار است

این مطلب در گویا منتشر شد

اقای خامنه ای
اینا رو میگم که یادت بمونه
که چه کردی با اهل این خونه
این یه  نامه یا عریضه نیست
مثل اون  نامه ها ی  نخونده  نیست
این تلنگر واسه بیدار شدنه
واسه تو، که وقت عاقل شد نه
حواست  نیست که عید اومده
وقت خوابیدن ما سر اومده
پا شو از پنجره بیرون  و نگاه کن “آقا”
یوی ازادی  ایران ، با بها ر اومد ه

می گویند از گذشته های دور در برخی از مذاهب از اسلام تا مسیحیت و کلیمی ، اصناف و پیشه وران ، یکی از انبیا را حامی صنف خود می پنداشتند مانند نجاران که حضرت نوح و قصاب ها ، حضرت ابراهیم را. و حتا در ایران آرایشگران ،صنف خود را منتسب به سلمان پارسی می دانستند چرا که بر این باور بودند موهای پیامبر را سلمان آرایش می کرد و بر همین باور نام حرفه خود را سلمانی گذاشتند الغرض هر یک از اصناف و پیشه وران در بین اولیا و انبیا خدا ، برای خود حامی و پشت و پناهی دارند، مگر قبیله بی یاور قلم بدستان که جز به عنایت خدا تا کنون پناهی نداشتند خاصه در این دوره از تاریخ کشورمان که بسیاری از روزنامه نگاران  و اصحاب قبیله قلم از سر فریاد حق طلبی آواره در غربت بوده اما  کماکان از تیغ حاکمان غاصب بر اب و خاک خود در امان نیستند و در بلاد مهد ازادی بیان هم رخنه کرده تا دمی  غافل ازخم کردن قامت این سرو قامتان در غربت نباشند .
نگارنده هرگز قصد دفاع ازهمکاران اخراج شده خود از این رسانه را نداشته که بی نیازازهر دفاع و جانبداری از سوی راقم این وجیزه  هستند ، اما دراین میان اصل و باوری  وجود دارد که این نوشتار را باعث می گردد ، که  نه تنها صاحب این قلم بلکه همه کسانی  که   فارغ از وابستگی  حزبی و مرامی ، ازادی ایران را به عنوان درد مشترک ، می پذیرند ،بی تردید اعتراض و انتقاد از سیستم حاکم بر تلویزیون  صدای امریکا را بر خود فرض  و واجب میدانند ، رسانه ای که بنا برماهیت وجودی آن ، به قصد کمک  به ملت ایران درجهت  مقابله با انسداد خبری در داخل کشور تاسیس گردید واز همان  اغاز بنا نهادنش با اعلام  موجودیت  خود ، باعث افزایش  موارد اتهام  فعالین سیاسی و مطبوعاتی  داخل کشور شد ،تا بدانجا که  برخی  ازقلم بدستان مطبوعات رانده شده از وطن نیزبه دلیل مصاحبه با همین رسانه طعم تلخ سلول های انفرادی  زندان های جمهوری اسلامی را چشیده اند و برخی از آنهاهم  در شرایط اضطرار با پناهنده شدن  به  سرزمینی که وفور ازادی است به قصد و نیت  اطلاع رسانی  به هم وطنان  خود ، دراین رسانه  مشغول به کار شدند ، رسانه ای که پیش از این  به واقع لایق عنوان پر طمطراق  صدای امریکا بوده  وچون امروز گردانندگانش  بیش از انجام رسالت  رسانه ای خود وتحقق وعده های داده شده به ملت ایران، سعی در جلب رضایت حاکمان جمهوری اسلامی را نداشتند.
بی شک با توجه به تغیرات پیاپی مدیریت  صدای امریکا در چند سال گذشته و افشاگری هائی که تا کنون از پشت پرده این رسانه  منتشر گردیده ، تسجم فضای کاری دراین تلویزیون فارسی زبان ایالات متحده آمریکا قابل تصور است خاصه وقتی پای دردل یکی ازفعالان سیاسی شاغل در این رسانه نشسته باشید  واززبان او که از بیم زندان های جمهوری اسلامی ، ناگزیر به ترک وطن شده و به ینگه دنیا آمده وهنوز یک سال از کار کردن در صدای آمریکا نگذشته  با بغضی  در گلو از غم غربت می گوید، کار کردن درفضای  پراز توطئه چینی ، باند بازی و تخریب و نبود امنیت شغلی دراین رسانه  ، به مراتب سخت تراز تحمل سال ها زندان در جمهوری اسلامی است و این واقعیتی است که  اگر چه ، جز در خفا شنیده نمی شود اما همچون درد مشترکی است که امروز در بین قریب به اتفاق شاغلین بخش فارسی  تلویزیون  صدای امریکا  احساس  می شود تا بدانجا  که  در پس چهره نگران  هریک از این غربت نشینان قلم بدست مهاجر و پناهنده این پرسش تاریخی  نمایان است که براستی چه باید کرد؟ از سویی غربت و اوارگی و ترس از نداشتن معاش ، و از سویی آنکه بیش از غم نان و درد غربت بر جان می زند ، دل واپسی وطن است که  در بند دژخیمان  است .چه باید کرد؟
ترسیدن ما چونکه هم از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلائیم

به باور این قلم بی تردید کوس رسوایی صدای امریکا نیز به گوش سازمان های متولی وناظر بر این رسانه رسیده است خاصه که هزینه اداره آن از مالیات  دهندگان این کشورتامین  می گرد  و شاید ترس از جوابگویی به همین تامین کنندگان هزینه سر سام اوراین رسانه است که  طی دو سال گذشته مدام  شاهد  تغیرمدیریت در صدای امریکا بوده ایم اما با این همه هیچ یک قادر به  بازگشت اب رفته از جوی به مسیل گذشته نبودند وشا ید هم همه این تغیرات برای حفظ  ظاهربوده چرا که با گماردن مدیران نالایق و غیر متخصص در امر اطلاع رسانی عاقبت مخاطبین  اصلی  صدای آمریکا  یعنی ملت ایران را بر این باور رساندند که باید  این رسانه را نیزهمچون صدا و سیما در سبد تحریم های رسانه ای خود قرار دهند و درچنین شرایطی است که باید از همه فعالین سیاسی و تحلیل گران اوضاع ایران که  با حضور خود در برنامه های این تلویزیون ، چشم بر وابستگی این رسانه بر جمهوری اسلامی  بسته اند ، با صدای بلند پرسید شما چرا صدای امریکا را همچون  ملت ایران  تحریم نمی کنید؟ ایا عدم ازادی بیان محدود به چند کشور جهان سومی است ؟

این مطلب در رادیو کوچه و در سایت رهسانیوز و در گویا لینک داده شد

]]> http://bijan-safsari.com/1390/12/%d8%a7%db%8c%d9%86-%d8%b5%d8%af%d8%a7%d8%8c-%d8%b5%d8%af%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%85%d8%b1%db%8c%da%a9%d8%a7-%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa/feed/ 5